ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

 ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ
ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΚΟΖΑΝΗ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2005

πηγή:http://www.egolpion.com

Έχει Γραφική θεμελίωση το filioque;

    Όχι, δεν έχει, άσχετο αν οι Ρωμαιοκαθολικοί προσπαθούν να το στηρίξουν στην αγία Γραφή. Περί της υποστάσεως και της ιδιωματικής σχέσεως του Αγίου Πνεύματος ομιλεί κατά τρόπο σαφή και αναντίρρητο το Ιωάν. 15,26‡ «Όταν δε έλθη ο Παράκλητος, ον εγώ πέμψω υμίν παρά τού Πατρός, το Πνεύμα της αληθείας, ό παρά τού Πατρός εκπορεύεται...».

Στο κλασικό αυτό χωρίο γίνεται διάκριση της αϊδίου εκπορεύσεως τού Πνεύματος από τον Πατέρα και της υπό τού Υιού ή στο Όνομα τού Υιού πέμψεως αυτού στον κόσμο, εκείνης μεν εκφραζόμενης διά τού ενεστώτος «εκπορεύεται», αυτής δε διά τού μέλλοντος «πέμψω». . κατηγορηματική διδασκαλία της αγίας Γραφής, καταχωρήθηκε αυθεντικά και αλάθητα στο ιερό Σύμβολο της συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως (381)‡ «Το εκ τού Πατρός εκπορευόμενον». Η πίστη εδώ της Εκκλησίας είναι σαφής και αναντίρρητη.

Κατά τους Παπικούς όμως τα ανωτέρω χωρία ομιλούν μεν περί εκπορεύσεως τού Πνεύματος εκ τού Πατρός, όμως δεν αποκλείουν ρητά και το filioque (και εκ του υιού). Δε λένε δηλαδή‡ «ό μόνον παρά τού Πατρός εκπορεύεται» ή «το εκ του Πατρός μόνον εκπορευόμενον», αφήνοντας έτσι ανοικτή την υπόθεση του filioque. Δε νομίζετε όμως, ότι οι συλλογισμοί αυτοί των Παπικών είναι απλά θεολογικά τεχνάσματα; Γιατί, αντιστρέφοντας το συλλογισμό, θα μπορούσαμε κι εμείς να πούμε‡ Αν το filioque είχε κάποια δυνατότητα στη σκέψη τού Κυρίου, για ένα τόσο κορυφαίο σημείο τού δόγματος δε θα έλεγε ρητά ο Σωτήρ‡ «ό παρά τού Πατρός και τού Υιού εκπορεύεται;» ή ο συνοδικός όρος‡ «το εκ τού Πατρός και τού Υιού εκπορευόμενον;» Γιατί ν' αποκρύψει μια τόσο μεγάλη αλήθεια ο Κύριος; Μήπως για να δημιουργήσει ζητήματα στην Εκκλησία του;

Στο πνεύμα τέλος τού χωρίου του Ιωάννου (15,26), δηλαδή της αϊδίου εκπορεύσεως εκ τού Πατρός και της εν χρόνω πέμψεως υπό τού Χριστού πρέπει να ερμηνευθεί και το χωρίο Ιωάν. 16,13-15‡ «Όταν δε έλθη εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας, οδηγήσει υμάς εις πάσαν την αλήθειαν‡ ου γάρ λαλήσει αφ' εαυτού, αλλ' όσα αν ακούση λαλήσει, και τα ερχόμενα αναγγελεί υμίν». Στο χωρίο όμως αυτό στηρίζουν και οι Ρωμαιοκαθολικοί την περί filioque διδασκαλία τους, συνδέοντας στενά στο πρόσωπο τού Χριστού την εκπόρευση και την αποστολή του Αγίου Πνεύματος.

Πώς κρίνεται το filioque από ιστορική εκκλησιαστική άποψη;

Η εισαγωγή του στο ιερό Σύμβολο της Πίστεως είναι πραξικοπηματική και αυθαίρετη. Οι όροι των οικουμενικών συνόδων είναι μνημεία αυθεντικά, αλάθητα και αμετακίνητα. Κανένας ιδιώτης ούτε και τοπικές σύνοδοι δεν έχουν το δικαίωμα, έστω και στο ελάχιστο, να τους μεταβάλλουν και να τους τροποποιήσουν. Μόνον άλλη οικουμενική σύνοδος μπορεί να το επιχειρήσει. Την άποψη αυτή κατοχυρώνει επίσημα η Γύ Οικ. Σύνοδος σε όσα αποφαίνεται‡

«Μηδενί εξείναι ετέραν πίστιν προφέρειν, ήγουν συγγράφειν ή συντιθέναι παρά την ορισθείσαν παρά των Αγίων Πατέρων των εν Νικαία συνελθόντων εν Αγίω Πνεύματι». Ετσι είδε το πράγμα και ο πρόεδρος της συνόδου Κύριλλος, ο οποίος σε επιστολή του προς τον Ιωάννη Αντιοχείας λέγει, ότι δεν επιτρέπεται «λέξιν αμείψαι των εγκειμένων εκείσε ή μίαν γούν παραβήναι συλλαβήν» [1].
Η κακοποίηση τού όρου της Γύ Οικ. Συνόδου από τους παπικούς, εξωφρενική και ανεπίτρεπτη, επέφερε σάλο στην οικουμενική Εκκλησία, την οποία τελικά κατάφερε να διασχίσει.

Θεολογικά γιατί είναι αξιοκατάκριτο το filioque;

Διότι καταστρέφει τη μοναρχία στη θεότητα και επιφέρει σύγχυση στα υποστατικά ιδιώματα των προσώπων. Η μοναρχία στη θεότητα αποτελεί κορυφαία στιγμή τού τριαδικού δόγματος της πίστεως, γύρω από την οποία διεξήχθησαν ισχυροί αγώνες στην αρχαία Εκκλησία. Όπως είδαμε στα προηγούμενα, ο Πατήρ θεωρείται ως η πηγαία θεότητα. Απ' αυτόν πηγάζουν τα άλλα δύο πρόσωπα της Τριάδος, ο Υιός διά της γεννήσεως και το Πνεύμα διά της εκπορεύσεως. Στην τάξη αυτή της Τριάδος διασφαλίζονται τόσο η ενότητα της φύσεως όσο και η ισοτιμία των προσώπων της Τριάδος. Έτσι ενόησε το πράγμα από παλαιά η Ορθόδοξη θεολογία.

Το filioque όμως αναιρεί την τάξη αυτή. Δεν καταστρέφει μεν την ενότητα της φύσεως, καταστρέφει όμως την τάξη των τριαδικών σχέσεων των προσώπων. Καταλύει τη μοναρχία στη θεότητα, εισάγοντας διαρχία στις σχέσεις της τριαδικής θεότητας. Αντί της μίας αρχής από την οποία ανελίσσεται η Αγία Τριάδα, έχουμε δύο αρχές. Ο Πατήρ παύει να είναι η μόνη πηγή της θεότητας, στην οποία τώρα προστίθεται ως παράλληλη πηγή και ο Υιός. Η εισαγωγή όμως και δεύτερης πηγής φέρει αναστάτωση και σύγχυση στα υποστατικά ιδιώματα των προσώπων. Το υποστατικό ιδίωμα τού Υιού δεν είναι πιά μόνο η γέννηση, αλλά και η εκπόρευση‡ τού δε Αγίου Πνεύματος η εκπόρευση δεν είναι εκ μόνο τού Πατρός αλλά και εκ τού Υιού.

Στη βάση αυτή της συγχύσεως των υποστατικών ιδιωμάτων διερωτάται κανείς‡ γιατί η σύγχυση να μην επεκταθεί και περαιτέρω, δηλαδή ο Υιός να μη γεννά τον Πατέρα και το Πνεύμα να μην εκπορεύει τον Υιόν κ.λπ.; Πού θα χαράξουμε τη διαχωριστική γραμμή και που θα σταματήσουμε στην κατάλυση του δόγματος της Αγίας Τριάδος;

Το filioque έχει πρακτικότερες συνέπειες για την Εκκλησία;

Για την Ορθόδοξη Εκκλησία έχει. Στο θεολογικό επίπεδο, εκτός τού ότι καταστρέφει το της «μοναρχίας πολυύμνητον και θεοπρεπές κράτος» [2], επιφέρον σύγχυση των υποστατικών ιδιωμάτων των προσώπων, υποτιμά σαφώς και το θεοπρεπές αξίωμα τού παναγίου Πνεύματος. Πράγματι, αν το Πνεύμα το Άγιο δεν εξαρτάται από την ίδια πηγή (τον Πατέρα) όπως και ο Υιός, κατά διαφορετικό φυσικά τρόπο, αλλ' εξαρτάται και από δεύτερο παράγοντα (τον Υιό), τότε είναι υποδεέστερο τού Υιού, και δεν έχει το αυτοτελές και ομόλογο προς τον Υιό, που θα είχε αν προερχόταν αμέσως από τον Πατέρα.

Για την ορθόδοξη όμως Εκκλησία η μείωση τού Πνεύματος στο θεολογικό πεδίο, έχει αντίκτυπο και στο σωτηριολογικό. Αν το Πνεύμα δεν είναι ομότιμο και ισότιμο προς τον Υιό (και φυσικά προς τον Πατέρα), είναι δηλαδή δευτέρας τάξεως στην Αγία Τριάδα, τότε κινδυνεύει το έργο του στο πεδίο της σωτηρίας, σαν αρχής τελειωτικής τού λυτρωτικού έργου τού Χριστού, της Εκκλησίας και τού αγιασμού των ανθρώπων. Αυτό για την Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία ζει και κινείται στη χάρη του Αγίου Πνεύματος, έχει φοβερές επιπτώσεις στην υπόστασή της. Οι αγώνες της κατά τού «και εκ του υιού» δεν ήσαν ούτε είναι «περί όνου σκιάς», όπως ίσως θα νόμιζαν μερικοί, αλλ' αγώνες υπαρξιακοί, για τη διατήρηση της υποστάσεως και της ουσίας της και την επιτυχία των σωτήριων σκοπών και τού λυτρωτικού δυναμισμού της. Η Ορθοδοξία δεν μπορεί ν' αποστεί τού θεωτικού έργου του Αγίου Πνεύματος, στο οποίο ζει, διακρατείται και ελπίζει. Δεν είναι δε χωρίς λόγο, όταν στους ορθόδοξους ναούς το πλήρωμα της Εκκλησίας κάνει το σταυρό του, όταν απαγγέλλεται το Σύμβολο της Πίστεως και στο σημείο «το εκ τού Πατρός εκπορευόμενον». Το ζήτημα αυτό είναι βαθιά χαραγμένο στην πίστη και τη συνείδηση τού ορθόδοξου λαού!

Τί σημαίνει ο τύπος εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος «εκ Πατρός δι' Υιού»;

Κατά τους ιερούς Πατέρες της Εκκλησίας το Πνεύμα το Άγιο «εκπορεύεται εκ Πατρός δι' Υιού». Αυτός είναι ο συνήθης τύπος διά του οποίου εκφράζεται η πίστη της Εκκλησίας. Στο ζήτημα αυτό παρεμβαίνουσα η θεολογία διατυπώνει πολλούς και λεπτούς συλλογισμούς, οι οποίοι είναι δύσκολο να κατανοηθούν από τους πολλούς πιστούς, για τους οποίους γενικά η θεολογία είναι δύσκολη και δυσνόητη. Εμείς εδώ, αποφεύγοντας τις πολύπλοκες θεολογικές σκέψεις, θα δώσουμε μια βασική απάντηση, η οποία δεν εξέρχεται της διδασκαλίας τού Δύ Ευαγγελίου (Ιωάν. 15,26).

Η πρόθεση εκ γλωσσικά σημαίνει την αιτία εκ της οποίας γίνεται κάτι, ενώ η διά σημαίνει την αιτία διά της οποίας γίνεται κάτι. Στη θεολογική Τριάδα η εκ αναφέρεται στον Πατέρα εκ τού οποίου το Πνεύμα εκπορεύεται αϊδίως, λαμβάνοντας παρ' αυτού τη θεότητα («το εκ τού Πατρός εκπορευόμενον», «ό παρά τού Πατρός εκπορεύεται»). Η δε πρόθεση διά αναφέρεται στον Υιό στο όνομα τού οποίου πέμπεται το Πνεύμα στον κόσμο, χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι ο Υιός είναι απλό υπηρετικό όργανο τού Πατρός. Είναι φανερό ότι η διά στη σχέση της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος αναφέρεται στην οικονομική Τριάδα, δηλαδή στις εξωτερικές ενέργειες τού Τριαδικού Θεού. Ότι αφετέρου η διά εκφράζει την ταυτότητα φύσεως μεταξύ Υιού και Πνεύματος είναι ομοίως φανερό. Σ' αυτό στηρίζεται και το άλλο, ότι το Πνεύμα αναπαύεται στον Υιό («και εν Υιώ αναπαυόμενον») και λέγεται «ίδιον τού Υιού» [3].

Το filioque είναι τριαδολογική κακοδοξία;

Αναντιρρήτως ναι και μάλιστα μεγάλη, γιατί φθείρει την περί Αγίας Τριάδος διδασκαλία.
Κατά την ορθόδοξη πίστη το Άγιον Πνεύμα εκπορεύεται εκ μόνου τού Πατρός, που είναι η πηγή της θεότητας των δύο άλλων προσώπων τού τριαδικού Θεού, και πέμπεται στον κόσμο διά τού Υιού προς τελείωση του έργου της απολυτρώσεως. Η διδασκαλία αυτή στηρίζεται στο κλασικό χωρίο της Γραφής Ιωάν. 15,26‡ «Όταν δε έλθη ο Παράκλητος, ον εγώ πέμψω υμίν παρά του Πατρός, το Πνεύμα της Αληθείας, ό παρά τού Πατρός εκπορεύεται...», όπου ο μεν ενεστώς «εκπορεύεται» σημαίνει την αίδια πρόοδο τού Πνεύματος παρά του Πατρός, ο δε μέλλων «πέμψω» την έγχρονη αποστολή τού Πνεύματος από τον Υιό. Αυτός είναι γενικά ο ορθόδοξος τύπος εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος.

Η Ρωμαϊκή όμως Εκκλησία έχει άλλη αντίληψη. Διδάσκει ότι το Πνεύμα το Άγιο δεν εκπορεύεται εκ μόνου τού Πατρός αλλά και εκ τού Υιού (filioque). Τη διδασκαλία της αυτή στηρίζει σε χωρία της Γραφής (Ιωάν. 16,13.5 κ.ά.) τα οποία ερμηνεύει με το δικό της τρόπο. Το filioque, η ιδέα τού οποίου προέρχεται από τη θεολογία τού Αυγουστίνου, η Λατινική Εκκλησία το προσέθεσε στο ιερό Σύμβολο της Πίστεως στην Ισπανία σε σύνοδο τού Τολέδου το 589, προφανώς για να στηρίξει την πίστη στη θεότητα τού Λόγου, που πολεμούσε τότε λυσσωδώς ο Δυτικογοτθικός Αρειανισμός. Από την Ισπανία μεταφέρθηκε το filioque και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όχι βέβαια χωρίς αντίδραση.

Το filioque, που δεν έχει πραγματικό έρεισμα στη Γραφή και τη διδασκαλία των αγίων Πατέρων, η Ορθόδοξη Εκκλησία το είδε σαν δεινή τριαδολογική αίρεση και το πολέμησε ισχυρά.

1) Γιατί καταργεί το αξίωμα τού Πατρός ως πηγαίας θεότητας.

2) Καταλύει «το της μοναρχίας πολυύμνητον κράτος», εισάγοντας δύο αρχές στη θεότητα, τον Πατέρα και τον Υιό.

3) Επιφέρει σύγχυση των υποστατικών ιδιωμάτων των προσώπων, τα οποία (ιδιώματα) είναι αυστηρώς προσωπικά, αμετακίνητα και αμετάδοτα, ώστε να διερωτάται κανείς‡ γιατί ο Πατήρ να μη γεννάται από τον Υιό και ο Υιός να εκπορεύεται από το Πνεύμα; κ.ο.κ.

4) Υποβαθμίζει το Πνεύμα έναντι τού Υιού, υποβαθμίζοντας το θεοπρεπές του αξίωμα και θέτοντας σε κίνδυνο το αγιαστικό έργο του.

Το filioque πού έγινε αιτία διασχίσεως των δύο Εκκλησιών επί Φωτίου (867) και Μιχαήλ Κηρουλαρίου (1054) δεν είναι «θεολογούμενον», μία δηλαδή αμφιλεγόμενη δογματική δοξασία, της οποίας η αθέτηση δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία. Τουναντίον, για τη Ρωμαϊκή Εκκλησία είναι κορυφαίο δόγμα πίστεως, τού οποίου η άρνηση στερεί τον άνθρωπο της σωτηρίας‡ για δε την Ορθόδοξη Εκκλησία είναι αθέτηση κορυφαίας στιγμής της περί Αγίας Τριάδος διδασκαλίας, της οποίας η αποδοχή καταδικάζει αιώνια τον άνθρωπο. Στο θεολογικό διάλογο που διεξάγουμε με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία το filioque αποτελεί πρόβλημα ακανθώδες.

Πρέπει δε να είμαστε πολύ προσεκτικοί και να μην παίζουμε «εν ου παικτοίς».

Η άρνηση των θείων ενεργειών στο Θεό παραβλάπτει το δόγμα περί της Αγίας Τριάδος;

Ναι, το παραβλάπτει. Φθείρει την έννοια τού αληθινού Θεού. Όπως σημειώσαμε στο προηγούμενο, στον Τριαδικό Θεό υπάρχουν‡ η ουσία, οι υποστάσεις και οι θείες ενέργειες. Αν λείψει ένα από τα τρία αυτά, φθείρεται η έννοια τού αληθινού Θεού. Αίρεση δεν είναι μόνο η άρνηση ή η παρεκδοχή της θείας ουσίας ή των τριαδικών υποστάσεων, αλλά και η άρνηση ή παρεκδοχή των άκτιστων θείων ενεργειών.

Τις θείες ενέργειες αρνείται από το Θεό η Ρωμαϊκή Εκκλησία. Τις απορρίπτει γιατί κατ' αυτήν η ύπαρξη των θείων ενεργειών συνθέτει τη φύση τού Θεού, της οποίας καταλύει την άπειρη απλότητα. Βεβαίως υπάρχουν δυνάμεις στο Θεό, όμως αυτές δεν είναι άκτιστες, όπως άκτιστη δεν είναι και η θεία χάρη και το φώς τού Χριστού. Όλα αυτά κατά τη λατινική θεολογία είναι μεγέθη κτιστά, τα οποία δημιουργεί ο υπερβατικός Θεός για να σώσει τον άνθρωπο. Γύρω από το ζήτημα των άκτιστων θείων ενεργειών διεξήχθησαν σκληροί αγώνες μεταξύ της ορθόδοξης Ανατολής και της λατινικής Δύσεως. Ο μοναχός Βαρλαάμ, εκπρόσωπος τού λατινικού πνεύματος, καταπολέμησε σφοδρώς την ορθόδοξη διδασκαλία‡ αυτόν δε αντιμετώπισε σθεναρά ο μεγάλος πρόμαχος της Ορθοδοξίας Γρηγόριος ο Παλαμάς, επίσκοπος Θεσσαλονίκης. Σύνοδοι της Εκκλησίας δικαίωσαν τους αγώνες και τη διδασκαλία του Αγίου, και καταδίκασαν τον λατινόφρονα Βαρλαάμ [4].

Το ζήτημα των θείων ενεργειών είναι κεφαλαιώδους σημασίας για την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία, όχι μονάχα για την ολοκληρία της περί Αγίας Τριάδος διδασκαλίας της, αλλά και για όλη την υπόστασή της και το λυτρωτικό έργο της. Η άκτιστη θεία ενέργεια (η χάρη) αποτελεί τον ζωτικό και αγιαστικό της Ορθοδοξίας δεσμό. Με τη βαθιά ένωση μαζί της θεοποιείται ο άνθρωπος. Θα μπορούσε να επιτευχθεί η θέωση, αν η θεία ενέργεια (η χάρη) δεν ήταν μέγεθος άκτιστο αλλά κτιστό; Αλήθεια, πώς θα μπορούσαν να συνοικήσουν Ορθοδοξία και Ρωμαιοπαπισμός με τόσο έντονες σωτηριολογικές και εσχατολογικές αποκλίσεις και διαφορές; Οι μεν Ορθόδοξοι να οραματίζονται και να σπεύδουν προς τη θέωση, οι δε Ρωμαιοκαθολικοί να είναι ανίδεοι τού σημαντικού αυτού πράγματος;

1. Βλ. Χρ. Ανδρούτσου, Συμβολική, εν Αθήναις 1930, σ. 157.
2. Φώτιος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.
3. Είναι πολυσυζητημένη έκφραση του αγίου Κυρίλλου του Αλεξανδρείας, η οποία δέχτηκε πολλές επιθέσεις από τους αντιπάλους του (Κυρίως από το Θεοδώρητο Κύρου). Ο διαπρεπής όμως θεολόγος με τη φράση αυτή εννοούσε το ομοφυές (κατά την ουσία) τού Πνεύματος με τον Υιό.
4. Βλ. Τόμους των εν Κων/πyλει συνόδων του 1341 κα 1351 περί του Ησυχασμού (Ι. Καρμwρη, Τα μνημεία, 1952, σελ. 294 εξ.). Ε. Χριστολογία (σσ. 91-109)

ΕΚΔΟΣΗ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ

Η άποψη αυτή δεν ανταποκρίνεται στην αυτοσυνειδησία της κίνησης αποτελεί εξωτερική προπαγάνδα. Ή εικόνα πού παρουσιάζουν τα αυθεντικά της κείμενα, ιδιαίτερα εκείνα πού δεν είναι προσιτά σε μη - μέλη, είναι εντελώς διαφορετική. Ο Μούν ισχυρίζεται πώς οι «αποκαλύψεις» του αποτελούν νέα και απόλυτη αλήθεια, η αυθεντία του είναι θεϊκή:
«Μίλησα με τον Ιησού. παρέπεμψε στις αλήθειες αυτές. Και ο Ιωάννης ο βαπτιστής πιστοποίησε την αλήθεια των λόγων αυτών» (San Myung Μun, Die neue Zukunft, σ. 95).

Ο ίδιος ισχυρισμός επαναλαμβάνεται στο «ευαγγέλιο» του Μούν, στις «θεϊκές Αρχές». Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πώς υπάρχουν πολλές εκδόσεις μ' αυτό τον τίτλο, πού το περιεχόμενό τους διαφέρει ουσιαστικά. Στη δεύτερη έκδοση, πού δεν κυκλοφορεί ελευθέρα, αναφέρεται ότι «η ανθρωπότητα έλαβε τώρα μία τέλεια αποκάλυψη. Αποκαλύφθηκε η λύση του προβλήματος της ζωής και του σύμπαντος. Το μήνυμα πού περιλαμβάνεται σ' αυτό το βιβλίο αποκαλύφθηκε από το Θεό σ' ένα μοναδικό άνδρα, στον κύριο San Myung Μun στη διάρκεια επτά ετών... όταν ήταν δεκαεπτά ετών του εμφανίστηκε ο Χριστός... και του ανήγγειλε πώς έχει εκλέγει για να εκπληρώσει μια ιδιαίτερη αποστολή, στην οποία θα τον βοηθήσει ο Ιησούς». 

Διδασκαλία

Για να κατανοήσουμε τη θέση αυτή πρέπει να αναφερθούμε στη θεολογία και στην ανθρωπολογία του Μούν. Εδώ είναι βασικοί δύο όροι. Η «Αρχή Θεός» και η «αρχή της παλινόρθωσης». Ο Μούν ξεκινάει από την πραγματικότητα του κτιστού κόσμου, με τα ζεύγη αντιθετικών πραγμάτων (άνδρας - γυναίκα, ημέρα - νύχτα κ.ο.κ) και φθάνει στο συμπέρασμα πώς και ο Θεός υπόκειται σ' αυτή την αρχή του αρσενικού (υποκείμενο) και θηλυκού (αντικείμενο). Ό Θεός είναι «το εσωτερικό, το ανδρικό υποκείμενο» και απέναντί του βρίσκεται η δημιουργία του σαν «θηλυκό αντικείμενο» (Studίenfϋhrer, 1971). Μεταξύ των δύο πόλων υπάρχει διαρκής εναλλαγή του «δίδειν και λαμβάνειν». Σ' αυτή την εναλλαγή θεμελιώνεται η αιώνια ύπαρξη. Ο κόσμος ανήκει ουσιαστικά στον Θεό και χωρίς αυτόν ο Θεός δεν θα ήταν τέλειος. Ο Θεός έχει ανάγκη από ένα «απέναντι» και έτσι η δημιουργία είναι αποτέλεσμα ανάγκης.

«Ο Θεός ενώνει στον εαυτό του το αρσενικό και το θηλυκό στοιχείο. Ο Θεός, το Υποκείμενο, δημιούργησε τον άνθρωπο για να έχει ένα αντικείμενο να αναπτύξει σχέσεις αγάπης» (βλ παραπομπή: F.W. Haack, Jesus und/oder San Myung Μun, σ. 7). Ο Μούν υποστηρίζει ακόμη ότι οι πρωτόπλαστοι είχαν προορισμό να αποτελέσουν το «απέναντι» του Θεού. Όμως έπρεπε να περάσουν από το επίπεδο του σχηματισμού και της αύξησης, στο επίπεδο της τελειότητας. Έτσι θα έφθαναν στην τριπλή ευλογία: «Και ευλόγησεν αυτούς ο Θεός λέγων, αυξάνεστε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην και κατακυριεύσατε αυτής» (Γεν. α' 28).

Η πρώτη ευλογία («αυξάνεστε») αναφέρεται στην προσωπική τελειοποίηση του άνθρώπου. Με την εκπλήρωση της ευλογίας αυτής ο άνθρωπος θα μπορούσε να γίνει όμοιος με τον Θεό και θα συνεδέετο πάντoτε μαζί του. Ο δεύτερη ευλογία («πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην») αναφέρεται στη δημιουργία μιας τέλειας οικογένειας. Η τρίτη ευλογία («και κατακυριεύσατε αυτής») αναφέρεται στην κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στη δημιουργία.

Όμως οι τρεις ευλογίες δεν πραγματοποιήθηκαν, επειδή ο Εωσφόρος ήλθε σε διαδικασία του «λαμβάνειν και δίδειν» με την 15χρονη Εύα, έχοντας μαζί της σεξουαλική επαφή. Έτσι έφερε τούς ανθρώπους στο δρόμο του κακού. Αντί να αναπτυχθεί η αληθινή Τριάδα, σχηματίσθηκε ή «σατανική Τριάδα», γιατί ο Εωσφόρος μεταβλήθηκε σε Σατανά.

Ο Θεός κατέστρωσε και πάλι ένα σχέδιο αποκατάστασης με τον Ιησού. Σύμφωνα με το «Set οn Theological affirmations based οn the Diνine Principle», ένα κείμενο με 12 «άρθρα πίστης», πού κατάρτισαν το 1976 σπουδαστές της πρώτης σειράς του «Θεολογικού Σεμιναρίου» της κίνησης (Unification Theological Seminary) και εκδόθηκαν από την «Ενωτική Εκκλησία», «ο Ιησούς ο από Ναζαρέτ ήλθε ως ο Χριστός, ο δεύτερος Αδάμ, ο μονογενής Υιός του Θεού. Έγινε ένα με τον Θεό, με το να κηρύξει το λόγο και τα έργα του Θεού.

Όμως ο λαός τον απέρριψε και τον σταύρωσε και έτσι εμπόδισαν την ίδρυση από αυτόν της βασιλείας του Θεού στη γη. Όμως ο Ιησούς, με το σταυρό και την ανάστασή του, νίκησε το Σατανά και έκανε δυνατή την πνευματική σωτηρία για όσους αναγεννήθηκαν με το Άγιο Πνεύμα. Ή ίδρυση της βασιλείας του Θεού στη γη πραγματοποιείται στη δευτέρα έλευση του Χριστού» (βλ Haack, Jesus Christus, σ. 12).

Σύμφωνα με αυτό το κείμενο, ο Ιησούς δεν ήταν ο Χριστός, αλλά «ήλθε ως ο Χριστός», δεν μπόρεσε να δημιουργήσει την «τέλεια οικογένεια» και να ιδρύσει τον «παράδεισο στη γη», να σώσει δηλαδή καθολικά τον άνθρωπο. Αυτό θα το κάνει ο νέος μεσσίας, ο πραγματικός Χριστός της δευτέρας παρουσίας.

Ο Μούν αναφέρει πώς ο Ιησούς παλινόρθωσε τρεις μαθητές, άλλά δεν κατέστη δυνατό να παλινορθωθεί γι' αυτόν μία Εύα, επειδή οι μαθητές αυτοί δεν έμειναν πιστοί. Αυτό είχε συνέπειες για τον ίδιο τον Χριστό, πού μ' αυτό τον τρόπο ήλθε κι αυτός «κάτω από την κυριαρχία του Σατανά». Ο χώρος «ανάμεσα στον Ιησού και στο Άγιο Πνεύμα καταλήφθηκε από το Σατανά», γι' αυτό και μέσω του Ιησού δεν συντελείται κοινωνία με τον Θεό» (Master Speaks, 29.12.1974, σ. 1027-1028).

Ο Χριστός δεν κατανόησε την αληθινή αποστολή του, να ασκήσει τη λειτουργία του Αδάμ και να παλινορθώσει την Εύα πού έπεσε, δηλαδή να παντρευτεί, δημιουργώντας έτσι το τέλειο ζεύγος, και με τη γέννηση παιδιών την τέλεια οικογένεια σαν αφετηρία τού παραδείσου.

Μετά την αποτυχία τού Χριστού έπρεπε να ακολουθήσει τρίτη προσπάθεια από ένα νέο Αδάμ. Ο χρόνος της προετοιμασίας συμπληρώθηκε το 1920 και ο «δεύτερος μεσσίας», ο «Κύριος της Δευτέρας Παρουσίας», ο Σαν Μυούν Μούν, γεννήθηκε στην Κορέα. Στο πρόσωπο της Han Hak Ja παλινορθώθηκε η Εύα και σχηματίσθηκε το «Ζεύγος των αληθινών γονέων» και με τη γέννηση τού πρώτου παιδιού η «τέλεια οικογένεια», με την εκπλήρωση των τριών ευλογιών ο Θεός μπορεί τώρα να όλο κληρώσει το σχέδιο παλινόρθωσης «στην κίνησή μας είμαι τώρα σε θέση να παλινορθώσω την πνευματική και τη φυσική βάση τού παραδείσου», λέγει ο Μούν (Master Speaks, σ. 1.7.1973).

Κατά την κίνηση, «ο δεύτερος μεσσίας πού εκπληρώνει την πρόνοια τού Θεού και την παλινόρθωση, θα κηρύξει το σχέδιο για την ίδρυση τού νέου κόσμου και θα τον πραγματώσει Η Χρυσή εποχή, την οποία οι άνθρωποι στο παρελθόν μπορούσαν να δουν μόνο στο όνειρο, θα ανατείλει στην εποχή μας πάνω στη γη.

Επειδή αυτός είναι ο κλητός τού Θεού και επειδή τώρα εκπληρώνει τη θεϊκή αποστολή, ο Θεός τον αναγγέλλει με αποκαλύψεις. Για το νέο Κυρίαρχο μαρτυρούν ακόμη ο Ιησούς και με αυξανόμενο τρόπο ο πνευματικός κόσμος. Αν ξεπλήρωσε την αποστολή του και αν ο Θεός δηλώνει ότι είναι ο Κύριος της Νέας Εποχής, οι άνθρωποι πρέπει τότε να τον ακολουθήσουν...

Η Νέα Εποχή έχει ήδη αρχίσει ο Κύριος της Νέας εποχής θα κυριαρχήσει στον ουρανό και στη γη με θεϊκή σοφία, με δύναμη και πατρική αγάπη, και η βασιλεία του θα υπάρχει σε όλους τούς αιώνες» (Young Οοn Kim, ΚεΦ. 12, σελ. 10-11).

«Ή Αποκάλυψη, δηλαδή το τελευταίο βιβλίο της Καινής Διαθήκης, εκπληρώνεται σ' αυτό τον καιρό. Ό Παλαιός ουρανός και η Παλαιά γη βρίσκονται στην αποσύνθεση. Ένας νέος ουρανός και μία νέα γη δημιουργούνται σήμερα. Ή ιστορία της κυριαρχίας τού Θεού άρχισε... χρειαζόμαστε μία νέα αποκάλυψη, να μας εξηγήσει τον τρόπο και το χρόνο της εκπλήρωσης της μεγάλης υπόσχεσης τού Ιησού και να δείξει το δρόμο στην ανθρωπότητα, να προετοιμασθεί για τις δραστικές αλλαγές τού σύμπαντος.  Αν ανατείλει μια Νέα Εποχή, πρέπει η ανθρωπότητα να έχει ενημερωθεί για τις νέες κατανομές αυτής της εποχής. Οι θεϊκές Αρχές πού περιγράφονται σ' αυτό το βιβλίο είναι τώρα οι πρώτες αποκαλύψεις πού έλαβε αύτή η ομάδα. Το υλικό πού χρησιμοποιήθηκε σ' αυτό τον τόμο βασίζεται σε πλήρη αποκάλυψη τού Θεού» (Young Οοn Kim, σελ. VI-IX).

Ο Μούν λοιπόν είναι ο νέος κυρίαρχος, ο «Κύριος της Νέας Εποχής». Στη «Βιογραφία» του αναφέρεται πώς αναδείχθηκε «απεριόριστος νικητής τού ουρανού και της γης» και ότι αναγνωρίσθηκε από όλο τον πνευματικό κόσμο σαν «νικητής τού σύμπαvτoς και Κύριος της δημιουργίας» (Lebenslauf, σ. 10).

Μένει μόνο να τον αναγνωρίσουν και οι άνθρωποι σ' όλη τη γη! Πράγματι, οι οπαδοί του τον ταυτίζουν με τον ίδιο τον Θεό. Αυτό φαίνεται σε πολλούς λατρευτικούς ύμνους, πού περιλαμβάνονται στο «Υμνολόγιο», το οποίο δεν είναι προσιτό στο κοινό.

Έτσι στον ύμνο «The Lord has come» αναφέρεται:

«Ο οδηγός και Κύριός μας (Leader and Lord) είναι εδώ. Ήλθε στη Βασιλεία τού Θεού, ακτινοβολώντας την ένδοξη αυγή, μέσα στο φως τού Πατέρα, με τη δύναμη του λόγου του, οδηγώντας όλους τούς ανθρώπους στο σκοπό τού Θεού, ωραία χώρα τού Πατέρα, καλωσόρισε τον Κύριο! Ελάτε, ας τραγουδήσουμε κι ας χαρούμε!» (Holy Songs, 9)

Στην πρώτη και όγδοη στροφή τού Song of Victory αναφέρεται: «Ψάλλατε παντοτινά ωσαννά! Ψάλλατε παντοτινά τη δόξα! Γιατί ο Κύριος επανήλθε, ψάλλατε αιώνια ωσαννά!» (Holy Songs, 19). «Εδώ είναι η πόλη τού Θεού, εδώ είναι η μεγάλη πόλη, πού κατοικεί ο Θεός» Holy Songs, 21).

Στα κείμενα της οργάνωσης η λέξι «Πατέρας» αναφέρεται χωρίς διάκριση στον Θεό και στον ίδιο τον Μούν. Για την κίνηση «Ο Δάσκαλος εκπροσωπεί τα πάντα, και ολόκληρη την Ιστορία». «Στον Πατέρα δόθηκε από τον Θεό η αυθεντία εδώ στη γη, να συγχωρεί αμαρτίες», «δεν υπάρχει αμαρτία, πού να μη μπορεί να τη συγχωρήσει ο Πατέρας», «Ο Πατέρας είναι ορατός Θεός» (Father is visibιe god) (Εxcerpt from a 120 day..., Κεφ. 41, σ. 2. σ. 382, σ. 1058).

Ο ίδιος ο Μούν ισχυρίζεται για τον Θεό: «Αυτός Ζει μέσα μου και είμαι η ενσάρκωσή του»! (Master Speaks, σ. 1058).

Η απόλυτη αυθεντία απαιτεί απόλυτη υποταγή, ακόμη και αν πρόκειται να θυσιάσει κανείς και την ίδια την ζωή του: «Θέλω να ακολουθήσω τον Κύριό μου' τίποτα στον κόσμο δεν μπορεί να με εμποδίσει, ούτε ο θάνατος δεν μπορεί να με σταματήσει» (Holy Songs, 29,1).

Στο «άσμα» αριθ. 10 τού γερμανικού υμνολογίου της κίνησης, με τίτλο «Η θυσία μου», στη στροφή 2 και 3 αναφέρεται:

«Ζωντανός στέκομαι μπροστά σου' όμως συνεχίζεις να κλαις γοερά, γιατί πρέπει τώρα να με διατάξεις: Πήγαινε και πέθανε για μένα... Στο θυσιαστήριο πού περιμένεις, θέλω να γονατίσω χωρίς μιλιά. Η ζωή μου πρέπει να γίνει η θυσία' την προσφέρω με πίστη, Πατέρα».

Στην εκπαίδευση «120 ημερών» αναφέρεται ο ακόλουθος διάλογος

«- Με αληθινούς γονείς μπορεί κανείς να παλινορθωθεί. Τι σκέπτεσαι πώς είναι πιο πολύτιμο, η ζωή των γονέων», δηλαδή τού Μούν και της τέταρτης γυναίκας του, «ή η δική σου ζωή;
- Ή ζωή των γονέων!
- Συνεπώς τι έπρεπε κατά την αντίληψή σου να θυσιαστεί πρώτα, η ζωή τού Πατέρα ή η δική μας ζωή;
- Ή δική μου ζωή!
- Είσαι έτοιμος γι' αυτό;
- Ναι!
- Αν ζουν οι γονείς, ακόμη και με κόστος της δικής σου ζωής,, μπορεί να παλινορθωθεί ολόκληρη η ανθρωπότητα.
Γι' αυτό πρέπει η ζωή των γονέων να είναι πολυτιμότερη από τη ζωή των παιδιών... είσαι έτοιμος γι' αυτό;
- Ναι!
- Πράγματι;
- Ναι!
- Είναι αλήθεια;
-Ναι!» (Ke Sudo, σ. 47).

Στην ίδια εκπαίδευση, τα μέλη δίδουν την ακόλουθη υπόσχεση:

«Πατέρα, μπορώ να προσφέρω τη ζωή μου. Σε περίπτωση κινδύνου, σε παρακαλώ, πάρε πρώτα τη δική μου ζωή. Αν μπορούν να σωθούν μόνο Συ και η Μητέρα και η οικογένεια τού Πατέρα, είμαι έτοιμος να πεθάνω..., Αν είσαι απόλυτα σίγουρος, τότε είσαι ικανός να γίνεις μέλος της Ενωτικής Εκκλησίας» (Ke Sudo, σ. 43-44).

Οι οπαδοί δεν επιτρέπεται να θέτουν κάτω από την προσωπική τους κρίση οποιεσδήποτε εντολές της ηγεσίας. «Ι am your brain», είμαι το μυαλό σας, λέγει ο Μούν (Master Speaks, σ. 1058).

Κριτική

Η διδαχή τού Μούν είναι αντιχριστιανική! Ισχυρίζεται ότι χρειαζόμαστε μία «νέα αλήθεια»:

«Όσο προχωρεί ο καιρός, ο Θεός δίνει γι' αυτό το λόγο νέα αλήθεια, πού προσαρμόζεται στην απαίτηση της ανθρώπινης καρδιάς και τού ανθρώπινου λογικού. Στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης ο Θεός οδήγησε τούς ανθρώπους μέσω του μωσαϊκού νόμου. Στην εποχή της Καινής Διαθήκης ο Θεός οδήγησε τούς ανθρώπους μέσω του ευαγγελίου του Ιησού. Στις έσχατες ημέρες (τώρα), αν η καρδιά και το λογικό φθάσουν στο ανώτατο πεδίο, πρέπει ο Θεός να δώσει στον άνθρωπο μια ανώτατη αλήθεια για να τον παρακινήσει περαιτέρω να έλθει σ' αυτόν» (Fragen und Antworten, σ.23).

Εδώ πρέπει να παρατηρήσουμε ότι ο Χριστός διακήρυξε: «Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η Ζωή, ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα, ει μη δι' εμού» (Ίω. ιδ' 6). Δεν χρειαζόμαστε λοιπόν καμιά «νέα αλήθεια», ούτε άλλο «μεσσία»! Ο Μούν τοποθετώντας τις δοξασίες του πάνω από την Καινή Διαθήκη και υποστηρίζοντας πώς η Καινή Διαθήκη προετοίμασε τη δική του αποκάλυψη, αποδεικνύεται βλάσφημος. Ό Χριστός διακήρυξε «εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ καί επί γης» (Ματθ. κη' 18).

Έτσι ο Μούν, πού παίρνει αυτή τη θέση του Χριστού, μεταβάλλεται σε κάτι περισσότερο από αντι-Xριστό, γιατί ισχυρίζεται πώς βρίσκεται σε επικοινωνία με όλα τα «ανώτατα στρώματα του πνευματικού κόσμου», με τον Ιησού, τον Βούδα, τον Κομφούκιο κ.α.

Για τον Μούν η εποχή του Χριστιανισμού έκλεισε και «από τώρα η χριστιανοσύνη πρέπει να υποταγεί στην Ενωτική Εκκλησία» (Excerpt from a 120 day, σ. 1046). Ή απαίτηση βασίζεται στην άποψη πώς ο Μούν είναι ο μεσσίας. Ή Χριστιανική Εκκλησία' είναι στην πραγματικότητα για τον Μούν τμήμα του σατανικού κόσμου. Όμως προσφέρεται σαν βάση «ιεραποστολής» και γι' αυτό πρέπει να χρησιμοποιηθεί.

Στόχος της κίνησης είναι η «εκ των έσω» διάβρωση της Εκκλησίας και η υποδούλωσή της στο νέο «μεσσία». Γι' αυτό το σκοπό ο Μούν ίδρυσε πολλές οργανώσεις και καλεί τις χριστιανικές Εκκλησίες σε συνεργασία.

Στα διάφορα «ενωτικά» συνέδρια πού οργανώνει με διάφορα ονόματα, καλεί και κληρικούς και καθηγητές Χριστιανικών Θεολογικών σχολών. Ακόμη αποστέλλει οπαδούς του να φοιτήσουν σε ονομαστές θεολογικές σχολές των Χριστιανικών Εκκλησιών (Haack, Jesus Christus und/oder Sun Myung Μun, σ. 2730), για να δράσουν προφανώς αργότερα σαν συνεργάτες των Εκκλησιών αυτών, διατηρώντας τη διπλή τους ιδιότητα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πώς η διδαχή του Μούν είναι αντιχριστιανική. Η περί Θεού διδασκαλία του είναι ασιατικής προέλευσης. Το πρόσωπο του Ιησού, η ενσάρκωση, ο θάνατος, η ανάστασή του, χάνουν για την κίνηση αυτή κάθε σημασία.

Ο σταυρός του Χριστού δεν λογίζεται νίκη, άλλά αποτυχία. Όλα αυτά κινούνται έξω από το χώρο της άγίας Γραφής και της χριστιανικής πίστης.

Ο Χριστός βεβαιώνει: «Εγώ σε εδόξασα επί της γης, το εργον ετελείωσα ο δέδωκάς μοι, ινα ποιήσω» (Ίω. Ιζ' 4). Ο λόγος αυτός δεν ισχύει για την κίνηση του Μούν. Το έργο του Χριστού λοιπόν δεν έμεινε στη μέση, για να περιμένει τον «μεσσία» Μούν να το τελειώσει!

Όμως ο Μούν αποκρύπτει το αληθινό του πρόσωπο και εξαπατά συνειδητά, «για το καλό της ανθρωπότητας»!: «Ένα ψέμα γίνεται αμαρτία, αν κανείς θέτει μ' αυτό έναν άνθρωπο σε πλεονεκτική θέση.. Αλλά αν κανείς θέλει να του προξενήσει καλό μ' ένα ψέμα, αυτό δεν είναι αμαρτία...» (ομιλία 16.3.1972 στη Rowlane - Farm, παραπομπή στο W.F. Haack, Jesus Christus und/oder San Myung Μun. σ. 9).

Προκειμένου να επιβληθεί η ολοκληρωτική ιδεολογία του, ο Μούν αγιάζει ακόμη και τα πιο ανήθικα μέσα:

«Πρέπει να παλινορθώσουμε και τούς γερουσιαστές. Γι' αυτό ο Δάσκαλος (Master) θα κατανείμει σε κάθε γερουσιαστή τρεις νεαρές γυναίκες: Οι γερουσιαστές είναι αρχάγγελοι. Γι' αυτό πρέπει να συντελεστεί η παλινόρθωση μέσω της Εύας. Γι' αυτό χρειαζόμαστε 300 νεαρές γυναίκες. Για να παλινορθώσουμε τούς γερουσιαστές, πρέπει κατ' αρχήν να κάνετε φίλους τούς βοηθούς, μερικούς από τούς γραμματείς το καταλαβαίνετε. Δεν γνωρίζω τι θα γίνει μελλοντικά. Αν γνωρίζετε τις Θεϊκές Αρχές' και μπορείτε να τις μεταδώσετε... Αυτός (ο Master) θα σας δώσει οδηγίες, πως πρέπει αυτό να επιτελεσθεί μελλοντικά.

Γι' αυτό χρειαζόμαστε πολλές νεαρές γυναίκες. Αφού παλινορθώσουμε τούς γερουσιαστές, θα σταλούν οι νεαρές γυναίκες σε άλλη ήπειρο. Κάνοντας αυτό, μπορείτε να σώσετε την Αμερική»! (Master Speaks, σ. 1035).

Γίνεται αντιληπτό, ότι οι οπαδοί οδηγούνται σε απόλυτη εξάρτηση και είναι ικανοί να εκτελέσουν οποιαδήποτε εντολή χωρίς αναστολές. Κάθε πρωί και κάθε βράδυ προσεύχονται: «... Θέλω να ακολουθήσω το υπόδειγμα του πατέρα μας και να επιτεθώ με θάρρος εναντίον του στρατοπέδου του εχθρού έως ότου το συντρίψω πλήρως με τα όπλα με τα οποία ΕΚΕΙΝΟΣ... νίκησε για μένα τον εχθρό Σατανά με τη σπορά του ίδρωτα για τη γη, των δακρύων για τούς ανθρώπους, του αίματος για τον ουρανό... Είμαι υπερήφανος να γίνω παιδί του αληθινού συζυγικού Ζεύγους, υπερήφανος να συνεργώ για την οικοδομή του νέου κόσμου της καρδιάς. Θα αγωνισθώ με κίνδυνο της ζωής μου... Το υπόσχομαι και το ορκίζομαι».

Με αυτά τα δεδομένα πρέπει κλείνοντας, να υπογραμμίσουμε πώς τα συνέδρια των διάφορων οργανώσεων του Μούν, ιδιαίτερα της ICUS, αποτελούν όργανα πού τελικά τίθενται στην υπηρεσία της διάβρωσης της Εκκλησίας από ένα ψευδομεσσία.

Ορθόδοξοι θεολόγοι, πού τυχόν συμμετέχουν (και δυστυχώς υπάρχουν ευτυχώς όμως οχι πολλοί συμφωνα με πληροφορίες του μπλόκ) για οποιονδήποτε λόγο, σε τέτοιες συναντήσεις, συντελούν στη διάβρωση της Εκκλησίας μας και της Χριστιανικής πίστης γενικότερα.

ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ

π ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

πηγή:egolpion.com 

Τα Παιδιά του θεού (Μω)

   Άλλα ονόματα της κινήσεως είναι: «Οικογένεια της Αγάπης», «Κλούπ», «Ιεραπόστολοι για Ανθρώπους».Η κίνηση δημιουργήθηκε το 1968/69 στην Καλιφόρνια από τον Daνid Berg, αυτοονομαζόμενο Mωυσή, Δαυίδ, Μω ή και «πατέρα Δαυίδ». Γεννήθηκε το 1919, «πολλοί προφήτες του Θεού προφήτευαν για μένα», γράφει ο ίδιος για τον εαυτό του, «επειδή ήδη από την κοιλιά της μάνας μου ήμουν πλήρης Άγίου Πνεύματος, όπως ο Iωάννης ο πρόδρομος.

Προφητεύτηκε πώς θα κάνω πολλά μεγάλα πράγματα» (ϋberlebeη, σ. 10). Το 1952 έλαβε την «κλήση του Ιεζεκιήλ», το 1962 το «μήνυμα του Ιερεμία», το 1965 την προφητεία για το τέλος tου κόσμου. Όλα αυτά «βεβαιώθηκαν» με οράματα της μητέρας του, πού λογίζεται προφήτης. Όμως το 1968 ή μητέρα του πέθανε και μετά δύο έτη έλαβε ο ίδιος νέα προφητεία για το τέλος του κόσμου.

Ο νέος «προφήτης» απέρριψε την Εκκλησία. Το 1944 νυμφεύθηκε την Jone Muller, την οποία εγκατέλειψε στη δεκαετία του 1970 για το χατίρι νεαράς με το όνομα «Μαρία». Από την πρώτη γυναίκα απέκτησε 4 παιδιά, πού αναφέρονται στα «γράμματα» προς το «Παιδιά του Θεού»: 2 κορίτσια (Λίvτα-Δεβώρα και Faith) και 2 αγόρια, τον Jonathan (Hosea) και τον Paul (Aaron).

Ύστερα από περιοδεία με τα παιδιά του κατά το 1966, έδρασε μεταξύ των Χίππυς στην Καλιφόρνια. Επροφήτευσε ότι η Καλιφόρνια θα βυθιστεί στη θάλασσα και έδωσε εντoλή στους οπαδούς του να εγκαταλείψουν αυτή την περιοχή. Μετέβησαν στο Mόvτρεαλ και οργανώθηκαν σε θρησκευτική κοινότητα (1969), με το όνομα Children οf God.  Ο Berg ονομάσθηκε ύστερα από «προφητεία» Μωυσής.

Ιδρύθηκαν «αποικίες» σε διάφορα μέρη των ΗΠΑ. Αλλά οι γονείς των παιδιών ξεσηκώθηκαν. Σε έκθεση του Γενικού Εισαγγελέα (1974) επισημάνθηκαν βιασμοί, παραπλάνηση και απόλυτη εξάρτηση των θυμάτων. 2.500 οπαδοί εγκατέλειψαν τότε τις ΗΠΑ και έφτασαν στην Ευρώπη. Με το «γράμμα» DO 750 (1978) («Going Underground»), δόθηκε εvτoλή για υπόγεια δράση.

Το 1978 η μεγαλύτερη κόρη Λίvτα εγκατέλειψε την οργάνωση, στην οποία είχε τον τίτλο της «βασίλισσας». «Αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον πατέρα της για προφήτη του Θεού», με το να μη υποκύψει στις πιέσεις του, να έχει μαζί του σεξουαλικές επαφές, αφού ήταν παvτρεμένη πριν από 9 χρόνια.

Ο Berg υποστήριζε πώς «ο προφήτης, δεν δρα στο δικό του όνομα ή με δική του αvτίληψη ή για τη δική του ευχαρίστηση, ήταν πάντoτε κάτω από τον άμεσο φωτισμό του Παvτoδυνάμoυ». Συνεχίζoντας η Λίvτα γράφει «δεν άξιζα να ονομάζομαι πλέον βασίλισσα», γιατί «απέρριψα τη βουλή του Κυρίου».

 Τη θέση της πήρε η μικρότερη αδελφή της Faith, γιατί «ποτέ δεν έδιωξε τον πατέρα μου. Έτσι αποκαλύφθηκε πώς από τον καιρό της πρώτης παιδικής της ηλικίας, αυτή και ο πατέρας μου πραγματοποιούσαν σεξουαλική επαφή. Τον τιμούσε σαν αληθινό προφήτη, εγώ ήμουν αντάρτισσα; εγωίστρια και τον απέρριψα». Αυτή η δημόσια δήλωση της Linda Berg δημοσιεύθηκε από τον Eric Pement σε άρθρο με τίτλο Build οn a Ιie! στο αμερικανικό περιοδικό Cornerstone (Chicago, ΥοΙ 11, αριθ. 63). Η Λίvτα μας πληροφορεί ακόμη πώς ο αδελφός της Paul-Aaron αυτοκτόνησε το 1973 στη Γενεύη.

Η κίνηση είναι δομημένη ιεραρχικά: Αποικίες, αποικίες περιοχής, αποικίες περιφερείας... με επικεφαλής ποιμένες, ποιμένες περιοχής, ποιμένες περιφερείας, επισκόπους, αρχιεπισκόπους, υπουργούς, πρωθυπουργούς και πάνω απ' όλους τον «προφήτη και βασιλέα» Μώ (David Berg) (Do - it -yourself- revolution).

Η υδρόγειος διαιρείται σε 6 «Αρχι-υπουργεία», πού ελέγχoνται από τούς συμβούλους του βασιλέα, πού μαζί με τόν διευθυντή του World Services (Ζυρίχη) αποτελούν το «Συμβούλιο του Βασιλέα» (King's Council). Η οργάνωση έχει αναπτύξει ειδικό σύστημα αλληλoπαρακολούθησης σε όλα τα επίπεδα της ιεραρχίας.  Το 1978 καταργήθηκαν οι «επίσκοποι, αρχιεπίσκοποι και υπουργοί» και οι οπαδοί ονομάσθηκαν «οικογένεια της αγάπης», οι «αποικίες» έγιναν «σπίτια» και οι υπεύθυνοι «υπηρέτες» (Ηουse Servants). Στις επί μέρους γλωσσικές περιοχές ιδρύθηκαν Family Service Centers με ένα υπεύθυνο επί εθνικού επιπέδου, πού έχει την αναφορά του απ' ευθείας στον Davίd Berg, ένα είδος «άμεσης δικτατορίας».

Όμως και αυτό το σύστημα διελύθη αργότερα και εδόθη εντολή για υπόγεια δράση, με «κινητά σπίτια» (τροχόσπιτα κα.) και περιοδεύοντες Υπηρέτες (Visiting Servants), Υπηρέτες Επικρατείας (National Area Servants) και Υπηρέτες περιοχής (Ιocaι Area Servants).

Ανήλικα παιδιά οργανώνονται σε «κατακόμβες». Όμως μένουν στα σπίτια τους, συνεχίζουν το σχολείο και υποχρεώνονται να διαθέσουν δέκα ώρες την εβδομάδα για «μαρτυρία» με τα έντυπα τού Μώ. Πρέπει ακόμη να μελετούν καθημερινά ένα έως δύο «γράμματα» τού Μώ και να αποστηθίζουν Γραφικά εδάφια (How to organize a Catacombs Region).

  Διδασκαλία

Πηγή της διδαχής είναι ουσιαστικά τα «γράμματα» του «Μώ». Υπάρχουν διάφορες κατηγορίες εντύπων, πού δίδονται ανάλογα με το βαθμό «μύησης», τη δραστηριότητα του καθενός και της κάθε ομάδας. Αυτά πού προορίζονται για γενική διανομή στους δρόμους (GP), όσα είναι μόνο για τα μέλη (DFO), αυτά πού μοιράζονται σε μέλη πού είναι περισσότερο από τρεις μήνες στην οργάνωση (DO), εκείνα πού δίδονται μόνο σε υπεύθυνους ή για όσους προορίζονται για υπεύθυνοι (ΙTA), όσα απευθύνονται μόνο σε υπευθύνους (ΙO) και τέλος τα αναθεωρημένα παλαιά γράμματα (RV). Αυτό σημαίνει πώς η διδαχή της οργάνωσης αποκαλύπτεται βαθμιαία και σε συνδυασμό με μια σταδιακή διαδικασία ψυχολογικής εξάρτησης και πλύσης εγκεφάλου.

Το περιεχόμενο των «γραμμάτων του Μώ» αναφέρεται είτε σε εδάφια της αγίας Γραφής, είτε έχει σαν βάση τα παραμύθια του «Μώ», όπως η θαυματουργική λάμπα του Αlandin. Με βάση αυτό το παραμύθι ο «Μώ», έλαβε «θεία αποκάλυψη», σύμφωνα με την οποία θα επιβληθεί σε παγκόσμια κλίμακα η κυριαρχία τού Καντάφι. Από το 1980 τα «γράμματα» αντικατεστάθησαν με τα True - Komix.

Τελευταία (1989) η κίνηση χρησιμοποιεί για την προπαγάνδα της στην Ελλάδα έντυπα χωρίς ιδιαίτερη ένδειξη. Aναφέρoνται κυρίως σε προσωπικές εμπειρίες οπαδών με την «Oικογένεια», όπως αποκαλείται τώρα η οργάνωση (βλ. π.χ. έντυπο: «Αγάπη σε Δράση»).

Ο «Μώ» επετίθετο με σφοδρότητα εναντίoν των ΗΠΑ το 1973 με βάση ειδική «προφητεία», οι ΗΠΑ επρόκειτο να καταστραφούν με τον κομήτη Kohutek. Όμως σύμφωνα με νεώτερη «αποκάλυψη», ο κομήτης είναι τα «Παιδιά τού Θεού», πού κηρύττουν αυτή την καταστροφή. Ή οργάνωση είναι η μόνη «κιβωτός σωτηρίας», όσοι θα μπουν σ' αύτή θα γλιτώσουν από την καταστροφή.

Όμως στο έντυπο «Ο κόκκινος κίνδυνος αποκαλύφθηκε! Προλεγόμενος Koμμoυνισμός!» (χωρίς ένδειξη) η οργάνωση διακηρύττει πώς ο κομμoυνισμός ταυτίζεται με τον 'Αντίχριστο.

Η αυθεντία των εντύπων της κίνησης θεωρείται απόλυτη, γιατί λογίζονται «λόγος Θεού». Και όποιος αμφισβητήσει αυτή τη διδαχή, λογίζεται αντάρτης εναντίον τού Θεού και εκδιώκεται. αν κυκλοφορήσει τις απόψεις του σε έντυπα, αυτά πρέπει αμέσως να καταστρέφονται, όποιος τα διαβάζει κινδυνεύει να αποκοπεί (DFO 4.10.1975). Έτσι οι οπαδοί οδηγούνται σε εξάρτηση, σε τέλεια απάρνηση της μέχρι τώρα πίστης τους, και σε απόλυτη υποταγή στην ομάδα.

 

Οι διάφορες χριστιανικές εκκλησίες λογίζονται «τάφοι γεμάτοι ανθρώπινα οστά». Όσοι είναι σ' αυτές είναι «στενοκέφαλοι», βρίσκονται στο «σκοτάδι» και εκπέμπουν «Φοβερή βρώμα θρησκευτικής αποσύνθεσης».

Όμως για να είναι κανείς έτοιμος να αποδεχθεί όλα αυτά πρέπει να γίνει «μωρό»: «Πρέπει να γίνεις μωρό, πρέπει να γίνεις μωρό, για να πας στον ουρανό», ψάλλουν οι οπαδοί και πιστεύουν πώς «είναι βασικότερο να υπακούσεις στους πνευματικούς σου γονείς, τούς πρεσβυτέρους και οδηγούς και να τούς ακολουθήσεις, παρά τούς φυσικούς σου γονείς, πρεσβυτέρους και οδηγούς» (Revolution, σ. 46).

«Υποτάξου στους γονείς (εν Κυρίω) ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ! (Έφεσ. στ' 1 και Koλ. γ' 20). Αν έχουν άδικο, πρέπει ο Θεός να αμείψει την πίστη σου με βάση το Έβρ. ιγ' 17. Είναι ασφαλέστερο για σένα να ακολουθείς ένα από τούς οδηγούς πού έκανε ένα λάθος, παρά να εμπιστεύεσαι στη δική σου σοφία (στόν εαυτό σου), πράγμα πού επιφέρει κατάρα (Ιερεμ. Ιζ' 5) (Revolution, σ. 48).

Κάθε οπαδός οφείλει να εισπράξει καθημερινά ένα ορισμένο χρηματικό ποσό, μoιράζovτας τα «γράμματα» του «Μω», διαθέτοντας σ' αυτό το έργο 3-5 ώρες καθημερινά, όμως «χωρίς περιορισμούς προς τα πάνω! «Αλληλούια». Στο ίδιο έντυπo γίνεται λόγος για «αμοιβές», όταν κάποιος ξεπεράσει κατά 10% το «όριο», και για «διακοπές», «μπορείτε να σταματήσετε αν φθάσετε νωρίς το όριο!» (Brief 241). Κατά τη μαρτυρία πρώην οπαδών, το όριο στη Γερμανία ήταν 30 μάρκα κάθε ημέρα. Τα μέλη οφείλουν να καταγράφουν καθημερινά τη δράση τους και πόσο χρόνο κατανάλωσαν στον «αγρό».

Ο «Μω» εκπαιδεύει νεαρά κορίτσια πως να ασκούν την πορνεία χάρη της οργάνωσης (Flirty Fishing). Το 1981 αυτή η «ιεραποστολική μέθοδος» συμπληρώθηκε με το ES (Escort Service), δηλαδή με «πρακτορεία μεσαζόvτων» για πελάτες του Flirty Fishing. Τα «μωρά», δηλαδή οι νέοι «μαθητές», οφείλουν να προσφέρουν στην οργάνωση όλα τα υπάρχovτά τους.

Κριτική

Η κίνηση είναι εντελώς ασυμβίβαστη με την Χριστιανική πίστη και τη Χριστιανική Ζωή. Οι οπαδοί αποκόπτονται τελείως από το περιβάλλον τους, αλλάζουν όνομα και καταλήγουν σε απόλυτη εξάρτηση. Η κίνηση αυτή αποτελεί απειλή για την προσωπικότητα των νεαρών θυμάτων και αποδεικνύεται ότι καπηλεύεται αδίστακτα το όνομα του Θεού για ιδιοτελείς σκοπούς.

ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ

π ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

πηγή:http://www.egolpion.com

Πηγή:enoriaka.gr

Για μερικούς νηστεία σημαίνει ένα συμβολικό «σταμάτημα» σε κάτι, για μερικούς άλλους νηστεία είναι μια προσεκτική τήρηση των νηστευτικών κανόνων.Αλλά και στις δυο περιπτώσεις σπάνια η νηστεία συνδέεται με την όλη προσπάθεια της Μεγάλης Σαρακοστής. Θα πρέπει πρώτα πρώτα να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τη διδασκαλία της Εκκλησίας για τη νηστεία και ύστερα να ρωτήσουμε τον εαυτό μας: Πώς μπορούμε εμείς να εφαρμόσουμε αυτή τη διδασκαλία στη ζωή μας;

Η νηστεία ή η αποχή από τις τροφές δεν είναι αποκλειστικά μια χριστιανική συνήθεια. Υπήρχε και υπάρχει ακόμα και σε άλλες θρησκείες ή και πέρα από τις θρησκείες, όπως λόγου χάρη, σε μερικές ειδικές θεραπείες κλπ. Σήμερα οι άνθρωποι νηστεύουν (απέχουν από το φαγητό) για πάρα πολλές αιτίες ακόμα και για πολιτικούς, μερικές φορές λόγους. Είναι πολύ βασικό λοιπόν να ξεχωρίσουμε το μοναδικό περιεχόμενο στη χριστιανική νηστεία. Αυτό μιας αποκαλύπτεται πρώτα απ'; όλα στην αλληλοεξάρτηση που υπάρχει ανάμεσα σε δυο γεγονότα που βρίσκονται στην Αγία Γραφή: το ένα στην αρχή της Παλαιάς Διαθήκης. Το πρώτο γεγονός είναι το «σταμάτημα της νηστείας» από τον Αδάμ στον Παράδεισο. Έφαγε, ο Αδάμ, από τον απαγορευμένο καρπό.

Έτσι μάς παρουσιάζεται η πρώτη αμαρτία του ανθρώπου. Ο Χριστός, ο Νέος Αδάμ - και αυτό είναι το δεύτερο γεγονός - αρχίζει με νηστεία. Ο Αδάμ πειράσθηκε και υπόκυψε στον πειρασμό. Ο Χριστός πειράσθηκε και νίκησε τον πειρασμό. Η συνέπεια της αποτυχίας του Αδάμ είναι η έξωσή του από τον Παράδεισο και ο θάνατος. Ο καρπός της νίκης του Χριστού είναι η συντριβή του θανάτου και η δική μας επιστροφή στον Παράδεισο.[...]

Ο Χριστός είναι ο Νέος Αδάμ. Έρχεται να επανορθώσει την καταστροφή που επέβαλε στη ζωή ο Αδάμ, να αποκαταστήσει τον άνθρωπο στην αληθινή ζωή. Και ο Χριστός επίσης αρχίζει με νηστεία: «νηστεύσας ημέρας τεσσαράκοντα και νύκτας τεσσαράκοντα, ύστερον επείνασε» (Ματθ.4,2). Η πείνα είναι η κατάσταση εκείνη κατά την οποία αναγνωρίζουμε την εξάρτησή μας από κάτι άλλο - τη στιγμή που νιώθουμε κατεπείγουσα και απαραίτητη ανάγκη για τροφή καταλαβαίνουμε ότι δεν έχουμε τη ζωή μέσα μας.

Είναι αυτό το όριο πέρα από το οποίο ή πεθαίνω από ασιτία ή αφού ικανοποιήσω το σώμα μου έχω ξανά το αίσθημα της ζωής μέσα μου. Αυτή ακριβώς, με άλλα λόγια, είναι η στιγμή που αντιμετωπίζουμε την τελική ερώτηση: Από τι λοιπόν εξαρτάται η ζωή μου; Και εφ'; όσον η ερώτηση δεν είναι απλά μια ακαδημαϊκή ερώτηση, αλλά τη νιώθω μ'; ολόκληρο το σώμα μου, είναι επίσης και στιγμή πειρασμού. Ο Διάβολος ήρθε στον Αδάμ μέσα στον Παράδεισο, ήρθε επίσης και στο Χριστό μέσα στην έρημο. Πλησίασε δηλαδή δυο πεινασμένους ανθρώπους και τους είπε: Χορτάστε την πείνα σας, γιατί αυτή είναι η απόδειξη ότι εξαρτάστε ολοκληρωτικά από την τροφή, ότι η ζωή σας βρίσκεται στην τροφή.

Και ο μεν Αδάμ πίστεψε και έφαγε, ο Χριστός όμως αρνήθηκε τον πειρασμό και είπε: ο άνθρωπος «ουκ επ'; άρτω μόνω ζήσεται». Αρνήθηκε να δεχτεί αυτό το ψέμα που ο διάβολος επιβάλλει στον κόσμο, το κάνει δε ολοφάνερη αλήθεια χωρίς καμιά επιπλέον συζήτηση, το κάνει θεμέλιο για όλες τις απόψεις μας, τις επιστήμες, την ιατρική, πιθανόν και για τη θρησκεία. Κάνοντας αυτό ο Χριστός αποκατέστησε τη σχέση ανάμεσα στην τροφή, τη ζωή και το Θεό, σχέση την οποία είχε σπάσει ο Αδάμ και που εμείς εξακολουθούμε να τη σπάζουμε κάθε μέρα.

Τι είναι, λοιπόν, νηστεία για μάς τους χριστιανούς;

Είναι η είσοδός μας και η συμμετοχή μας σε κείνη την εμπειρία του Χριστού με την οποία μάς ελευθερώνει από την ολοκληρωτική εξάρτηση από την τροφή, την ύλη και τον κόσμο. Με κανένα τρόπο η δική μας ελευθερία δεν είναι πλήρης. Με το να ζούμε ακόμα στο μεταπτωτικό κόσμο, στον κόσμο του παλιού Αδάμ, με το να είμαστε μέρος του, εξακολουθούμε να εξαρτόμαστε από την τροφή. Αλλά όπως ακριβώς ο θάνατός μας - από τον οποίο είναι ανάγκη οπωσδήποτε να περάσουμε - έγινε χάρη στο θάνατο του Χριστού μια διάβαση προς τη ζωή, έτσι και η τροφή που τρώμε και η ζωή που μας δίνει μπορεί να γίνει ζωή «εν τω Θεώ» και για το Θεό.

Αλλά ακόμα και ο «επιούσιος άρτος» που παίρνουμε από το Θεό μπορεί να είναι σ'; αυτή τη ζωή μας και σ'; αυτόν τον κόσμο, εκείνο που μάς δίνει δύναμη, να είναι η επικοινωνία μας με το Θεό μάλλον παρά εκείνο που μάς χωρίζει απ'; Αυτόν. Παρ'; όλα αυτά όμως μόνο η νηστεία είναι εκείνη που μπορεί να πραγματοποιήσει μια τέτοια μεταστροφή, μπορεί να μάς δώσει την υπαρξιακή βεβαίωση ότι η εξάρτησή μας από την τροφή και την ύλη δεν είναι ολοκληρωτική και τέλεια ότι ενωμένη με την προσευχή, τη χάρη και τη λατρεία μπορεί να γίνει πνευματική.

Όλα αυτά σημαίνουν, αν το νιώσουμε βαθιά, ότι η νηστεία είναι το μόνο μέσο με το οποίο ο άνθρωπος επανορθώνει την αληθινή πνευματική του φύση. Δεν είναι μια θεωρητική αλλά μια αληθινά πρακτική πρόκληση για τον «πατέρα του ψεύδους» που καταφέρνει να μάς πείσει ότι εξαρτιόμαστε μόνο από το ψωμί και να οικοδομήσει όλη την ανθρώπινη γνώση, την επιστήμη και όλη την ύπαρξη πάνω σ'; αυτό το ψέμα. Η νηστεία είναι ένα ξεσκέπασμα αυτής της απάτης και ταυτόχρονα μια απόδειξη ότι υπάρχει αυτό το ψέμα.

Έχει ύψιστη σημασία το ότι ο Χριστός, ενώ νήστευε συνάντησε το Σατανά και το ότι αργότερα είπε ότι ο Σατανάς δεν αντιμετωπίζεται «ει μη εν νηστεία και προσευχή». Η νηστεία είναι ο πραγματικός αγώνας κατά του Διαβόλου γιατί είναι η πρόκληση στο νόμο που τον κάνει «άρχοντα του κόσμου τούτου».

Και όμως αν κάποιος πεινασμένος ανακαλύψει ότι μπορεί πραγματικά να γίνει ανεξάρτητος απ'; αυτή την πείνα, ότι δεν θα καταστραφεί απ'; αυτή αλλά ακριβώς το αντίθετο ότι μπορεί να τη μετατρέψει σε πηγή πνευματικής δύναμης και νίκης, τότε τίποτε δεν απομένει απ'; αυτό το μεγάλο ψέμα στο οποίο ζούσαμε μετά από τον Αδάμ.

Πόσο άραγε ξεφύγαμε από την συνηθισμένη αντίληψη της νηστείας -ότι νηστεία δεν είναι παρά η αλλαγή φαγητών, ή το τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται -, απ'; όλη την επιφανειακή υποκρισία; Τελικά νηστεύω σημαίνει μόνο ένα πράγμα: πεινάω. Να φτάνω δηλαδή στα όρια εκείνης της ανθρώπινης κατάστασης οπότε φαίνεται καθαρά η εξάρτηση από την τροφή και, καθώς είμαι πεινασμένος ν'; ανακαλύπτω ότι αυτή η πείνα είναι πρώτα απ'; όλα μια πνευματική κατάσταση και που αυτή, στην πραγματικότητα, είναι πείνα για το Θεό.

Στη ζωή της πρώτης Εκκλησίας, νηστεία πάντοτε σημαίνει τέλεια αποχή από την τροφή, κατάσταση πείνας, ώθηση του σώματος στα άκρα. Εδώ -όμως ανακαλύπτουμε ακόμα ότι η νηστεία σαν μια σωματική προσπάθεια δεν έχει κανένα νόημα χωρίς το πνευματικό συμπλήρωμά της «...εν νηστεία και προσευχή». Αυτό σημαίνει ότι χωρίς την αντίστοιχη πνευματική προσπάθεια, χωρίς να τρεφόμαστε με τη Θεία Πραγματικότητα, χωρίς ν'; ανακαλύψουμε την ολοκληρωτική μας εξάρτηση από το Θεό και μόνο απ'; Αυτόν, η σωματική νηστεία θα καταντήσει μια πραγματική αυτοκτονία. Αν ο ίδιος ο Χριστός πειράστηκε ενώ νήστευε, εμείς δεν έχουμε την παραμικρή πιθανότητα ν'; αποφύγουμε έναν τέτοιο πειρασμό.

Η σωματική νηστεία είναι απαραίτητη μεν αλλά χάνει κάθε νόημα και γίνεται αληθινά επικίνδυνη αν ξεκοπεί από την πνευματική προσπάθεια - από την προσευχή και την αυτοσυγκέντρωση. Η νηστεία είναι μια τέχνη που την κατέχουν απόλυτα οι άγιοι. Θα ήταν αλαζονικό και επικίνδυνο για μάς αν δοκιμάζαμε αυτή την τέχνη χωρίς διάκριση και προσοχή. Η λατρεία της Μεγάλης Σαρακοστής μάς υπενθυμίζει συνέχεια τις δυσκολίες, τα εμπόδια και τους πειρασμούς που περιμένουν όσους νομίζουν ότι μπορούν να στηριχτούν στη δύναμη της θέλησής τους και όχι στο Θεό.

Για το λόγο αυτό εκείνο που πρώτα απ'; όλα χρειαζόμαστε είναι μια πνευματική προετοιμασία για την προσπάθεια της νηστείας. Και αυτή είναι να ζητήσουμε από το Θεό βοήθεια επίσης να κάνουμε τη νηστεία μας θεο- κεντρική. Να νηστεύουμε εν ονόματι του Θεού. Πρέπει να ξανανιώσουμε ότι το σώμα μας είναι ναός της Παρουσίας του. Είναι ανάγκη να ξαναβρούμε ένα θρησκευτικό σεβασμό για το σώμα, την τροφή, για το σωστό ρυθμό της ζωής. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν πριν αρχίσει η νηστεία, ώστε όταν αρχίσουμε να νηστεύουμε να είμαστε εφοδιασμένοι με πνευματικό οπλισμό, με το όραμα και το πνεύμα της μάχης και της νίκης.

Κατόπιν έρχεται η ίδια η νηστεία. Σύμφωνα με όσα είπαμε παραπάνω η νηστεία μπορεί να πραγματοποιηθεί σε δύο επίπεδα:

Πρώτα σαν ασκητική νηστεία και δεύτερον σαν γενική νηστεία.

Η ασκητική νηστεία

περιλαμβάνει μια δραστική μείωση της τροφής έτσι ώστε η συνεχής κατάσταση πείνας να μπορεί να βιωθεί σαν υπενθύμιση του Θεού και σαν διαρκής προσπάθεια συγκέντρωσης του νου μας στο Θεό.

Όποιος το έχει δοκιμάσει αυτό -έστω και για λίγο- ξέρει ότι η ασκητική νηστεία αντί να μάς αδυνατίζει, μάς ξαλαφρώνει, μάς ευκολύνει στην αυτοσυγκέντρωση, μάς κάνει νηφάλιους, χαρούμενους και καθαρούς. Αυτός που νηστεύει έτσι, παίρνει την τροφή σαν αληθινό δώρο του Θεού. Είναι συνέχεια στραμμένος προς τον εσωτερικό κόσμο ο οποίος, ανεξήγητα, γίνεται ένα είδος τροφής.[...]

Η γενική νηστεία

Είναι ανάγκη αυτή να περιορίζεται σε διάρκεια και να συνδυάζεται με τη Θεία Ευχαριστία. Με τις παρούσες συνθήκες ζωής η καλύτερη μορφή αυτής της νηστείας είναι η μέρα πριν από τη βραδινή Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων.

Είτε νηστεύουμε αυτή τη μέρα από νωρίς το πρωί είτε αργότερα, το βασικό σημείο είναι να ζούμε όλη τη μέρα σαν μια μέρα προσδοκίας, ελπίδας, μια μέρα πείνας για τον ίδιο το Θεό. Δηλαδή να αυτοσυγκεντρωθούμε και να σκεφτούμε αυτό που πρόκειται να έρθει, το δώρο που θα πάρουμε και που για χάρη του απαρνούμαστε όλα τ'; άλλα δώρα.

Ύστερα απ'; όσα είπαμε, πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι όσο περιορισμένη και αν είναι η νηστεία μας - εφ'; όσον είναι αληθινή νηστεία - θα μας οδηγήσει στον πειρασμό, στην αδυναμία, στην αμφιβολία και στον ερεθισμό. Μ'; άλλα λόγια δηλαδή θα είναι μια πραγματική μάχη και πιθανόν ν'; αποτύχουμε πολλές φορές. Αλλά αν ανακαλύψουμε ότι η χριστιανική ζωή είναι μάχη και προσπάθεια, τότε βρήκαμε το βασικό στοιχείο της νηστείας. Μια πίστη που δεν έχει ξεπεράσει τις αμφιβολίες και τον πειρασμό σπάνια μπορεί να θεωρηθεί αληθινή πίστη.

Δυστυχώς, δεν υπάρχει καμιά πρόοδος στη χριστιανική ζωή χωρίς την πικρή εμπειρία της αποτυχίας. Πάρα πολλοί άνθρωποι αρχίζουν να νηστεύουν με ενθουσιασμό και σταματούν μετά την πρώτη αποτυχία. Θα μπορούσα να πω ότι ακριβώς σ'; αυτή την πρώτη αποτυχία έρχεται η πραγματική δοκιμή. Αν μετά την αποτυχία και την συνθηκολόγηση με τις ορέξεις μας και τα πάθη μας ξαναγυρίσουμε όλα απ'; την αρχή και δεν υποχωρήσουμε όσες φορές κι αν αποτύχουμε, αργά ή γρήγορα η νηστεία μας θα φέρει τους πνευματικούς καρπούς της. Ανάμεσα στην αγιότητα και τον απαγοητευτικό κυνισμό βρίσκεται η μεγάλη και θεϊκή αρετή της υπομονής - υπομονή πρώτα απ'; όλα για τον εαυτό μας. Δεν υπάρχει σύντομος δρόμος για την αγιότητα, για κάθε σκαλοπάτι πρέπει να πληρώσουμε ολόκληρο το αντίτιμο. Έτσι, το καλύτερο και ασφαλέστερο είναι ν'; αρχίσουμε με το ελάχιστο - ακριβώς λίγο πάνω από τις φυσικές μας δυνατότητες- και ν'; αυξήσουμε τις προσπάθειές μας λίγο λίγο, παρά να επιχειρήσουμε πηδήματα σε μεγάλα ύψη στην αρχή και να σπάσουμε μερικά κόκκαλα πέφτοντας στη γη!

Σαν συμπέρασμα: από μια συμβατική και τυπική νηστεία - δηλαδή νηστεία από υποχρέωση και συνήθεια - πρέπει να γυρίσουμε στην πραγματική νηστεία. Ας είναι περιορισμένη και ταπεινή αλλά να είναι συνεχής και αποφασιστική. Ας αντιμετωπίσουμε έντιμα τις πνευματικές και φυσικές μας δυνατότητες και ας ενεργήσουμε ανάλογα, ας θυμόμαστε πάντως ότι δεν μπορούμε να νηστέψουμε χωρίς να προκαλέσουμε αυτές τις δυνατότητες, χωρίς να ενεργοποιήσουμε στη ζωή μας τα θεϊκά λόγια «τα αδύνατα παρ'; ανθρώποις δυνατά εστί παρά τω Θεώ».

Από το Βιβλίο
«Μεγάλη Σαρακοστή»
Αλέξανδρου Σμέμαν
Εκδ. Ακρίτας

 Έλτον Τζον-απόσπασμα απο συνέντευξή του στο αμερικανικό περιοδικό «Ρarade»

Κάποιοι άνθρωποι τελικά θα έπρεπε καλύτερα να ασχολούνται με αυτά που ξέρουν καλά,την μουσική δηλαδή όπως ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης και να μην θεολογούν λέγοντας ότι τους έρθει στο κεφάλι,αν και φυσικά τίποτε δεν είναι τυχαίο,αφού τα γνωστά αντιχριστιανικά κέντρα κάθε χρόνο πλέον την περίοδο της Μ. Σαρακοστής, συστηματικά,είτε με κάποιες δηλώσεις είτε με ταινίες είτε με "ανακαλύψεις-αποκαλύψεις" δείχνουν το μένος τους κατά της μόνης αληθινής πίστης στον πλανήτη.

Έτσι την μιά χρονιά μας παρουσιάζουν εναν Ιησού παντρεμένο με παιδιά,την άλλη μας τον παρουσιάζουν γκέι..κλπ! Τελικά ουτε αυτοί δεν εχουν κατασταλάξει σε μια κοινή γραμμή,παρα μόνο στο πετάξτε λάσπη.

Όσο όμως βλάσφημοι και να γίνουν απλώς αποκαλύπτουν την απύθμενη κακία τους και φυσικά δείχνουν οτι αποτελούν γνήσια τέκνα του διαβόλου πατέρα τους αφού αυτός είναι ο γεννήτωρ της απάτης και της διαβολής.

Εμείς απλώς εκφράζουμε την απορία μας πως τέτοιοι άνθρωποι φέρουν τον τίτλο του "Σέρ",αν και μάλλον εδώ ισχύει το "ο όμοιος τα όμοια..."και κλείνοντας το σχόλιο μας,θα απαντούσαμε στον "σερ" με την κατακλείδα της απάντησης του Μητροπολίτη Φιλιππουπόλεως κ. Νικολάου μέσα απο την Αγία Γραφή που μάλλον ο συγκεκριμένος άνθρωπος την γνωρίζει μόνο εξ όψεως:

«ουκ οίδατε ότι άδικοι βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι; μη πλανάσθε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί ούτε μαλακοί ούτε αρσενοκοίται. (Α. Κορινθ. 6, 9-10).

Καλή Σαρακοστή!

του Παναγιώτη Μελικίδη

Πηγή:http://www.parembasis.gr

Τήν περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής, εκτός του Σαββάτου και της Κυριακής, τελείται η Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων, που είναι απόρροια δύο παραγόντων. Κατ'; αρχάς την περίοδο αυτή απαγορεύεται η τέλεση της θείας Λειτουργίας η οποία έχει πασχάλιο και πανηγυρικό χαρακτήρα και δεν συνάδει με τον χαρακτήρα της περιόδου. Η Σύνοδος της Λαοδικείας (363) με τον κθ' κανόνα ορίζει «ότι ου δεί εν τή Τεσσαρακοστή άρτον προσφέρειν, ει μή εν Σαββάτω και Κυριακαίς μόνον».

Συναφής είναι και ο να' κανόνας της ίδιας Συνόδου που απαγορεύει τον εορτασμό της μνήμης μαρτύρων στις νηστίσιμες ημέρες της Τεσσαρακοστής και επιβάλλει την μετάθεσή τους κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές, γιατί ο εορτασμός της μνήμης μαρτύρων ήταν συνδεδεμένος με την τέλεση της θείας Λειτουργίας.

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των Πατέρων της Εκκλησίας (πρβλ. Μ. Βασιλείου, Επιστολή 93 προς Καισαρίαν Πατρικίαν, Migne PG 32,484) οι χριστιανοί κοινωνούσαν τακτικά τις Κυριακές, τα Σάββατα, την Τετάρτη και την Παρασκευή και όσες φορές εντός της εβδομάδας τελούνταν ευκαιριακά η θεία Λειτουργία. Οι πιστοί λάμβαναν τα Τίμια Δώρα με τον τρόπο που παραλαμβάνουμε σήμερα το αντίδωρο. Κοινωνούσαν μέρος του Σώματος του Χριστού που ήταν εμβαπτισμένο στο Τίμιο Αίμα και το υπόλοιπο το φύλαγαν για να μεταλάβουν τις ημέρες που δεν ήταν δυνατόν να τελεσθή η θεία Λειτουργία.

Τήν ίδια τακτική ακολουθούσαν και οι ερημίτες, οι οποίοι ήταν απομακρυσμένοι από τις οργανωμένες μοναχικές κοινότητες και δεν είχαν την δυνατότητα να συμμετάσχουν στις ευχαριστιακές συνάξεις που λάμβαναν χώρα εντός της εβδομάδας. Γιά να κοινωνήσουν προετοιμασμένοι διαμόρφωσαν κάποια ακολουθία. Εδώ βρίσκονται οι απαρχές της Προηγιασμένης, που περιελάμβανε στοιχεία από την θεία Λειτουργία, προσευχές πρίν από την μετάληψη, είδος κοινωνικού κατά την ώρα της κοινωνίας και ευχαριστία.

Η Προηγιασμένη δεν περιλαμβάνει κατ'; ουσίαν τίποτε άλλο παρά την μεταφορά των προηγιασμένων Δώρων από την πρόθεση στο θυσιαστήριο και την κοινωνία η οποία πλαισιώνεται από προπαρασκευαστικές και ευχαριστήριες ευχές. Οι πρώτες μαρτυρίες γι'; αυτό τον λειτουργικό τύπο εντοπίζονται στο Πασχάλιο Χρονικό (μέσα Ζ'; αι.) και στην Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο που συνήλθε το 692 στην Κωνσταντινούπολη («Εν πάσαις ταίς της αγίας τεσσαρακοστής των νηστειών ημέρας, παρεκτός Σαββάτου, και Κυριακής, και της του Ευαγγελισμού ημέρας, γινέσθω η των προηγιασμένων ιερά λειτουργία»).

Κατά τόπους διαμορφώθηκαν διάφοροι τύποι της ακολουθίας των Προηγιασμένων, που αποδίδεται στον Ιάκωβο Αδελφόθεο και σώζονται μόνο τα διακονικά (κώδικας Σινά 1040) και αλεξανδρινής, που αποδίδεται στον ευαγγελιστή Μάρκο, από την οποία σώθηκε η ευχή μετά την μετάληψιν των αγίων μυστηρίων';'; (κώδικας Παρισίων Gr.325), στή Δύση συναντάται ήδη τον Ζ' αιώνα (Γελασιανό Ευχολόγιο) και τελούνταν μόνο την Μ. Παρασκευή.

Η Προηγιασμένη Λειτουργία του βυζαντινού τυπικού αποδίδεται σε αρκετούς συγγραφείς (Ιάκωβο Αδελφόθεο, Μ. Βασίλειο, Επιφάνειο Κύπρου, Γρηγόριο Διάλογο κ.α.), κανένας όμως δεν διεκδικεί με περισσότερες πιθανότητες την πατρότητα της συγγραφής.

Στή σημερινή της μορφή η ακολουθία αυτή είναι συνδεδεμένη με τον μοναχικό εσπερινό. Πρέπει να σημειώσουμε ότι το τυπικό των μονών επικράτησε και στούς ενοριακούς ναούς.

Κλείνοντας να σημειώσουμε ότι η Λειτουργία των Προηγιασμένων τελούνταν παλιότερα και κατά την Τετάρτη και Παρασκευή της Τυροφάγου, όπως και την Μ. Παρασκευή. Τελικά υπό την επίδραση του Ιεροσολυμιτικού τυπικού οι μέρες αυτές θεωρήθηκαν λειτουργικά άπρακτες. Σύμφωνα με μαρτυρία του Νικηφόρου Κωνσταντινουπόλεως, η τέλεση της Προηγιασμένης γινόταν όλες τις Τετάρτες και Παρασκευές του χρόνου, όπως και στή γιορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου).

Σήμερα η Προηγιασμένη ή τα Προηγιασμένα, τελούνται όλες τις ημέρες εκτός Σαββάτου, Κυριακής και της γιορτής του Ευαγγελισμού, από την Καθαρά Δευτέρα ως και την Μ. Τετάρτη.

πηγή:http://www.apostoliki-diakonia.gr

εικόνα από:http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com

Η τέταρτη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στην εκδίωξη των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο της τρυφής. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από το Θεό ως το τελειότερο και εκλεκτότερο δημιούργημα του Θεού, ως «εικόνα και καθ' ομοίωσις» αυτού ( Γέν.1,26). Πλάστηκε να ζει αιώνια μέσα στη χάρη και τις ευλογίες του Θεού, ατέρμονο βίο άπαυτης ευδαιμονίας. Αυτή τη σημασία έχει η βιβλική διήγηση περί του κήπου της Εδέμ (Γεν.2 ο κεφ.).

Ο άνθρωπος έκαμε κακή χρήση της ελεύθερης βούλησής του και προτίμησε το κακό. Ο αρχέκακος διάβολος τον παρέσυρε στην πτώση και την καταστροφή. Αυτό του στέρησε τον παράδεισο, δηλαδή την αέναη και ζωοποιό παρουσία του Θεού και την κοινωνία των ακένωτων ευλογιών Του.

 
Μέγα χάσμα ανοίχτηκε ανάμεσά τους (Εφ.2,13). Η αγία Γραφή αναφέρει συμβολικά πως οι πρωτόπλαστοι διώχτηκαν από τον κήπο της Εδέμ και δύο αγγελικά όντα τάχθηκαν να φυλάγουν με πύρινες ρομφαίες την πύλη του, για να μην μπορούν να την παραβιάσουν αυτοί. Το ατέλειωτο δράμα του ανθρωπίνου γένους άρχισε!

 
Ο Αδάμ και η Εύα τότε κάθισαν απέναντι από τον κήπο της τρυφής και θρηνούσαν για το κακό που τους βρήκε. Αναλογίζονταν την πρότερη ευδαιμονία τους, την σύγκριναν με την τωρινή δυστυχία τους, προέβλεπαν το μέλλον ζοφερό και γι' αυτό έκλαιγαν γοερά. Τα καυτά τους δάκρυα πότιζαν την άνυδρη γη και οι σπαραχτικές κραυγές τους έσπαζαν την ηρεμία της έξω του παραδείσου ερήμου.

 
Όμως δυστυχώς ο θρήνος των πρωτοπλάστων δεν ήταν αποτέλεσμα μεταμέλειας για την ανυπακοή και την ανταρσία τους κατά του Θεού. Δεν ήταν πράξη μετάνοιας και αίτημα συγνώμης προς το Θεό, αλλά ωφελιμιστικός σπαραγμός. Δε θρηνούσαν για τη χαμένη αθωότητα και αγιότητα, αλλά για τη χαμένη υλική ευμάρεια του παραδείσου. Ούτε ένας λόγος μετάνοιας δεν ακούστηκε από τα χείλη τους! Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας λένε πως αν εκείνη την τραγική στιγμή οι προπάτορές μας μετανοούσαν ειλικρινά και ζητούσαν ταπεινά συγνώμη από τον απόλυτα φιλάνθρωπο Θεό, θα είχαν αποκατασταθεί στην πρότερη της πτώσεως κατάστασή τους.

 
Η ενθύμηση του αδαμιαίου θρήνου αυτή την ημέρα υπήρξε επιβεβλημένη από την Εκκλησία μας. Από την επόμενη ημέρα αρχίζει η αυστηρή νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και ο σκληρός αγώνας κατά των ψυχοκτόνων παθών μας. Οι προπάτορές μας αποτελούν πολύ καλό παράδειγμα συνετισμού μας. Η λαιμαργία τους, να φάνε από τον καρπό του απαγορευμένου δένδρου της Εδέμ, τους οδήγησε στην απώλεια. Η πολύμορφη νηστεία η δική μας και η άσκηση των αρετών, μας φέρνει στην ουρανοδρόμο πορεία για να συναντήσουμε ξανά το Θεό. Ο θρήνος ο δικός μας δεν είναι (δεν θα πρέπει να είναι) ωφελιμιστικός, όπως των πρωτοπλάστων, αλλά οντολογική συντριβή και μετάνοια για την αμαρτωλότητά μας. Είναι το μόνο αντίδοτο για την ύβρη μας απέναντι στο Θεό και ο μόνος τρόπος της σωτηρίας μας.

 
Η Εδέμ βρίσκεται δίπλα μας κλεισμένη. Ο φιλάνθρωπος Θεός μας έδωσε το κλειδί να ανοίξουμε τη θύρα και να εισέλθουμε, το οποίο είναι η ειλικρινής μετάνοιά μας. Ας είναι ζωντανό παράδειγμά μας ο μετανοών συσταυρούμενος με τον Κύριο ληστής, ο οποίος σύμφωνα με το θαυμάσιο επίγραμμα της υμνολογίας της Μ. Παρασκευής, άνοιξε τον παράδεισο «βαλών κλείδα το μνήσθητί μου».

πηγή:http://www.i-m-attikis.gr

Στόν κύκλο τών εορτών τού λειτουργικού χρόνου κάποια γεγονότα τού σωτηριολογικού κύκλου έχουν μιά ιδιαίτερη σπουδαιότητα αφού μέσα απ' αυτά σάν από χαραμάδες ατενίζουμε τό φιλάνθρωπο σχέδιο τής θείας τού Θεού βουλής γιά τή λύτρωσή μας. Ξεκινούν από τήν εκπλήρωση τής αρχαίας βουλής μέ τόν Ευαγγελισμό τής Θεοτόκου, γευόμαστε τήν χαρά τής Γεννήσεως καί τώρα τήν συνάντηση μέ τήν εκπλήρωση τών νομικών διδαχών τήν ημέρα τής Υπαπαντής καί συνεχίζονται, είτε στόν κύκλο τών κινητών, είτε σ' αυτόν τών ακινήτων εορτών.

Η Υπαπαντή αποτελεί κι αυτή ένα σταθμό στήν πορεία τής ζωής τού νέου Βρέφους καί συμβαίνει σαράντα ημέρες μετά τήν Γέννηση.

Υπαπαντή θά πεί προϋπάντηση,

(από τό ρήμα υπαπαντών, υπό + απαντώ) καί έχει σχέση μέ δυό περιστατικά, πού βρίσκουν τήν εκπλήρωσή τους τήν μέρα αυτή.

Τό πρώτο ήταν η νομική υποχρέωση. Κάθε Εβραίος πατέρας είχε τήν υποχρέωση από τόν Μωσαϊκό Νόμο νά προβεί στόν εξαγιασμό καί αφιέρωση τού πρωτοτόκου αρσενικού του παιδιού. Από τό βιβλίο τής Εξόδου (13, 1, 12-13) πληροφορούμαστε, ότι ο Θεός, μετά τήν θανάτωση τών πρωτοτόκων παιδιών τών Αιγυπτίων, διέταξε τούς Εβραίους νά αφιερώνουν σ' Αυτόν, "πάν άρσεν διανοίγον μήτραν". Αλλά καί όταν στήθηκε η Σκηνή τού Μαρτυρίου καί ανέλαβαν τήν ιερατική υπηρεσία της οι Λευίτες (Αριθμ. 3, 11), πάλι ο Θεός δίνει εντολή, ώστε νά διατηρηθεί ζωντανή στήν κάθε εβραϊκή καρδιά η έννοια τού δικαιώματός Του πάνω στά πρωτότοκα αγόρια νά εξαγοράζονται (Αριθμ. 18, 15-16) αντί πέντε σίκλων (σίκλος, μονάδα βάρους) από χρυσό ή άργυρο, καί αντιστοιχούσε σέ βάρος 14,5 γραμμάρια.

Ο Νόμος ακόμη όριζε, ότι η γυναίκα πού γεννούσε αρσενικό παιδί ήταν γιά επτά μέρες, μέχρι τήν περιτομή αυστηρά ακάθαρτη, καί παρέμενε ακόμη ακάθαρτη, (όχι αυστηρά) γιά άλλες τριάντα τρείς ημέρες. Στό διάστημα αυτό δέν έπρεπε νά πλησιάσει κάτι πού ήταν ιερό, αλλά ούτε καί τής ήταν επιτρεπτό νά μπεί στό χώρο τού Ναού.

Μετά τήν τεσσαρακοστή μέρα έπρεπε νά προσέλθει στό Ναό καί νά προσφέρει "αμνόν ενιαύσιον άμωμον εις ολοκαύτωμα καί νεοσσόν περιστεράς ή τρυγόνα περί αμαρτίας επί τήν θύραν τής Σκηνής τού Μαρτυρίου πρός τόν ιερέα" (Λευιτ. 12, 7-8). Ο ιερέας μέσα από τήν πράξη τής ιερουργίας προέβαινε σέ εξιλεωτική θυσία γιά τόν καθαρισμό της καί τήν αφιέρωση τού παιδιού της στό Θεό.

Αυτή τήν νομική υποχρέωση έπρεπε νά εκπληρώσει καί η Παναγία, πού μέ τή συνοδεία τού Ιωσήφ, έρχεται στά Ιεροσόλυμα κρατώντας στήν αγκαλιά τό Βρέφος της καί μαζί τούς νεοσσούς γιά τήν θυσία τού καθαρισμού. Τό γεγονός αυτό τό αναφέρει ο ευαγγελιστής Λουκάς (2, 22-25).

Ο ίδιος ευαγγελιστής παράλληλα διασώζει καί ένα άλλο περιστατικό σχετικό μέ τόν δίκαιο Συμεών, πού κατά τήν στιγμή τής εισόδου στόν περίβολο τού Ναού "προϋπάντησε" τήν Παναγία καί τό Βρέφος. Στό Συμεών είχε αποκαλυφθεί από τό Άγιο Πνεύμα, ότι δέν θά πέθαινε μέχρι νά δούν τά μάτια τόν σαρκωθέντα Θεό. "Ήν αυτώ κεχρηματισμένον υπό τού Πνεύματος τού Αγίου μή ιδείν θάνατον πρίν ή ίδη τόν Χριστόν Κυρίου" (Λουκ. 2. 26).

Η παράδοση αναφέρει σχετικά μέ τό γεγονός αυτό, ότι ο δίκαιος Συμεών αρκετά χρόνια πρίν από τήν γέννηση τού Χριστού, επιστρέφοντας στά Ιεροσόλυμα μαζί μέ άλλους νομοδιδασκάλους από κάποια αποστολή έκαναν συζήτηση πάνω σέ κάποια προφητικά κείμενα. Μεταξύ αυτών συζητήθηκε καί αυτό, πού αναφέρεται στόν Ησαία: "Ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει καί τέξεται Υιόν, καί καλέσεις τό όνομα αυτού Εμμανουήλ" (7, 14). Ο Συμεών, άν καί άνθρωπος μέ πολλή ευλάβεια δυσπίστησε, καί πρόβαλλε αντιρρήσεις γιά τό αδύνατο τής γεννήσεως ανθρώπου μέ παρθενογένεση. Λέγεται ότι ενώ γίνονταν αυτή η κουβέντα, δέχθηκε από κάποιο αόρατο χέρι ένα ηχηρό ράπισμα, ενώ παράλληλα ακούστηκε μιά φωνή, πού τού έλεγε: "Καί θά δούν τά μάτια σου καί θά αγγίξουν τά χέρια τόν Χριστόν Κυρίου".

Παρ' όλα αυτά η δυσπιστία δέν τόν αποχωρίστηκε καί εξακολουθούσε νά έχει τούς ενδοιασμούς του. Καί ενώ περνούσαν τό ποτάμι πού βρίσκονταν, λέγεται, ότι έβγαλε από τό χέρι του τό δακτυλίδι καί πέταξε στό νερό τού ποταμού καί είπε: "αν αυτό τό δακτυλίδι ξαναβρεθεί στά χέρια μου, τότε πράγματι θά μπορέσουν όλα αυτά νά γίνουν πραγματικότητα".

Η πορεία τής επιστροφής στά Ιεροσόλυμα συνεχίζονταν οπότε καί έφθασαν σέ κάποιο πανδοχείο ζητώντας φαγητό καί διαμονή. Ο πανδοχέας τούς πρόσφερε φαγητό από ψάρια. Καί ενώ έτρωγαν τά ψάρια, σ' εκείνο τού Συμεών βρέθηκε μέ τρόπο θαυμαστό τό δακτυλίδι, πού πρίν είχε πετάξει στά νερά τού ποταμού.

Ο Συμεών γεμάτος θαυμασμό, δοξολόγησε τό Θεό γιά τό θαυμαστό σημάδι πού τού φανέρωσε, καί πεπεισμένος πιά στήν εκπλήρωση τής προφητείας τού Ησαία επιστρέφει στά Ιεροσόλυμα μέ τήν απόφαση τής παραμονής, γιά τό υπόλοιπο τής ζωής του, στόν ιερό χώρο τού Ναού αναμένοντας νά δούν τά μάτια του τήν εκπλήρωση τής προφητείας.

Στήν ηλικία τών εκατό δέκα χρόνων αξιώθηκε νά κρατήσει στήν γηραλέα του αγκαλιά τό Βρέφος Ιησού καί να ζητήσει μετά τήν "απόλυσή" του από τήν ζωή.

                  εικόνα από enoriaka.gr

Είναι αξιοσημείωτα τά όσα είπε δεχόμενος στήν αγκαλιά του τό Βρέφος: "νύν απολύεις τόν δούλον σου, Δέσποτα, κατά τό ρήμα σου εν ειρήνη, ότι είδον οι οφθαλμοί μου τό σωτήριόν σου, ό ητοίμασας κατά πρόσωπον πάντων τών λαών, φώς εις αποκάλυψιν εθνών καί δόξαν λαού σου Ισραήλ". Ο ευαγγελιστής ακόμη διασώζει καί μιά προφητική αποστροφή πρός τήν Παναγία Μητέρα Του, "ιδού ούτος κείται εις πτώσιν καί ανάστασιν πολλών εν τώ Ισραήλ καί εις σημείον αντιλεγόμενον, καί σού δέ αυτής τήν ψυχήν διελεύσεται ρομφαία, όπως άν αποκαλυφθώσιν εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί" (Λου. 2, 32-35).

Ο δίκαιος Συμεών αξιώθηκε καί νά δεί καί νά βαστάσει τόν σαρκωθέντα Θεό. Αξιώθηκε μ' ένα τρόπο θαυμαστό νά προσεγγίσει τό μεγάλο μυστήριο τού Αιωνίου, πού μπήκε στήν διαδικασία τού χρόνου. Νά πιάσει τόν Αχώρητο, πού χώρεσε στήν παρθενική μήτρα, στήν γέρικη αγκαλιά του.

Ο Συμεών δυσπίστησε στήν προφητεία, άν δηλαδή, μπορεί ένα τέτοιο παράτολμο σχέδιο, αυτό τής σαρκώσεως τού Ασάρκου, νά πραγματοποιηθεί. Καί όμως, "όπου βούλεται Θεός, νικάται φύσεως τάξις" ο Λόγος τού Θεού κινείται από άκρα αγαθότητα καί αυτο-περιορίζεται στά όρια τής κτιστότητός μας, χαρίζοντας τήν δυνατότητα υπέρβασης τών συνεπειών τής εκπτώσεως στήν παρά φύση ζωή, στήν επάνοδο στήν κατά φύση, αλλά καί τήν υπέρ φύση ζωή μας. Στήν προσπάθεια αυτή, σταυρική πορεία, πού πρέπει νά αναλάβει ο κάθε αδελφός τού Χριστού γίνεται ο Ίδιος "υπογραμμός καί τύπος".

Η δυσπιστία τού Συμεών, όμοια περίπου μέ τήν δυσπιστία τού Θωμά, όχι μόνο δέν στάθηκε αποτρεπτική, αλλά τουναντίον καταδέχθηκε ο δυσπιστούμενος νά κουρνιάσει στήν γερασμένη καί εξαντλημένη του αγκαλιά, καί "αγκαλίζεται γηρεαίας αγκάλαις" "τόν δι' ευσπλαγχνίαν εαυτόν τώ πεσόντι κενώσαντα ατρέπτως" στήν εκπλήρωση τού "νόμου τού εν γράμματι". Έτσι όχι μόνο στάθηκε μάρτυρας τής παρουσίας του, αλλά γίνεται καί προφήτης τής μελλουμένης από πολλούς δυσπιστίας τού θεανδρικού Του προσώπου, "σημείον αντιλεγόμενον".

Μόνο ένας πού δοκίμασε τήν πίκρα τής αμφιβολίας μπορεί νά δώσει τό φρικτό της στίγμα επισημειώνοντας παράλληλα τήν φρίκη τής πτώσεως, όσων προσκόπτουν στήν βεβαιότητα τής θεότητός Του.

Ο Χριστός ακολούθησε κατά βήμα τό μονοπάτι, πού από τό θλιβερό δειλινό τής Εδέμ, περπάτησαν όλοι οι απόγονοι τού προπάτορα γιά νά φθάσει μέχρι τό Σταυρό καί τόν θάνατο. Ο θάνατος τού Χριστού παρά τήν φαινομενική αντινομία γίνεται τελικά ο θρίαμβος αναστάσεως καί ο Νικητής του γίνεται ο "χαριζόμενος ημίν τήν ανάστασιν".

πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Φιοράκης.

Η Υπαπαντή του Κυρίου γιορτάζεται από την Εκκλησία στις 2 Φεβρουαρίου.

Απολυτίκιο

Χαίρε Κεχαριτωμένη Θεοτόκε Πάρθενε. εκ σου γαρ ανέτειλεν ο Ήλιος της δικαιοσύνης, Χριστός ο Θεός ημών, φωτίζων τους εν σκότει. Ευφραίνου και συ Πρεσβύτα δίκαιε, δεξάμενος εν αγκάλαις τον ελευθερωτήν των ψυχών ημών, χαριζόμενον ημίν και την Ανάστασιν.

Τα τελευταία χρόνια το κίνημα μεταστροφής Ελλήνων Πεντηκοστιανών στην Ορθόδοξη Εκκλησία τού Χριστού δυναμώνει. Και αυτή είναι μία ενδεικτική αφήγηση, για το πώς η πληροφόρηση μέσω Ίντερνετ βοήθησε τον αδελφό μας να αντιληφθεί την απάτη.

πηγή:http://oodegr.com/oode/pentikostianoi/empeiries/stelios_1.htm

Πριν την γνωριμία με την εκκλησία της Πεντηκοστής. (Μέσα 1998 - Αρχές 2000)

Πάντα με ενδιέφεραν τα πράγματα του Θεού. Στο σχολείο παρακολουθούσα με πολύ ενδιαφέρον το μάθημα των θρησκευτικών. Αργότερα, στο γυμνάσιο, ο θεολόγος είχε παραγγείλει για όλους τους μαθητές Καινές Διαθήκες. Έτσι έπεσε στα χέρια μου η Καινή Διαθήκη για πρώτη φορά. Ωστόσο δεν εκκλησιαζόμουν. Πήγαινα στην εκκλησία  μόνο όταν μας πήγαιναν με το σχολείο, ή όταν ήταν Πάσχα. Καμία επαφή ουσιαστικά.

Το καλοκαίρι του 1998, έπιασα τον ραδιοφωνικό σταθμό ';Χριστιανισμός 93.9';';. Τον πρώτο καιρό νόμιζα ότι ήταν κάποιος σταθμός της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Δεν είχα καταλάβει ότι επρόκειτο για Πεντηκοστιανούς. Απλά άκουγα τις ομιλίες που έλεγαν από την Αγία Γραφή. Τον σταθμό τους τον παρακολουθούσα αρχικά μόνο κάθε πρωί. Δεν είχα παρακολουθήσει την κυριακάτικη λειτουργία τους. Έτσι καθώς περνούσε ο καιρός, δεχόμουν τις διδασκαλίες τους, και μη γνωρίζοντας την διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δεν είχα κάποιο μέτρο σύγκρισης. Δυστυχώς όταν κατάλαβα ότι δεν ήταν Ορθόδοξοι, ήταν πλέον αργά. Ήδη δεχόμουν αυτά που έλεγαν.

Άρχισα να παρακολουθώ και άλλες εκπομπές στο σταθμό αυτό. Διδάχτηκα ότι το νηπιοβάπτισμα δεν είναι αποστολική παράδοση, ότι η Εκκλησία του Χριστού αποστάτησε τον 4ο αιώνα , ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία πιστεύει λάθος, ότι ακολουθεί ανθρώπινες παραδόσεις. Όλα αυτά βέβαια δεν ισχύουν και τα διαπίστωσα ακόμα όντας στον Προτεσταντισμό, όπως θα αναφέρω παρακάτω. Τα οποία και τους τα γυρίζω μπούμεραγκ με στοιχεία πλέον.

Διδάχτηκα ότι έπρεπε να αναγεννηθώ , έπρεπε να ζητήσω από τον Κύριο το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος , και ότι έπρεπε να βαπτιστώ στο νερό. Στην συνάθροισή τους δεν πήγα αμέσως. Μεσολάβησε διάστημα  1,5 χρόνου. Ως τότε όμως είχα μάθει την διδασκαλία τους και την αποδεχόμουν.  Μέσα σε αυτόν τον 1,5 χρόνο βασανιζόμουν γιατί άκουγα από τον ραδιοφωνικό σταθμό τους ότι αν δεν βαπτιστεί κάποιος θα χαθεί αιώνια. Και δεν θα λάβει μέρος και στην αρπαγή της εκκλησίας . Αρχές του 2000 άκουσα μια βραδινή εκπομπή με θέμα ';Το βάπτισμα στο νερό';';. Σε αυτήν μιλούσαν για το βάπτισμα στο νερό μέσα από την Καινή Διαθήκη και έφεραν και αποσπάσματα πατέρων της εκκλησίας που έλεγαν για το βάπτισμα. Όμως προσέξτε την πονηρία τους. Δεν έφεραν κανένα απόσπασμα που να απαγορεύει τον νηπιοβαπτισμό. Τόνιζαν ιδιαίτερα αυτό που λέει ο Κύριος στο ευαγγέλιο του Μάρκου ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται ο δε απιστήσας κατακριθήσεται';';, χωρίς να αναφέρουν το ίδιο συχνά την ίδια εντολή στον Ματθαίο (28/κη: 19), που λέει το αντίθετο και που φυσικά σημαίνει ότι η σειρά δεν παίζει ρόλο. Άλλωστε, όπως έψαξα και έμαθα αργότερα, εξ αρχής βάπτιζαν και τα νήπια. Λογικό είναι οι χριστιανοί αρχικά να βαπτίζονταν μεγάλοι, εφόσον ο χριστιανισμός ήταν στην αρχή. Έτσι όλα αυτά που φέρνουν ως επιχειρήματα για το βάπτισμα ενηλίκων είναι μεν σωστά, αλλά δεν αναιρούν το νηπιοβαπτισμό. Πουθενά δεν έφεραν κάτι που να λέει ρητά ότι βάπτισμα νηπίων είναι παράβαση. Ακόμα απέκρυψαν όλα τα πατερικά χωρία που μιλάνε καθαρά για νηπιοβάπτισμα.

Πήρα λοιπόν την απόφαση να ψάξω για την εκκλησία της Πεντηκοστής στην περιοχή μου, όπου και πήγα με την αδερφή μου και την μητέρα μου. Οι γονείς μου αρχικά ήταν επιφυλακτικοί, αλλά αργότερα αποδέχτηκαν το γεγονός ότι πήγαμε σε άλλη ';εκκλησία';';, χωρίς οι ίδιοι να ενταχθούν πότε εκεί.

Ο πρώτος χρόνος στην ΕΑΕΠ (2000)

Την πρώτη φορά που πήγαμε στην ΕΑΕΠ, πριν την λειτουργία τους, μας μίλησε ο ';ποιμένας';'; και μας ρώτησε ποιος μας μίλησε και ήρθαμε και αν γνωρίζουμε τα βασικά. Επειδή η συνάντηση είχε κανονιστεί κάποιες μέρες πριν, ήταν έτοιμος να μας πλασάρει το ψέμα περί αποστασίας της εκκλησίας . Αυτό είναι πολύ βασικό κομμάτι το οποίο και υπερασπίζονται με ζήλο καθώς είναι εισαγωγικό στις υπόλοιπες πλάνες που διδάσκουν. Γιατί είναι ανάγκη να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους. Γιατί αν η εκκλησία δεν αποστάτησε, γιατί να υπάρχουν; Βέβαια με όλα αυτά που λένε ακυρώνουν τον λόγο του  Κύριου που  είπε ότι θα είναι όλες τις μέρες μέχρι την συντέλεια μαζί με την εκκλησία του (Ματθαίος 28/κη: 20), από το 33 μ Χ μέχρι να ξαναέρθει. Και θυμάμαι που έφερε κάτι χαρτιά με διάφορες ημερομηνίες περί των διωγμών που δήθεν έκανε η Εκκλησία. Χωρίς πηγές. Και τώρα που το σκέπτομαι, δεν αποκλείεται να ήταν τα επιχειρήματα του Δαυλού που χρησιμοποιούν οι νεοπαγανιστές στα φόρουμ. Για τα οποία υπάρχουν απαντήσεις με πηγές .

Την επόμενη φορά που πήγαμε, βαπτίστηκα στο νερό. Και πήγαινα στην συνάθροιση και είχα ζήλο να μπω σε πιο βαθιά νερά. Έτσι, αγόρασα κασέτες με μαθήματα, διάβαζα και μόνος μου την Αγία Γραφή, την σημείωνα και τους ρωτούσα  ό,τι απορία είχα. Μέσα στον χρόνο, μου είπαν ότι έπρεπε να λάβω και το Άγιο Πνεύμα. Άρχισαν λοιπόν οι προσευχές. 2-3 ώρες στην προσευχή. Προσευχόμουν και μόνος αλλά και στην συνάθροιση. Τίποτα δεν γινόταν. Μου έλεγαν ότι εγώ εμποδίζω τον Κύριο και ότι έπρεπε να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο. Με τους ύμνους και το περιβάλλον γενικά, αλλά και τον ζήλο, εύκολα φορτίζεται το συναίσθημα του ανθρώπου. Αυτό όμως δεν είναι μία γνήσια κατά Θεόν εμπειρία, αλλά προϊόν αυθυποβολής.

Έτσι σε περίπου 10 μήνες ';γλωσσολάλησα';'; και εγώ.  Έχοντας πάνω από το κεφάλι μου τον υπεύθυνο της συνάθροισης να φωνάζει στην προσευχή, να μιλάει ';γλώσσες';';, ένιωσα πίεση μεγάλη. Αν υπολογίσει κανείς και το όλο κλίμα. Στην αρχή έλεγα κάτι ακαταλαβίστικες συλλαβές. Μου έλεγαν ότι συν τον χρόνο, αυτά θα γίνουν λέξεις και οι λέξεις προτάσεις. Ακούγοντας τους άλλους να ';γλωσσολαλούν';';, εύκολα παρασύρεται κάποιος. Έτσι παρασύρθηκα και εγώ. Να σας πω βέβαια ότι ποτέ μου δεν άκουσα ανάμεσά τους κάποια γνωστή γλώσσα. Κάτι που να μπορώ να συγκρίνω αν όντως υπάρχει. Μία φορά μόνο άκουσα κάτι σαν Ρώσικα αλλά δεν ήταν καθαρά. Αυτοί όμως λένε ότι οι ';γλώσσες';'; είναι καθαρές.

Τότε ήμουν 18 ετών και έδωσα εξετάσεις στην Γ΄ Λυκείου και πέρασα σε σχολή διοίκησης και οικονομίας στο τμήμα των τουριστικών επιχειρήσεων στο Ηράκλειο της Κρήτης...

Ακολουθώντας την ΕΑΕΠ Ηρακλείου (2001-2004)

Έτσι πέρασα σε μεγαλύτερη πόλη και σε μεγαλύτερη (σχετικά) "εκκλησία", (μιας και είμαι  από επαρχία).

Γνώρισα περισσότερους ';αδελφούς';'; και μαθήτευσα ακόμα περισσότερο. Μέχρι και το 2004, είναι η εποχή όπου δεν σήκωνα μύγα στο σπαθί μου, που λένε. Για μένα η ΕΑΕΠ ήταν η αληθινή εκκλησία και όλες οι άλλες ανήκαν στην Βαβυλώνα. Εκείνες τις χρονιές έπεσαν στα χέρια μου κασέτες με κηρύγματα που στρέφονταν κατά της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Μου είχαν διδάξει ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία εμπορεύεται ψυχές ανθρώπων, ότι οι παπάδες υπηρετούν το ψεύδος και ένα σωρό άλλα χωρίς όμως αποδείξεις. Μιλούσαν για αγάπη και ενότητα, όμως έβλεπα ανάμεσά τους έχθρες και υπερηφάνεια Πράγματα που τα κατάλαβα αργότερα.

Ο καιρός περνούσε σπουδάζοντας στο Ηράκλειο και εκκλησιαζόμενος στην πεντηκοστή.

Παρακολουθώντας τα κηρύγματα, το μάθημα, αλλά και τις συμμελέτες, άκουσα πολλές προφητείες που ποτέ δεν εκπληρώθηκαν. Πράγματα μεγάλα. Όλα όμως γενικά. Αποφεύγουν συστηματικά τις συγκεκριμένες προφητείες. Μάλιστα όταν είπαν συγκεκριμένη, έπεσαν έξω. Αυτά βέβαια μετά τα σκέφτηκα.

Τα πρώτα σπέρματα αμφιβολίας ως προς την διδασκαλία. (2004-2007)

Στο site του ';';Χριστιανισμού';'; υπήρχε ένα φόρουμ. Σε αυτό το φόρουμ, λοιπόν, κάποια μέρα,μπήκαν δύο άνθρωποι με τα ονόματα ';Nikrom';'; και ';Αλέξανδρος';';.

Και άρχισαν να θέτουν ερωτήματα θεμελιακά για την Αγία Γραφή. Πράγματα που για εμάς ήταν δεδομένα αλλά που δεν μπορούσαμε να τα στηρίξουμε στην Αγία Γραφή. Μάλιστα συμμετείχα και εγώ με το όνομά μου (Στέλιος). Είδα ότι κάποιοι ';αδελφοί';'; επιχείρησαν να απαντήσουν, αλλά οι απαντήσεις τους ήταν άσχετες με αυτό που ρωτούσαν οι δύο αδελφοί από την ΟΟΔΕ. Έτσι επιχείρησα να απαντήσω ο ίδιος. (Για να μην μπερδευτούμε, δεν ήμουν εγώ με το όνομα ';Assos';'; ή '; Αποστολική Πίστη';';).

Είδα ότι ο χρήστης με το όνομα Nikrom απάντησε μέσα από την Αγία Γραφή. Και είδα ότι απάντησε  πολύ σωστά. Αλλά τα 10 ερωτήματα που με μια γρήγορη ματιά φάνταζαν εύκολα, εν τούτοις οι απαντήσεις τους δεν υπήρχαν στην Αγία Γραφή. Εγώ ως τότε νόμιζα ότι ήμουν στην αλήθεια. Αλλά γιατί δεν μπορούσα να απαντήσω;  Έλεγα ότι υπάρχει απάντηση, απλά εγώ δεν την ξέρω. Έλεγα ότι είχα το Άγιο Πνεύμα, άρα είμαι στην αλήθεια.

Έκανα και άλλο λάθος στην συνέχεια. Για να δω τι πιστεύει η Ορθόδοξη Εκκλησία, αντί να ψάξω σε Ορθόδοξες πηγές (όπως είναι το λογικό) έψαξα σε Πεντηκοστιανές. Να μου πουν δηλαδή οι Πεντηκοστιανοί για το τι πιστεύουν οι Ορθόδοξοι. Έτσι διάβασα το βιβλίο του Κρίσιλα για τις παραδόσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Έτσι, καθησύχασα λίγο την συνείδηση μου (αν και μετά ψάχνοντας, διαπίστωσα ότι αυτά που λέει και αυτός είναι ψέματα). Γιατί ήθελα να είμαι σίγουρος για την πίστη μου ότι είναι σωστή. Ήθελα να ξέρω ότι ακολουθούσα σωστά την οδόν του Κυρίου.

Παρόλα αυτά, δεν είχα απαντήσεις για τα 10 ερωτήματα για την Αγία  Γραφή. Όσο και να έψαχνα, δεν έβρισκα λύσεις. Δεν τολμούσα να ρωτήσω τους ';πρεσβυτέρους';'; γιατί για αυτούς όλα ήταν δεδομένα αλλά χωρίς Αγιογραφική τεκμηρίωση. Έτσι μπήκα στην ιστοσελίδα τής ΟΟΔΕ για να δω επιτέλους την Ορθόδοξη Εκκλησία, τι λέει για όλα αυτά. Εκτός από τα 10 ερωτήματα, είδα και άλλα! Είδα για τις ψεύτικες προφητείες που είχαν γράψει παλαιότερα και που δεν ήξερα, είδα στοιχεία από την Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας, είδα πράγματα που δεν είχα ξαναδεί. Άρχισα να σκέπτομαι ότι κάτι δεν πάει καλά με την ΕΑΕΠ. Νόμιζα ότι είχα όλα τα δεδομένα. Ξαφνικά είδα πράγματα που αγνοούσα. Γιατί απάτη και συγκάλυψη; Οι ίδιοι με δίδαξαν ότι ';καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται';';. Αλλά γιατί μου απέκρυψαν τόσα πράγματα;

Παρόλα αυτά, συνέχιζα να πηγαίνω στην ΕΑΕΠ Ηρακλείου, μέχρι που τέλειωσα με τις σπουδές μου, και ήρθε η ώρα να πάω στρατό.

Στον στρατό. (2007-2008)

Παρουσιάστηκα στο κέντρο στην Κόρινθο, μετά πήγα στην Σπάρτη για την ειδικότητα, και μετά στην Λήμνο για την παραμεθόριο. Σε όλο αυτό το διάστημα, από την εκκλησία του Ηρακλείου με πήραν τηλέφωνο μόνο 3 φορές. Πού είναι η αγάπη; Ενώ εγώ τους βοηθούσα, διάβαζα τα παιδιά τους, καθάριζα  την αίθουσά τους όταν δεν μπορούσε ο διάκονος, όταν είχα την ανάγκη τους μου γύρισαν την πλάτη. Όμως οι λόγοι που έφυγα ήταν δογματικοί καθαρά. Παράλληλα, είχα τηλεφωνική επαφή με ένα φίλο μου ο οποίος έφυγε από εκεί. Μου έλεγε όλα τα νέα. Ότι τσακώνονται για πρωτοκαθεδρίες κ.τ.λ. που έχω αναφέρει και στην ιστοσελίδα egolpio.  Άρχισε να γκρεμίζεται μέσα μου η εξωτερική ευσεβιστική εικόνα που είχα για αυτούς.

2009. Η μεταστροφή μου

Μετά τον στρατό, γύρισα στο σπίτι μου και συνέχισα να πηγαίνω στην ΕΑΕΠ της περιοχής μου. Παράλληλα  όμως  έψαχνα. Ξαναμπήκα στην ΟΟΔΕ και είδα την αλληλογραφία με τον Σπορέα . Διάβασα πολύ προσεκτικά και τις δύο πλευρές και ως Προτεστάντης απογοητεύτηκα από τις απαντήσεις του Σπορέα. Κατάλαβα πλέον ποιος είναι στην αλήθεια και ποιος όχι.  Βρήκα απαντήσεις σε όλα. Όντως, η ΕΑΠ δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα από τα χιλιάδες κεφάλια της Λερναίας Ύδρας που λέγεται '; Προτεσταντισμός ';';.

Απογοητεύτηκα για την εξαπάτηση. Πάλευα μέσα μου πολύ καιρό. Τώρα πλέον έχω απαντήσεις σε όλα όσα λένε. Γνωρίζω πολύ καλά την διδασκαλία τους, και εδάφια που σχεδόν  ποτέ δεν σχολιάζουν.

Είδα και άλλα. Πώς πετάνε 10 βιβλία από την Αγία Γραφή (χωρίς ποτέ να μου δώσουν εξήγηση). Μάλιστα αργότερα έμαθα ότι η σύνοδος που παραδέχονται (της Καρχηδόνας) τα έχει αυτά τα βιβλία.

Αγόρασα βιβλία με πατερικά κείμενα και διαπίστωσα ότι πάντα η Εκκλησία πίστευε Ορθόδοξα.

Προκλήσεις από πρώην Πεντηκοστιανό προς τους απανταχού Προτεστάντες

Έχω θέσει στην ιστοσελίδα ';egolpio';'; μια πρόκληση για όλους αυτούς που λένε κατά της Ορθοδοξίας ...;.

http://egolpio.wordpress.com/2009/12/13/demons-2/

Τρεις είναι οι βασικές τους θεωρίες στις οποίες στηρίζονται:

α) ότι η Εκκλησία αποστάτησε τον 4ο - 5ο αιώνα

β) την θεωρία της αρπαγής της εκκλησίας ΠΡΙΝ τον Αντίχριστο.

γ) την γλωσσολαλιά ως απόδειξη της βάπτισης με το Άγιο Πνεύμα.

Επειδή για όλα αυτά υπάρχουν ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΕΣ απαντήσεις, τους καλώ να συζητήσουμε πάνω σε αυτά:

Α) Να αποδείξουν Αγιογραφικά αλλά και από την ιστορία τον ισχυρισμό τους για αποστασία της Εκκλησίας που ίδρυσε ο Χριστός.

Β) Να αποδείξουν από την Αγία Γραφή ότι η αρπαγή της εκκλησίας θα γίνει ΠΡΙΝ τον Αντίχριστο, αλλά και να το στηρίξουν και στην μαρτυρία της πρώτης Εκκλησίας που λένε ότι ακολουθούν.

Γ) Να αποδείξουν από την Αγία Γραφή και την ιστορία ότι το φαινόμενο της γλωσσολαλιάς (όπως την αντιλαμβάνονται αυτοί), εμφανιζόταν κατά κανόνα στην Εκκλησία, ΚΑΙ ότι συνεχίστηκε και μετά τους πρώτους αιώνες.

Ας μας τεκμηριώσουν Αγιογραφικά και Ιστορικά τα παραπάνω. Παρακαλώ να μας παρουσιάσουν ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΤΑ ΧΩΡΙΑ.

Συν, να απαντήσουν στα 10 ερωτήματα.

Αν δεν τους αρέσει η Ορθοδοξία, να το λένε καθαρά. Όχι να λένε ότι αποστάτησε και να εξαπατούν ανθρώπους που αγαπάνε τον Θεό. Εύχομαι ο κάθε ειλικρινής Προτεστάντης, να επιχειρήσει να απαντήσει στα παραπάνω. Όχι για μας, αλλά για τον εαυτό του. Γιατί τότε θα διαπιστώσει σε τι πλάνη βρίσκεται. Και είναι κρίμα γιατί λυπάται και ο Θεός.

Στέλιος

Ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο το νου, για να αναλογίζεται το σφάλμα του, να μετανοεί να ζητάει συγχώρηση. Ο αμετανόητος άνθρωπος είναι σκληρό πράγμα . Είναι πολύ ανόητος , επειδή δεν θέλει να μετανοήσει, για να απαλλαγεί από την μικρή κόλαση που ζει, η οποία τον οδηγεί στην χειρότερη την αιώνια . Έτσι στερείται και τις επίγειες παραδεισένιες χαρές, οι οποίες συνεχίζουν στον Παράδεισο, κοντά στο Θεό, με τις πολύ μεγάλες χαρές, τις αιώνιες .

Όσο ο άνθρωπος βρίσκεται μακριά από τον Θεό, είναι εκτός εαυτού. Βλέπεις στο Ευαγγέλιο γράφει ότι ο άσωτος υιός "εις εαυτόν ελθών είπε. Πορεύομαι προς τον πατέρα μου". Δηλαδή, όταν συνήλθε, όταν μετάνιωσε, τότε είπε: "Θα επιστρέψω στον πατέρα μου". Όσο ζούσε στην αμαρτία, ήταν εκτός εαυτού, δεν ήταν στα λογικά του, γιατί η αμαρτία είναι έξω από τη λογική».

Τα λόγια αυτά , αγαπητοί Χριστιανοί, ανήκουν στον πασίγνωστο όσιο γέροντα και κατά πολλούς άγιο της εποχής μας, τον μακαριστό, γέροντα Παΐσιο τον Αγιορείτη. Αναφέρονται στην - Μετάνοια - , όπου με τρανταχτό παράδειγμα τον "Άσωτο" της παραβολής, ο γέροντας, μας διδάσκει ότι η αγαπητική προσφορά του Θεού εκδηλώνεται στον άνθρωπο, μόνον όταν εμείς ανταποκριθούμε σ' αυτήν και την επιζητήσουμε εν ταπεινώσει και εν μετανοία. Όποιος απομακρύνεται από αυτήν, κλεισμένος στον εγωκεντρισμό του, είναι εκτός εαυτού. Είναι παρανοϊκός, γιατί " η αποδημία εις χώραν μακράν" η αμαρτία, είναι έξω από τη λογική .

Ευρισκόμενοι, αγαπητοί Χριστιανοί, στην ευλογημένη περίοδο του Τριωδίου, στην περίοδο όπου μας δίνεται η εύκαιρα για πιο έντονη και πιο συχνή επικοινωνία με το Θεό, για πνευματική ανανέωση και επαναπροσδιορισμό της ζωής, μιλάμε και πάλι για τη "Μετάνοια".

Τονίζουμε και πάλι ότι "Μετανοώ", σημαίνει αλλάζω μυαλά .Αλλάζω τρόπο σκέψης και τρόπο ζωής. Εξετάζω τον εαυτό μου, αναγνωρίζω τα σφάλματα μου, διαπιστώνω τις ελλείψεις μου, βλέπω τον κατήφορο και το αδιέξοδο, όπου με οδηγεί η ανταρσία έναντι του Θεού και η απόρριψη Του, κατανοώ τις βλαπτικές συνέπειες της αμαρτίας και νοιώθω την ανάγκη της αλλαγής, την ανάγκη της θεραπείας. Μετανοώ σημαίνει, αλλάζω πορεία. Απομακρύνομαι από τα ύποπτα και πανάθλια μονοπάτια της αμαρτίας, αποκηρύσσω το παρελθόν και προσπαθώ να ζήσω ως νέος άνθρωπος.

Η σημερινή, η δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου, η Κυριακή του Ασώτου, κατά την οποία ακούγεται η πασίγνωστη παραβολή του αποστάτη νέου, που προσπάθησε εγωιστικά να ανεξαρτοποιηθεί και να αποτινάξει από πάνω του την πατρική φροντίδα, μας καταγράφει παραστατικά και με τον πλέον πρακτικό τρόπο τη διαδρομή της Μετανοίας. Εδώ βλέπουμε την αφροσύνη του ανθρώπου που φεύγει "εις χώραν μακράν" όπου ανοήτως κατασπαταλά τις θείες δωρεές και καταρρακώνει τη ψυχή του. Βλέπουμε την αυτοεξορία και την απομάκρυνση από την "πατρική δόξα", το ψάξιμο της ευτυχίας "σε χώρα μακρινή". Βλέπουμε την αμαρτία στο ξεκίνημα της .

Όμως δεν σταματάμε εδώ. Δεν μένουμε στην ανταρσία και στην απεμπόληση των Θείων δωρεών. Ο ίδιος επαναστάτης άνθρωπος, βλέποντας τα συντρίμμια μέσα στη ψυχή του, "έρχεται εις εαυτόν". Θυμάται τον πατέρα, το πατρικό σπίτι, τη χαμένη χαρά της ζωής. Παίρνει τη σοβαρή απόφαση για την επιστροφή. Επιστρέφει και ο πατέρας τον δέχεται και τον συγχωρεί. Τον ξαναβάζει δίπλα του. Είναι η κατάληξη, το αποτέλεσμα της μετανοίας .

Τι γίνεται όμως , αγαπητοί Χριστιανοί, στην ψυχή του ανθρώπου από τη στιγμή που ο αποστάτης, ο αποσκιρτήσας άνθρωπος, ο άνθρωπος της αμαρτίας διαπιστώσει την οικτρή κατάσταση στην οποία περιήλθε, απομακρυσμένος από τον Πατέρα, αποκομμένος από τις Θείες δωρεές; Τι γίνεται μέσα του μόλις "έλθει στα συγκαλά του", ανοίξουν τα μάτια του και διαπιστώσει τη μαυρίλα, τον εξολοθρεμό, την απογοήτευση που απεκόμισε;

Το ξεκίνημα γίνεται μ' ένα φως, που χύνεται μέσα στη ψυχή. Είναι το φως της χάριτος του Θεού, είναι η λάμψη της πατρικής αγάπης, που ποτέ δεν μας αποστρέφεται, ποτέ δεν μας ξεγράφει. Πάντοτε μας γυροφέρνει ζητώντας την κατάλληλη ευκαιρία για να μας επισκεφθεί.

Και τότε, μόλις αφήσουμε έστω και μια ελάχιστη χαραμάδα ανοιχτή, εισέρχεται μέσα μας, το ουράνιο φως, για ν' αρχίσει η αναγέννηση. Τότε μόλις συνέλθουμε απ' τι μεθύσι της αμαρτίας, μόλις διαλυθεί το σκοτάδι, μόλις αποκτήσουμε επίγνωση της κατάστασης μας, τότε αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας, ξαναβρίσκουμε την προσωπικότητα μας, ερχόμαστε "εις εαυτόν".

"Μόνο αν το καταλάβουμε, μας λέει ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν, θα μπορέσουμε να αρχίσουμε την επιστροφή στην αυθεντική ζωή. Ο άνθρωπος που ποτέ δεν αισθάνθηκε αυτή την απόσταση, που ποτέ δεν έχει νοιώσει ότι βρίσκεται σε μια πνευματική έρημο, απομονωμένος, εξόριστος, δεν μπορεί ποτέ να καταλάβει το νόημα του Χριστιανισμού".

"Πρέπει λοιπόν να αναγνωρίσω ότι έχω συντρίψει, προδώσει και χάσει την πνευματική μου ομορφιά ,πως βρίσκομαι μακριά από το πατρικό μου σπίτι ,απ' την αληθινή ζωή.Πως κάτι στο ίδιο υλικό της ζωής μου, κάτι πολύτιμο, καθαρό και όμορφο έχει καταστραφεί, διαλυθεί .Μετάνοια είναι ακριβώς αυτή η αναγνώριση. Και γι' αυτό περιλαμβάνει κατ' ανάγκη, την βαθιά επιθυμία επιστροφής, και επανεύρεση του χαμένου σπιτιού".

Αμαρτίας επίγνωση λοιπόν, αυτογνωσία, είναι το πρώτο στάδιο της μετανοίας . "Προηγείται της μετανοίας, μας λέει ο Άγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς, η επίγνωση των οικείων πταισμάτων, η οποία είναι η βασική αιτία για να ελκύσουμε το Θείο έλεος. Γι' αυτό και ο προφήτης Δαβίδ λέγει προς τον Θεό: "Ελέησον με ...;ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω ...;".

Το δεύτερο στάδιο είναι η οριστική απόφαση για την επιστροφή. "Αναστάς πορεύσομαι προς τον πατέρα μου" και φυσικά η πραγματοποίηση της .

Αφού καταλάβουμε την κατάσταση μας, αφού δούμε ότι σαν τον "Άσωτο" ότι "λιμώ απόλλυμαι", έρχεται η απόφαση της επιστροφής στον πατρικό οίκο. Ακολουθεί η απόφαση της αλλαγής. Ο νους ξεσκοτίζεται κι αρχίζει να δουλεύει σωστά η λογική. Ηρωικές αποφάσεις. Χρειάζεται ηρωισμός, απαιτείται δύναμη για να γυρίσεις πίσω ταπεινωμένος και να παραδεχτείς τα λάθη σου. Στο δρόμος του γυρισμού τα εμπόδια είναι πολλά. Οι εγωισμοί μας, τα λαμπερά χρώματα της αμαρτίας που ποτέ δεν σβήνουν, τα γλυκόλογα του πονηρού που ποτέ δεν παύει να μας τα ψιθυρίζει στ' αυτί. Ακόμη η ντροπή, η απόγνωση και η απελπισία. Ο αγώνας λοιπόν μεγάλος.

Η πάλη με όλες τις αντικείμενες δυνάμεις σφοδρή. Πόσο αγώνα, πόσο πάλεψε μέσα του και "ο Άσωτος", μέχρι να υλοποιήσει την απόφαση του και να νεκραναστηθεί! Κουράστηκε μα στο τέλος νίκησε. Χρειάζεται λοιπόν σταθερή και αταλάντευτη απόφαση και με το έλεος του Θεού τα αδύνατα γίνονται δυνατά. Γράφει ο Άγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς: "μετάνοια είναι η επιστροφή προς το Χριστό και προς το βίο το σύμφωνο με το θέλημα Του. Αν, λοιπόν, κανείς διαπράξει τη θανατηφόρο αμαρτία, την αποστραφεί δε από ψυχής και επιστρέψει προς τον Κύριο, ας έχει θάρρος και μεγάλη ελπίδα, διότι δεν θα αστοχήσει από την αίδιο ζωή και σωτηρία".

Το τρίτο και κύριο στάδιο της Μετανοίας είναι η ομολογία .

"Πάτερ ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιον σου". Η παραδοχή της αποστασίας και της περιπλάνησης μας σε δρόμους απωλείας .

-Ναι έφταιξα. Εγώ είμαι υπεύθυνος για την κατάσταση μου και κανένας άλλος. Εγώ κατασπατάλησα τις Θείες δωρεές ασκόπως εδώ κι εκεί. Εγώ έριξα στο βούρκο την "εικόνα του Θεού" και κατεσπίλωσα τη ψυχή μου.

Πρέπει λοιπόν να τα παραδεχθούμε όλα αυτά μα και να τα ομολογήσουμε. Στο σημείο αυτό βρίσκεται και η πρακτική πλευρά της μετανοίας που δεν είναι άλλη από την ιερά εξομολόγηση. Η απαραίτητη προϋπόθεση για να λάβουμε την άφεση των αμαρτιών μας. Το "ήμαρτον"είναι η λέξη με την οποία γίνεται μεγάλη χαρά στον ουρανό.

Γράφει Άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος: "Αμάρτησες ; Ομολόγησε στο Θεό : Αμάρτησα . Ποιος κόπος είν' αυτό ...;; Μήπως ,δηλαδή αν δεν πεις ότι είσαι αμαρτωλός ,δεν θα έχεις κατήγορο το διάβολο; Πρόλαβε και άρπαξε, λοιπόν, το αξίωμα του διαβόλου ...;ώστε να πεις την αμαρτία και να εξαλείψεις το αμάρτημα ...;"

Η επίγνωση λοιπόν, η απόφαση επιστροφής και η επιστροφή και η ομολογία είναι τα τρία στάδια μέσα από τα οποία πρέπει να περάσουμε για να πετύχουμε την πολυπόθητη μετάνοια. Για να ακολουθήσουμε τον "Άσωτο" στην επιστροφή του. Για να γίνει μεγάλη χαρά στον ουρανό και για μας. Για να βρούμε τις πραγματικές αξίες στη ζωή μας.

Αγαπητοί Χριστιανοί, "Μπορούμε να πάμε κοντά Του με εμπιστοσύνη, ξέροντας ότι εκείνος μας περίμενε όλο τον καιρό που εμείς τον είχαμε ξεχάσει. Και θα είναι ο Ίδιος που θα ρθει να μας συναντήσει καθώς εμείς θα πλησιάζουμε δισταχτικά στο σπίτι. Θα είναι Εκείνος που θα μας σφίξει στην αγκαλιά Του και θα κλάψει για την αθλιότητα μας. Μια αθλιότητα που δεν μπορούμε να την υπολογίσουμε αφού δεν ξέρουμε ούτε από πόσο ψηλά πέσαμε, ούτε πόσο ψηλά είμαστε "κεκλημένοι" να φτάσουμε. Μπορούμε να πάμε σ' Αυτόν ξέροντας ότι θα μας ξαναντύσει με την "πρώτη στολή", με την δόξα που ο Αδάμ έχασε στον Παράδεισο.Θα μας "ενδύσει Χριστόν" που είναι πιο "αρχέγονος" και από την ανοιξιάτικη δροσιά μέσα στην οποία γεννηθήκαμε. Είναι η δόξα του πνεύματος που θα μας προστατέψει όταν η αμαρτία μας ξεγυμνώσει". (Antony Bloom -Μητροπολίτης του Σουρόζ Αντώνιος -ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ- Σελ.93 ΕΚΔ. ΑΚΡΙΤΑΣ)

π. Γεώργιος Αλεντάς

πηγή:enoriaka.gr