OΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Homeopathy: The Ultimate Fake

Βy Stephen Barrett, M.D.

Basic Misbeliefs

Samuel Hahnemann (1755-1843), a German physician, began formulating homeopathy's basic principles in the late 1700s. Hahnemann was justifiably distressed about bloodletting, leeching, purging, and other medical procedures of his day that did far more harm than good. Thinking that these treatments were intended to "balance the body's 'humors' by opposite effects," he developed his "law of similars"a notion that symptoms of disease can be cured by extremely small amounts of substances that produce similar symptoms in healthy people when administered in large amounts. The word "homeopathy" is derived from the Greek words homoios (similar) and pathos (suffering or disease).

Hahnemann and his early followers conducted "provings" in which they administered herbs, minerals, and other substances to healthy people, including themselves, and kept detailed records of what they observed. Later these records were compiled into lengthy reference books called materia medica, which are used to match a patient's symptoms with a "corresponding" drug.

Hahnemann declared that diseases represent a disturbance in the body's ability to heal itself and that only a small stimulus is needed to begin the healing process. He also claimed that chronic diseases were manifestations of a suppressed itch (psora), a kind of miasma or evil spirit. At first he used small doses of accepted medications. But later he used enormous dilutions and theorized that the smaller the dose, the more powerful the effecta notion commonly referred to as the "law of infinitesimals." That, of course, is just the opposite of the dose-response relationship that pharmacologists have demonstrated.

The basis for inclusion in the Homeopathic Pharmacopeia is not modern scientific testing, but homeopathic "provings" conducted during the 1800s and early 1900s. The current (ninth) edition describes how more than a thousand substances are prepared for homeopathic use. It does not identify the symptoms or diseases for which homeopathic products should be used; that is decided by the practitioner (or manufacturer). The fact that substances listed in the Homeopathic Pharmacopeia are legally recognized as "drugs" does not mean that either the law or the FDA recognizes them as effective.

Because homeopathic remedies were actually less dangerous than those of nineteenth-century medical orthodoxy, many medical practitioners began using them. At the turn of the twentieth century, homeopathy had about 14,000 practitioners and 22 schools in the United States. But as medical science and medical education advanced, homeopathy declined sharply in America, where its schools either closed or converted to modern methods. The last pure homeopathic school in this country closed during the 1920s [1].

Many homeopaths maintain that certain people have a special affinity to a particular remedy (their "constitutional remedy") and will respond to it for a variety of ailments. Such remedies can be prescribed according to the person's "constitutional type"named after the corresponding remedy in a manner resembling astrologic typing. The "Ignatia Type," for example, is said to be nervous and often tearful, and to dislike tobacco smoke. The typical "Pulsatilla" is a young woman, with blond or light-brown hair, blue eyes, and a delicate complexion, who is gentle, fearful, romantic, emotional, and friendly but shy. The "Nux Vomica Type" is said to be aggressive, bellicose, ambitious, and hyperactive. The "Sulfur Type" likes to be independent. And so on. Does this sound to you like a rational basis for diagnosis and treatment?

At Best, the "Remedies" Are Placebos

Homeopathic products are made from minerals, botanical substances, and several other sources. If the original substance is soluble, one part is diluted with either nine or ninety-nine parts of distilled water and/or alcohol and shaken vigorously (succussed); if insoluble, it is finely ground and pulverized in similar proportions with powdered lactose (milk sugar). One part of the diluted medicine is then further diluted, and the process is repeated until the desired concentration is reached. Dilutions of 1 to 10 are designated by the Roman numeral X (1X = 1/10, 3X = 1/1,000, 6X = 1/1,000,000). Similarly, dilutions of 1 to 100 are designated by the Roman numeral C (1C = 1/100, 3C = 1/1,000,000, and so on). Most remedies today range from 6X to 30X, but products of 30C or more are marketed.
A 30X dilution means that the original substance has been diluted 1,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000 times. Assuming that a cubic centimeter of water contains 15 drops, this number is greater than the number of drops of water that would fill a container more than 50 times the size of the Earth. Imagine placing a drop of red dye into such a container so that it disperses evenly. Homeopathy's "law of infinitesimals" is the equivalent of saying that any drop of water subsequently removed from that container will possess an essence of redness. Robert L. Park, Ph.D., a prominent physicist who is executive director of The American Physical Society, has noted that since the least amount of a substance in a solution is one molecule, a 30C solution would have to have at least one molecule of the original substance dissolved in a minimum of 1,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000 molecules of water. This would require a container more than 30,000,000,000 times the size of the Earth.

Oscillococcinum, a 200C product "for the relief of colds and flu-like symptoms," involves "dilutions" that are even more far-fetched. Its "active ingredient" is prepared by incubating small amounts of a freshly killed duck's liver and heart for 40 days. The resultant solution is then filtered, freeze-dried, rehydrated, repeatedly diluted, and impregnated into sugar granules. If a single molecule of the duck's heart or liver were to survive the dilution, its concentration would be 1 in 100²⁰⁰. This huge number, which has 400 zeroes, is vastly greater than the estimated number of molecules in the universe (about one googol, which is a 1 followed by 100 zeroes). In its February 17, 1997, issue, U.S. News & World Report noted that only one duck per year is needed to manufacture the product, which had total sales of $20 million in 1996. The magazine dubbed that unlucky bird "the $20-million duck."
Actually, the laws of chemistry state that there is a limit to the dilution that can be made without losing the original substance altogether. This limit, which is related to Avogadro's number, corresponds to homeopathic potencies of 12C or 24X (1 part in 10²⁴). Hahnemann himself realized that there is virtually no chance that even one molecule of original substance would remain after extreme dilutions. But he believed that the vigorous shaking or pulverizing with each step of dilution leaves behind a "spirit-like" essence"no longer perceptible to the senses"which cures by reviving the body's "vital force." Modern proponents assert that even when the last molecule is gone, a "memory" of the substance is retained. This notion is unsubstantiated. Moreover, if it were true, every substance encountered by a molecule of water might imprint an "essence" that could exert powerful (and unpredictable) medicinal effects when ingested by a person.

Many proponents claim that homeopathic products resemble vaccines because both provide a small stimulus that triggers an immune response. This comparison is not valid. The amounts of active ingredients in vaccines are much greater and can be measured. Moreover, immunizations produce antibodies whose concentration in the blood can be measured, but high-dilution homeopathic products produce no measurable response. In addition, vaccines are used preventively, not for curing symptoms.

Stan Polanski, a physician assistant working in public health near Asheville, North Carolina, has provided additional insights:

• Imagine how many compounds must be present, in quantities of a molecule or more, in every dose of a homeopathic drug. Even under the most scrupulously clean conditions, airborne dust in the manufacturing facility must carry thousands of different molecules of biological origin derived from local sources (bacteria, viruses, fungi, respiratory droplets, sloughed skin cells, insect feces) as well as distant ones (pollens, soil particles, products of combustion), along with mineral particles of terrestrial and even extraterrestrial origin (meteor dust). Similarly, the "inert" diluents used in the process must have their own library of microcontaminants.
  
• The dilution/potentiation process in homeopathy involves a stepwise dilution carried to fantastic extremes, with "succussion" between each dilution. Succussion involves shaking or rapping the container a certain way. During the step-by-step dilution process, how is the emerging drug preparation supposed to know which of the countless substances in the container is the One that means business? How is it that thousands (millions?) of chemical compounds know that they are required to lay low, to just stand around while the Potent One is anointed to the status of Healer? That this scenario could lead to distinct products uniquely suited to treat particular illnesses is beyond implausible.
  
• Thus, until homeopathy's apologists can supply a plausible (nonmagical) mechanism for the "potentiation"-through-dilution of precisely one of the many substances in each of their products, it is impossible to accept that they have correctly identified the active ingredients in their products. Any study claiming to demonstrate effectiveness of a homeopathic medication should be rejected out-of-hand unless it includes a list of all the substances present in concentrations equal to or greater than the purported active ingredient at every stage of the dilution process, along with a rationale for rejecting each of them as a suspect.
  
• The process of "proving" through which homeopaths decided which medicine matches which symptom is no more sensible. Provings involved taking various substances recording every twitch, sneeze, ache or itch that occurred afterwardoften for several days. Homeopathy's followers take for granted that every sensation reported was caused by whatever substance was administered, and that extremely dilute doses of that substance would then be just the right thing to treat anyone with those specific symptoms.
  

Cell Salts

"Electrodiagnosis"

Some physicians, dentists, and chiropractors use "electrodiagnostic" devices to help select the homeopathic remedies they prescribe. These practitioners claim they can determine the cause of any disease by detecting the "energy imbalance" causing the problem. Some also claim that the devices can detect whether someone is allergic or sensitive to foods, vitamins, and/or other substances. The procedure, called electroacupuncture according to Voll (EAV), electrodiagnosis, or electrodermal screening, was begun during the late 1950s by Reinhold Voll, M.D., a West German physician who developed the original device. Subsequent models include the Vega, Dermatron, Accupath 1000, and Interro.

Proponents claim these devices measure disturbances in the flow of "electro-magnetic energy" along the body's "acupuncture meridians." Actually, they are fancy galvanometers that measure electrical resistance of the patient's skin when touched by a probe. Each device contains a low-voltage source. One wire from the device goes to a brass cylinder covered by moist gauze, which the patient holds in one hand. A second wire is connected to a probe, which the operator touches to "acupuncture points" on the patient's foot or other hand. This completes a circuit, and the device registers the flow of current. The information is then relayed to a gauge that provides a numerical readout. The size of the number depends on how hard the probe is pressed against the patient's skin. Recent versions, such as the Interro make sounds and provide the readout on a computer screen. The treatment selected depends on the scope of the practitioner's practice and may include acupuncture, dietary change, and/or vitamin supplements, as well as homeopathic products. Regulatory agencies have seized several types of electroacupuncture devices but have not made a systematic effort to drive them from the marketplace.

For more information about these devices and pictures of some of them, click here. If you encounter such a device, please read this article and report the device to the practitioner's state licensing board, the state attorney general, the Federal Trade Commission, the FBI, the National Fraud Information Center, and any insurance company to which the practitioner submits claims that involve use of the device. For the addresses of these agencies, click here.

Unimpressive "Research"

Since many homeopathic remedies contain no detectable amount of active ingredient, it is impossible to test whether they contain what their label says. Unlike most potent drugs, they have not been proven effective against disease by double-blind clinical testing. In fact, the vast majority of homeopathic products have never even been tested.
In 1990, an article in Review of Epidemiology analyzed 40 randomized trials that had compared homeopathic treatment with standard treatment, a placebo, or no treatment. The authors concluded that all but three of the trials had major flaws in their design and that only one of those three had reported a positive result. The authors concluded that there is no evidence that homeopathic treatment has any more value than a placebo [2].
In 1994, the journal Pediatrics published an article claiming that homeopathic treatment had been demonstrated to be effective against mild cases of diarrhea among Nicaraguan children [3]. The claim was based on findings that, on certain days, the "treated" group had fewer loose stools than the placebo group. However, Sampson and London noted: (1) the study used an unreliable and unproved diagnostic and therapeutic scheme, (2) there was no safeguard against product adulteration, (3) treatment selection was arbitrary, (4) the data were oddly grouped and contained errors and inconsistencies, (5) the results had questionable clinical significance, and (6) there was no public health significance because the only remedy needed for mild childhood diarrhea is adequate fluid intake to prevent or correct dehydration [4].
In 1995, Prescrire International, a French journal that evaluates pharmaceutical products, published a literature review that concluded:
As homeopathic treatments are generally used in conditions with variable outcome or showing spontaneous recovery (hence their placebo-responsiveness), these treatments are widely considered to have an effect in some patients. However, despite the large number of comparative trials carried out to date there is no evidence that homeopathy is any more effective than placebo therapy given in identical conditions.
In December 1996, a lengthy report was published by the Homoeopathic Medicine Research Group (HMRG), an expert panel convened by the Commission of the European Communities. The HMRG included homeopathic physician-researchers and experts in clinical research, clinical pharmacology, biostatistics, and clinical epidemiology. Its aim was to evaluate published and unpublished reports of controlled trials of homeopathic treatment. After examining 184 reports, the panelists concluded: (1) only 17 were designed and reported well enough to be worth considering; (2) in some of these trials, homeopathic approaches may have exerted a greater effect than a placebo or no treatment; and (3) the number of participants in these 17 trials was too small to draw any conclusions about the effectiveness of homeopathic treatment for any specific condition [5]. Simply put: Most homeopathic research is worthless, and no homeopathic product has been proven effective for any therapeutic purpose. The National Council Against Health Fraud has warned that "the sectarian nature of homeopathy raises serious questions about the trustworthiness of homeopathic researchers." [6]
In 1997, a London health authority decided to stop paying for homeopathic treatment after concluding that there was not enough evidence to support its use. The Lambeth, Southwark, and Lewisham Health Authority had been referring more than 500 patients per year to the Royal Homoeopathic Hospital in London. Public health doctors at the authority reviewed the published scientific literature as part of a general move toward purchasing only evidence-based treatments. The group concluded that many of the studies were methodologically flawed and that recent research produced by the Royal Homoeopathic Hospital contained no convincing evidence that homeopathy offered clinical benefit [7].
Proponents trumpet the few "positive" studies as proof that "homeopathy works." Even if their results can be consistently reproduced (which seems unlikely), the most that the study of a single remedy for a single disease could prove is that the remedy is effective against that disease. It would not validate homeopathy's basic theories or prove that homeopathic treatment is useful for other diseases.
Placebo effects can be powerful, of course, but the potential benefit of relieving symptoms with placebos should be weighed against the harm that can result from relying uponand wasting money onineffective products. Spontaneous remission is also a factor in homeopathy's popularity. I believe that most people who credit a homeopathic product for their recovery would have fared equally well without it.
Homeopaths are working hard to have their services covered under national health insurance. They claim to provide care that is safer, gentler, "natural," and less expensive than conventional careand more concerned with prevention. However, homeopathic treatments prevent nothing, and many homeopathic leaders preach against immunization. Equally bad, a report on the National Center for Homeopathy's 1997 Conference described how a homeopathic physician had suggested using homeopathic products to help prevent and treat coronary artery disease. According to the article, the speaker recommended various 30C and 200C products as alternatives to aspirin or cholesterol-lowering drugs, both of which are proven to reduce the incidence of heart attacks and strokes [8].

Illegal Marketing

In a survey conducted in 1982, the FDA found some over-the-counter products being marketed for serious illnesses, including heart disease, kidney disorders, and cancer. An extract of tarantula was being purveyed for multiple sclerosis; an extract of cobra venom for cancer.

During 1988, the FDA took action against companies marketing "diet patches" with false claims that they could suppress appetite. The largest such company, Meditrend International, of San Diego, instructed users to place 1 or 2 drops of a "homeopathic appetite control solution" on a patch and wear it all day affixed to an "acupuncture point" on the wrist to "bioelectrically" suppress the appetite control center of the brain.

America's most blatant homeopathic marketer appears to be Biological Homeopathic Industries (BHI) of Albuquerque, New Mexico, which, in 1983, sent a 123-page catalog to 200,000 physicians nationwide. Its products included BHI Anticancer Stimulating, BHI Antivirus, BHI Stroke, and 50 other types of tablets claimed to be effective against serious diseases. In 1984, the FDA forced BHI to stop distributing several of the products and to tone down its claims for others. However, BHI has continued to make illegal claims. Its 1991 Physicians' Reference ("for use only by health care professionals") inappropriately recommended products for heart failure, syphilis, kidney failure, blurred vision, and many other serious conditions. The company's publishing arm issues the quarterly Biological Therapy: Journal of Natural Medicine, which regularly contains articles whose authors make questionable claims. An article in the April 1992 issue, for example, listed "indications" for using BHI and Heel products (distributed by BHI) for more than fifty conditionsincluding cancer, angina pectoris, and paralysis. And the October 1993 issue, devoted to the homeopathic treatment of children, includes an article recommending products for acute bacterial infections of the ear and tonsils. The article is described as selections from Heel seminars given in several cities by a Nevada homeopath who also served as medical editor of Biological Therapy. In 1993, Heel published a 500-page hardcover book describing how to use its products to treat about 450 conditions [9]. Twelve pages of the book cover "Neoplasia and neoplastic phases of disease." (Neoplasm is a medical term for tumor.) In March 1998, during an osteopathic convention in Las Vegas, Nevada, a Heel exhibitor distributed copies of the book when asked for detailed information on how to use Heel products. A 2000 edition is larger but does not have the neoplasia section [10].
Between October 1993 and September 1994, the FDA issued warning letters to four homeopathic manufacturers:

• BHI was ordered to stop making claims that BHI Cold, which contained sulfur and pulsatilla, were effective against mumps, whooping cough, chronic respiratory diseases, herpes zoster, all viral infections, and measles. In addition, when combined with other BHI remedies, it had been illegally claimed to be effective against otitis, pleurisy, bronchitis or pneumonia, conjunctivitis, and tracheitis.
  
• Botanical Laboratories, Inc., which distributed Natra-Bio products, was ordered to stop claiming that BioAllers was a homeopathic remedy for reliving symptoms of allergy due to pollen, animal hair, dander, mold, yeast, and dust. The products were promoted as homeopathic even though some ingredients were not in the Homeopathic Pharmacopeia.
  
• L.B.L.-Bot.Bio.Hom.Corp, of Roosevelt, New York, was ordered to stop making false claims that products could prevent AIDS, reduce cholesterol, cure diabetes and other pancreas disorders, and cancerous blood disorders.
  
• Nutrition Express, of Houston, Texas, was warned that products it was marketing for the temporary relief of infection, minor liver disorders, lymphatic disorders, and menstrual discomforts were misbranded because their labels or labeling included statements that represented that the products were intended to be used for curing or preventing disease.
  

Greater Regulation Is Needed

References

1. Kaufman M. Homeopathy in America. Baltimore, 1971, The Johns Hopkins University Press.
   
2. Hill C, Doyon F. Review of randomized trials of homeopathy. Review of Epidemiology 38:139-142, 1990.
3. Jacob J and others. Treatment of childhood diarrhea with homeopathic medicine: a randomized clinical trial in Nicaragua. Pediatrics 93:719-725, 1994.
4. Sampson W, London W. Analysis of homeopathic treatment of childhood diarrhea. Pediatrics 96:961-964, 1995.
5. Homoeopathic Medicine Research Group. Report. Commission of the European Communities, December 1996.
   
6. NCAHF Position Paper on Homeopathy. Loma Linda, CA.: National Council Against Health Fraud, 1994.
7. Wise, J. Health authority stops buying homoeopathy. British Medical Journal 314:1574, 1997.
8. Hauck KG. Homeopathy and coronary artery disease. Homeopathy Today 17(8):3, 1997.
9. Biotherapeutic Index. Baden-Baden, Germany: Biologische Heilmittel Heel GmbH, 1993.
   
10. Biotherapeutic Index, 5th revised English edition. Baden-Baden, Germany: Biologische Heilmittel GmbH, 2000.
11. Barrett S. Letter to FDA Office of Freedom of Information, Feb 7, 1995.
    
12. Davis H. Letter to Stephen Barrett, M.D., April 24, 1995.
    
13. Pinco RG. Status of homeopathy in the United States: Important ominous developments. Memo to Willard Eldredge, president, American Association of Homeopathic Pharmacists, Jan 17, 1985.
    
14. Kessler DA. Panel discussion on herbal dietary supplements. Consumer Safety Symposium on Dietary Supplements and Herbs, New York City, March 3, 1998.
    

Copyright © από ::: Alopsis ::: All Right Reserved

Από micharhangel @ Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010 10:32 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: ολιστικέs θεραπείεs , news in english , new-age , ομοιοπαθητική

Ομοιοπαθητική. Υπάρχει αποκρυφιστικό υπόβαθρο;

Του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου

Ακούστε την εκπομπή "Ράδιο Παράγκα" απ' όπου και το απόσπασμα για το αποκρυφιστικό υπόβαθρο της Ομοιοπαθητικής, πατώντας  εδώ 

(Αρχείο Ήχου 10,7 ΜΒ, Διάρκεια 38' 26'')

Copyright © από ::: Alopsis ::: All Right Reserved.

Από micharhangel @ Σάββατο, 10 Ιουλίου 2010 11:53 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: νέα εποχή , ομοιοπαθητική

Επιστήμη ή Μαγεία;

Του Νίκου Δήμου.

πηγή:http://nikosdimou.blogspot.com/

Μιά από τις πιό ενδιαφέρουσες έρευνες που διαβάσαμε στο διαδίκτυο περί της ομοιοπαθητικής είναι αυτή του γνωστού συγγραφέα και δημοσιογράφου Νίκου Δήμου στο μπλόγκ του,που σας την παραθέτουμε παρακάτω,και μας βρίσκει καθ'όλα σύμφωνους αν και σε πολλά πράγματα διαφωνούμε με τον συγγραφέα:

"Η έρευνα που έκανα με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι η ομοιοπαθητική δεν είναι επιστήμη. Δεν ανταποκρίνεται σε κανένα ορισμό και σε κανένα κριτήριο από αυτά που ορίζουν την επιστημονική σκέψη και πρακτική.

Και είναι απόλυτα φυσικό: όταν διατυπώθηκε αυτή η θεωρία, το 1810, από τον Γερμανό Hahneman - δεν γνωρίζαμε ακόμα τίποτα από το πως κινούνται και δρουν οι νοσογόνοι παράγοντες. Ούτε τα μικρόβια είχαν ανακαλυφθεί, ούτε οι ιοί, ούτε οι βάκιλοι. Τα βακτηρίδια ανακαλύφθηκαν, ταξινομήθηκαν και συσχετίστηκαν με ασθένειες πολλά χρόνια μετά.

Ο Hahneman πήρε την συλλογιστική του από την συμπαθητική μαγεία. Εκεί, κάνεις ομοιοπαθητικές ενέργειες για να ξορκίσεις το κακό ή να το επιφέρεις. Ή λογική του στηρίζεται σε καθαρά μεταφυσικές προϋποθέσεις.

Οι ομοιοπαθητικοί ισχυρίζονται ότι τα φάρμακά τους λειτουργούν με βάση την ιπποκράτειο αρχή «διά τα όμοια νόσος γίνεται και διά τα όμοια προσφερόμενα εκ νοσευόντων υγιαίνονται» (δηλαδή: με αυτά που προκαλούν την νόσο, με τα ίδια την θεραπεύει).Ας αφήσουμε που κανείς πια δεν ασκεί την ιατρική του Ιπποκράτη, ακόμα και αυτή η πρακτική, ισχύει μόνο για το πρώτο χάπι της ομοιοπαθητικής θεραπείας. Τα υπόλοιπα χάπια (ένα κάθε μέρα) περιέχουν υποτίθεται την ίδια ουσία ή μίγμα με το πρώτο, αλλά σε πάρα πολύ μεγάλη αραίωση. Τόσο μεγάλη, που έρευνες έχουν δείξει ότι συνήθως περιέχουν κατά μέσο όρο δυο-τρία μόρια της αρχικής ουσίας, και σε μερικές περιπτώσεις κανένα! «Είναι το ίδιο σαν να πιεις ένα ποτήρι νερό» είπε στον Observer (26.12.2005) ο Edzard Ernst καθηγητής εναλλακτικής ιατρικής στο πανεπιστήμιο του Exeter.

Όποτε υποβλήθηκε σε πειραματικό έλεγχο, η ομοιοπαθητική απέτυχε. Χαρακτηριστική είναι η έρευνα που δημοσιεύθηκε το περασμένο καλοκαίρι στο Lancet (in.gr 27.8.05). To συμπέρασμα της: οι ομοιοπαθητικές θεραπείες έχουν παραπλήσια δραστικότητα με τα ψευδοφάρμακα (placebo) τα οποία χορηγούνται στους ασθενείς για να τους κάνουν να νομίζουν ότι είναι καλύτερα.

Μάλιστα, το Lancet αναφέρει σε κύριο άρθρο που συνοδεύει τη σχετική έρευνα ότι ο χρόνος για περαιτέρω μελέτες έχει πια λήξει, οι γιατροί πρέπει να είναι ειλικρινείς με τους ασθενείς τους όσον αφορά την «έλλειψη ωφέλειας» της ομοιοπαθητικής.

Στην έρευνα αυτή. την μεγαλύτερη που έγινε επάνω στο θέμα, οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Βέρνης στην Ελβετία, με επικεφαλής τον Ματίας Έγκερ, συνέκριναν κλινικές δοκιμές ομοιoπαθητικών φαρμάκων με συγκρίσιμες μελέτες της κλασσικής ιατρικής. Η ομάδα ανασκόπησε τη διεθνή βιβλιογραφία για το διάστημα 1995-2003 και εντόπισαν 110 έρευνες της ομοιοπαθητικής και 110 αντίστοιχες ιατρικές μελέτες.

Στη συνέχεια, χρησιμοποίησαν εξελιγμένα στατιστικά εργαλεία για να βαθμολογήσουν τα αποτελέσματα των μελετών όσον αφορά την αποτελεσματικότητα του δοκιμαζόμενου φαρμάκου. Όσες μελέτες έφεραν σκορ κάτω από 1,0 θεωρήθηκαν αποτελεσματικές, συγκρινόμενες με placebo.

Η γενική βαθμολογία υπολογίστηκε στο 0,96 για την ομοιοπαθητική και 0,67 για την κλασσική ιατρική, όπως αναφέρει το Reuters. Ο Δρ Έγκερ καταλήγει έτσι στο συμπέρασμα ότι τα αποτελέσματα δεν προσφέρουν: «καμία πειστική ένδειξη ότι η ομοιοπαθητική ήταν ανώτερη από το placebo, ενώ για τη συμβατική ιατρική παρέμενε ένα σημαντικό όφελος».

Αλλά και ο καθηγητής Ernst, που αναφέραμε πιο πάνω, έκανε δύο πειράματα. Στην μία περίπτωση χορήγησε σε μία ομάδα από εγχειρισμένους ασθενείς ένα κλασικό ομοιοπαθητικό φάρμακο, το βάμμα αρνικής, που υποτίθεται ότι θεραπεύει τα τραύματα. Στην άλλη ομάδα έδωσε ένα όμοιο ψευτο-placebo. Ήταν τυφλό τεστ - οι ασθενείς, αλλά και οι γιατροί δεν γνώριζαν ποιος έπαιρνε τι. Δεν υπήρξε καμία διαφορά στην αποθεραπεία των τραυμάτων.

Σε μία άλλη μελέτη ανέθεσε σε πέντε ομοιοπαθητικούς να παρακολουθήσουν παιδιά που έπασχαν από άσθμα. Είπε στον Observer: «Υποτίθεται ότι τα παιδιά αντιδρούν καλύτερα από τους ενήλικες στην ομοιοπαθητική και ότι το άσθμα ανταποκρίνεται ειδικά καλά σε ομοιοπαθητικές θεραπείες. Όμως και πάλι δεν βρήκαμε καμία ένδειξη ότι η ομοιοπαθητική έχει αποτελέσματα».

Παρόλη την απουσία οποιωνδήποτε επιστημονικών αποδείξεων για την αποτελεσματικότητα της, η ομοιοπαθητική έχει γίνει κάτι σαν θρησκεία, με φανατικούς υποστηρικτές. Έτσι, κάτω από την πίεση των οργανωμένων οπαδών, το Εθνικό Σύστημα Υγείας της Μεγάλης Βρετανίας χρηματοδοτεί πέντε ομοιοπαθητικά νοσοκομεία. Στις ΗΠΑ ο οφθαλμίατρος και πολιτικός Royal Samuel Copeland (ήταν γερουσιαστής από το 1923 ως το 1938), φανατικός ομοιοπαθητικός, κατάφερε να περάσει από το Κογκρέσο την Ομοιοπαθητική Φαρμακοποιία στο Food and Drug Act του 1938, δίνοντας στην ομοιοπαθητική μία νόμιμη υπόσταση.

Όλα αυτά δεν θα ενοχλούσαν κανένα αν δεν αφορούσαν την υγεία των ανθρώπων. Υπάρχουν συχνές περιπτώσεις - πολλοί γιατροί θα σας διηγηθούν ανάλογες - όπου κάποιος ασθενής, επιμένοντας στις ομοιοπαθητικές θεραπείες, έχασε την υγεία του - καμιά φορά και την ζωή του. Φυσικά ο κάθε πολίτης είναι ελεύθερος να εμπιστευτεί την τύχη του - και των δικών του - όπου θέλει: στον αστρολόγο, στο μέντιουμ, ακόμα και στον μάγο της φυλής. Αλλά θα πρέπει να είναι ενήμερος για τις πιθανές επιπτώσεις..."

Από micharhangel @ Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2009 4:11 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: νέα εποχή , ομοιοπαθητική

H OMOIOΠAΘHTIKH AΣYMBIBAΣTH
ME THN OPΘOΔOΞH ΠIΣTH

Δεν αποτελεί ιατρική ειδικότητα

 H Oμοιοπαθητική είναι ένα ολιστικό θεραπευτικό σύστημα που βασίζεται, όπως θα δούμε, στην ολιστική θεώρηση του κόσμου και του ανθρώπου. O ιδρυτής της Σαμουήλ Xάνεμαν, γερμανός γιατρός, στο βασικό σύγγραμμά του «Όργανον της Θεραπευτικής Tέχνης», υποστηρίζει την εξής θέση: «Mεγάλη ποικιλία δύναμης βρίσκεται κρυμμένη σ'; αυτά τα ίδια τα φυτά, των οποίων τα εξωτερικά χαρακτηριστικά γνωρίζουμε από καιρό, αλλά των οποίων τις ψυχές - εσωτερικότητες όπως ήταν, και οποιοδήποτε θείο στοιχείο έχουν αυτά, δεν έχουμε αντιληφθεί ακόμα». Aυτή την ύπαρξη «θείου στοιχείου» σε όλη την κτίση αναλύει και ένας συνεχιστής του Xάνεμαν, ο James Tyler Kent, που γράφει ότι « ...; η ίδια η ενέργεια δεν είναι ενέργεια αλλά μιά δυναμική ουσία ...; υπάρχει ένας υπέρτατος Θεός, που είναι ουσιώδης και είναι μία ουσία. Tα πάντα προέρχονται, απορρέουν από Aυτόν, όλα από το ανώτερο μέχρι και το τελευταίο υλικό σώμα με αυτόν τον τρόπο συνδέονται. Aν βέβαια υπάρχει διαχωρισμός και όχι συνεχής "εισροή" απ'; το πρώτο στο τελευταίο, τα τελευταία θα πάψουν να υπάρχουν».

Eδώ ο Kent δεν μιλάει για τον Θεό και τη Δημιουργία όπως τον βλέπει η Oρθοδοξία, δηλαδή για ένα Θεό δημιουργό που έχει διαφορετική ουσία από τα κτίσματά του, μιάς και ο ίδιος είναι άκτιστος, αλλά για έναν «ουσιώδη» απρόσωπο Θεό που είναι ένα με τα κτίσματά του, αφού η δική του θεία ουσία είναι ίδια με αυτή των κτισμάτων του. Eπίσης δεν διακρίνει τη Θεία Eνέργεια από τη Θεία Oυσία, διάκριση την οποία κάνει η Oρθοδοξία, που διδάσκει ότι μόνο στη Θεία Eνέργεια μπορούμε να μετέχουμε ενώ στη Θεία Oυσία όχι.
 

«Oι ασθένειες οφείλονται σε διαταραχή στη ροή της θεϊκής ουσίας μέσα στον άνθρωπο»

Mε βάση αυτή την κοσμοθεωρία του απόλυτου πανθεϊστικού μονισμού που εκφράζεται με το γνωστό δόγμα του αποκρυφισμού «Έν το πάν» (όλα είναι ένα), ερμηνεύει η Oμοιοπαθητική και το φαινόμενο της ασθένειας: H ζωή υπάρχει, όσο ο «υπέρτατος Θεός», που «είναι μία ουσία», ρέει συνεχώς προς τα όντα. Aν παύσει να εισρέει, τότε «θά πάψουν να υπάρχουν». H διατάραξη λοιπόν της ροής αυτής της θεϊκής ουσίας δημιουργεί την ασθένεια.

 Γράφει ο Kent: «H ουσία αυτή υπόκειται σε αλλαγές. Δηλαδή μπορεί να ρέει με τάξη ή αταξία, μπορεί να είναι άρρωστη ή φυσιολογική». Aυτή η θεία ουσία ή ενέργεια που υπάρχει στον άνθρωπο και στην οποία επιδρά το ομοιοπαθητικό φάρμακο είναι αυτό που η Oμοιοπαθητική ονομάζει «ζωτική ενέργεια» του ανθρώπου.

 H ζωτική ενέργεια κατά τον ομοιοπαθητικό γιατρό Σπύρο Διαμαντίδη δεν είναι άλλη από την ενέργεια «Ki ή Chi» των κινέζων, ή την «οργόνη» του Wilhelm Reich (Pάϊχ). O Aμερικανός συνάδελφός του Michael Winer (Γουΐνερ) την ταυτίζει με την ινδουιστική «πράνα ή κουνταλίνι». O ιατρός Σπύρος Γαρζώνης επίσης την ταυτίζει με την « ...; βιοπλασματική ενέργεια, που εκφράζεται στο φαινόμενο Kirlian, με «τήν οργόνη» του Pάϊχ και με « ...;τήν μορφή της ζωϊκής ενέργειας που ονομάστηκε Mεσμερισμός, προς τιμήν της ανακαλύψεως του Mesmer στον δέκατο έβδομο αιώνα». Eδώ ας σημειωθεί ότι ο Aντώνιος Mέσμερ θεωρείται «πατέρας της παραψυχολογίας ...;». Tέλος ο Γεώργιος Bυθούλκας την ενέργεια αυτή την αποκαλεί «συμπαντική ενέργεια» και γράφει ότι είναι η ίδια που αποκαλείται: « ...;Πράνα από τους Iνδουϊστές, Θεραπευτική Δύναμη της Φύσης από τον Iπποκράτη, Magnale από τον Παράκελσο, Alcahest από τον Bάν Xέλμοντ, Aστρικό Φως από τους Kαββαλιστές, Azorth από τους Aλχημιστές, Spiritus από τον Fludd, Oντική Δύναμη από τον Pάϊχενμπαχ, Zωϊκός Mαγνητισμός από τον Mέσμερ, Aιθερική Eνέργεια ή Bιοενέργεια ή Aπλή Oυσία από τους μυστικιστές και τους μεταφυσικούς όπως ο Σουέντεμποργκ, Zωτική Eνέργεια ή Zωτική Δύναμη ή Zωτικό Σώμα από τη βιταλιστική σχολή, Oργόνη από τον Pάϊχ, Bιόπλασμα από τους Pώσους ερευνητές, κ.λ.π.».

Στο ίδιο βιβλίο μάλιστα αναφέρεται και η έκσταση στην οποία πέφτουν οι γιόγκι σάν ένας τρόπος για να έλθει κανείς σε έπαφή με αυτή την «συμπαντική ενέργεια», ενώ στην ελληνική έκδοση του βιβλίου με τίτλο «H νέα, διάσταση στην Iατρική» τονίζεται ότι τέτοιες καταστάσεις είναι εξαιρετικά ζωογόνες».

H ταύτιση της «ζωτικής ενέργειας» με όλα τα παραπάνω δεν είναι τυχαία, αλλά πηγάζει από την ολιστική θεώρηση του κόσμου (απόλυτος πανθεϊστικός μονισμός), που διαποτίζει, εκτός από την Oμοιοπαθητική, και όλες τις ασυμβίβαστες με την Oρθοδοξία θρησκευτικές δοξασίες των χωρών της Aνατολής. H ασθένεια, δηλ. οι αλλαγές στη ροή της ενέργειας του ανθρώπου, μπορούν, όπως λέει ο Kent «σέ μία μεγάλη έκταση ...;νά παρατηρηθούν ή να προξενηθούν από τον ίδιο τον άνθρωπο. O άνθρωπος μπορεί να την κάνει να εισρέει άτακτα». Aλλά και η θεραπεία επιτυγχάνεται μέσα από τον ίδιο τον άνθρωπο, φτάνει, κατά τον Διαμαντίδη ...; «νά κινητοποιηθεί η ψυχική λογική του».

Tο ομοιοπαθητικό «φάρμακο»

Σ'; αυτό βοηθούν δύο παράγοντες: η «αυτογνωσία» (μέσω νοητικών τεχνικών) και το ομοιοπαθητικό φάρμακο. O Winer γράφει: «Όταν ο ασθενής μάθει ότι οι διαταραχές της υγείας του αντικατοπτρίζονται και στη συνειδητότητά του, μπορεί καθώς προχωρεί η αγωγή του να συνεχίσει να παρακολουθεί την εσωτερική του κατάσταση και να μάθει μ'; αυτόν τον τρόπο να έρχεται σε επαφή με τη θεραπευτική ενέργεια της ζωτικής δύναμης, όπως ακριβώς οι γιόγκι μαθαίνουν να ελέγχουν τις «ακούσιες» διαδικασίες στο σώμα τους». Mέσα στις τεχνικές που συστήνει ο ίδιος για να γίνει αυτό είναι και ο διαλογισμός. Aλλά και σε άλλα σημεία των κειμένων που γράφτηκαν από ομοιοπαθητικούς, βλέπουμε ότι το ομοιοπαθητικό φάρμακο είναι απλώς ένας ακόμη τρόπος για να πετύχει κανείς αυτά που προσφέρουν οι τεχνικές αυτοεξέλιξης των ανατολικών θρησκειών.
 

O θεραπευτής κινητοποιεί τη «θεραπευτική δύναμη της ζωής»

Έτσι παραδείγματος χάριν διαβάζουμε: «Tο ομοιοπαθητικό γιατρικό υπάρχει παντού τριγύρω μας, έξω και μέσα μας. Eίναι το κάθε ενεργειακό δυναμικό πεδίο που είτε χορηγείται σε κάψουλα από το θεραπευτή, είτε παράγεται ή αξιοποιείται από το υποσυνείδητο του νού, έρχεται να συμπληρώσει θεραπευτικά τις ανάλογες περιοχές του ζωτικού πεδιακού μας περιβάλλοντος». Kαι αλλού διαβάζουμε: «O θεραπευτής θα πρέπει να κατανοήσει πως αποτελεί απλά έναν αγωγό που μέσα από τη σύνδεσή του με τον άρρωστο κινητοποιεί τη θεραπευτική δύναμη της ζωής ...; Kάτι τέτοιο βέβαια προϋποθέτει τη βίωση του θεραπευτή, μέσα από διάφορες τεχνικές παραδοσιακές και νέες, όλων εκείνων των φυσικών φαινομένων που αποτελούν αδιάσειστη εκδήλωση μιάς πραγματικότητας πέρα από τα φαινόμενα.

Aυτό που ο Σαμάνος θεραπευτής είχε ενδεχόμενα πετύχει από τον τρόπο με τον οποίο μεγάλωσε και ήρθε σε επαφή με τις φυσικές δυνάμεις ώστε να έχει την ικανότητα να περνάει κατά βούληση σε μιά ασυνήθιστη κατάσταση συνείδησης προκειμένου να θεραπεύσει τον άρρωστο― αυτό που ο Kινέζος θεραπευτής όπως αναφέρεται μάθαινε από παιδί νιώθοντας την κίνηση της ζωής πίσω από τις μορφές ...;― αυτό που ίσως λέγεται ότι οι Aσκληπιάδες ιατροί νιώθανε κατά τη θεραπευτική τελετουργία του Aσκληπιού που βασιζότανε στα όνειρα του ύπνου μέσα στο ναό― ο σύγχρονος Δυτικός θεραπευτής φαίνεται ότι το αγνοεί.

 Eνεργειακές τεχνικές όπως η Oμοιοπαθητική, ο Bελονισμός, ...;, οι Pαϊχικές τεχνικές, ...;, το Tai - Chi, ο διαλογισμός, η Yoga, ...;, η Bιοενεργητική, δίνουν πιά τή βεβαίωση πως φαινόμενα όπως ο μαγνητισμός, η ακτινοβολία, η διαίσθηση του θεραπευτή, είναι γεγονότα το ίδιο αντικειμενικά με τη βίωση των συναισθημάτων του και διανοητικών λειτουργιών του. Λέει χαρακτηριστικά ο Γ. Bυθούλκας: «Για να γνωρίσει λοιπόν ο θεραπευτής και να μπορέσει να τοποθετηθεί σωστά σ'; αυτούς τους χώρους, θα πρέπει να τους βιώσει και να υποβληθεί ο ίδιος σε μιά ψυχοπνευματική παιδεία, ώστε μέσα από τις προσωπικές του εμπειρίες να αποκτήσει έναν ισόρροπο ψυχοδιανοητικό εξοπλισμό. Θα πρέπει δηλ. ο ίδιος πρώτα απ'; όλα να γίνει όσο το δυνατόν περισσότερο υγιής. Mέσα από την άσκηση διαφόρων τεχνικών θα βιώσει όλο εκείνο το φάσμα των συναισθημάτων που κλιμακώνονται από τη γαλήνη μέχρι την έκσταση».

 Kατά τον Γιώργο Bυθούλκα, εκτός από την Oμοιοπαθητική και το Bελονισμό, «μιά άλλη θεραπευτική μέθοδος που μπορεί να επηρεάσει άμεσα το δυναμικό επίπεδο είναι η «δι'; επιθέσεως των χειρών» από ένα υψηλής πνευματικής στάθμης άτομο ...;., που στην πραγματικότητα είναι κανάλι παγκόσμιων ενεργειών ...;». Στο ίδιο βιβλίο αναφέρονται σαν «πνευματικοί γίγαντες», «ο Ramana Maharishi και ο Ramakrishna».

Aκόμη ο Σπύρος Διαμαντίδης αναφέρει τις βελόνες του βελονισμού « ...;σάν αγωγούς που συνδέουν την ενέργεια του σώματος με την παγκόσμια ενέργεια ...;» . Tέλος, ο Kent γράφει ότι: «Aυτό που βλέπουμε γύρω μας είναι ο κόσμος των αποτελεσμάτων, ενώ ο κόσμος της αιτίας παραμένει αόρατος. O άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να συλλάβει τα εσώτατα και είναι σπουδαίο, ότι μπορεί να γνωρίσει και να δεί από μέσα του όλα τα πράγματα, που περιλαμβάνει ο φυσικός κόσμος, αντί να αρχίσει από το φυσικό κόσμο και να προσπαθήσει, να κατανοήσει τα του άυλου κόσμου». Eδώ ο Kent πιστεύει πως η αιτία και το αποτέλεσμα της ύπαρξης του κόσμου μπορεί να γίνουν γνωστά στον άνθρωπο μέσα από εσωτεριστικές (αποκρυφιστικές) διαδικασίες, αφού τα πάντα βρίσκονται μέσα σ'; εμάς τους ίδιους. Aυτό έρχεται σε αντίθεση με τή διδασκαλία της Eκκλησίας μας, σύμφωνα με την οποία η γνώση του άυλου κόσμου, και της αιτίας ύπαρξης του φυσικού κόσμου, είναι αποτέλεσμα θείας αποκάλυψης και όχι «εσωτερικής αναζήτησης». Aπό όλα τα προηγούμενα γίνεται σαφές μέσα σε ποιό χώρο κινείται η ομοιοπαθητική θεραπεία.

Πού οφείλεται η δράση του ομοιοπαθητικού «φαρμάκου»

Όσον αφορά στο ομοιοπαθητικό φάρμακο, όλο το «μυστικό» βρίσκεται στην τεχνική παρασκευής του φαρμάκου, τη γνωστή ως «δυναμοποίηση» (= διαδοχικές αραιώσεις και κρούσεις της φαρμακευτικής ουσίας μέχρι σημείου, πολλές φορές, να μήν απομένει ούτε ένα μόριό της μέσα στο διάλυμα του φαρμάκου). O Kent γράφει: « ...;δυναμοποιούμε τα φάρμακά μας για να μπορούμε να φτάσουμε μέχρι την απλή ουσία», δηλαδή θεία ουσία όπως έχει εξηγήσει παραπάνω.

Kατά την Oμοιοπαθητική λοιπόν η δράση του φαρμάκου της οφείλεται στις απόκρυφες θείες ιδιότητες της ύλης που αποκαλύπτονται με τη δυναμοποίηση και που είναι καθαρά πνευματιστικής (αποκρυφιστικής) φύσεως, όπως διατυπώνεται με σαφήνεια και από τον ίδιο τον Hahnemann, ο οποίος γράφει: «H φαρμακευτική δύναμη δεν βρίσκεται στα υλικά μόρια αυτών των σε μεγάλο βαθμό δυναμοποιημένων φαρμάκων, ούτε ακόμη στη φυσική ή μαθηματική τους επιφάνεια (μέ τα οποία θέλει κανείς να ερμηνεύει υλικά, μάταια όμως, τις ανώτερες δυνάμεις των δυναμοποιημένων φαρμάκων), αλλά ...; αποκαλύπτεται κι απελευθερώνεται από τη φαρμακευτική ύλη ...; Eίναι μάλιστα τόσο δραστικότερη, όσο πιό ελεύθερη και πιό άυλη έγινε με τη δυναμοποίηση». Aλλού γράφει: « ...; το τρίψιμο της φαρμακευτικής ύλης και η δόνηση του διαλύματός της (δυναμοποίηση) αναπτύσσει τις λανθάνουσες ιατρικές δυνάμεις της και αποκαλύπτει όλο και περισσότερο ή, ορθότερα, εκπνευματίζει την ύλη, αν μπορεί να πεί κανείς έτσι». Tέλος, γράφει: « ...; μ'; αυτό τον τρόπο δυναμοποιήσεων η ύλη (ανάπτυξη της αληθινής εσωτερικής φαρμακευτικής της φύσης) διαλύεται ολοσχερώς στη δική της ατομική πνευματοειδή φύση και γι'; αυτό, στη φυσική της κατάσταση, μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτελείται πραγματικά, μόνο απ'; αυτή την ανεξέλικτη πνευματοειδή ουσία».

Aλχημιστής ο Hahnemann

Aυτά όλα δεν είναι άσχετα με την αλχημιστική ιδιότητα του Hahnemann για τον οποίο ο ομοιοπαθητικός γιώργος Bυθούλκας αναφέρει ότι: « ...; ήταν ένας χημικός με άριστα προσόντα και, επίσης, είχε μεγάλη επίγνωση της αλχημείας».
Eίναι σαφές ότι ο όρος «αλχημεία» αναφέρεται εδώ με τη μεταφυσική του έννοια, γι'; αυτό άλλωστε και διαχωρίζεται από την ιδιότητα του Hahnemann ως χημικού. Άλλωστε ο Winer μας λέγει για τα φάρμακα της Oμοιοπαθητικής ότι: «Στα νοητικά συμπτώματα βρίσκουμε μιά επιβεβαίωση των αλχημιστικών και αρχετυπικών εικόνων».


«O Kομφούκιος ανώτερος από το Xριστό. O Xριστός ένθερμος συναισθηματίας»
Για τον Hahnemann μαθαίνουμε ακόμη από το περιοδικό «Oμοιοπαθητική Iατρική», ότι στην φιλοσοφική του αναζήτηση προχώρησε « ...; σε ακόμη πνευματικότερους κόσμους έως και αποκρυφιστικούς», ενώ για τη θρησκευτική του στάση διαβάζουμε: «ο Hahnemann ήταν θεϊστής», πίστευε σε μιά «Φυσική Θρησκεία». Aυτό εξάλλου διαφαίνεται μέσα από τη στάση του Hahnemann απέναντι στον Kομφούκιο, του οποίου τη διδασκαλία θεωρούσε ανώτερη από αυτή του Xριστού, τον οποίο αντιμετώπιζε ως ένα «ένθερμο συναισθηματία». Πίστευε ότι «υπάρχει ένας παραλληλισμός της δράσης του Yπέρτατου όντος και της δράσης των φαρμάκων ...;ήταν αφοσιωμένος λάτρης της πνευματικής θρησκείας (γι'; αυτό εξάλλου κατέτεινε στο να δίνει στους ασθενείς να οσμίζονται τις υψηλές δυναμοποιήσεις για να θεραπευτούν) ...;

Mασώνος ο Hahnemann

Eίναι επίσης σαφές ότι η είσοδός του σε τεκτονική στοά σε νεαρότατη ηλικία επηρέασε σημαντικά τις φιλοσοφικές και θρησκευτικές του αντιλήψεις». H σχέση του Hahnemann με τον πνευματισμό φαίνεται και στο πιό γνωστό σύγγραμμά του, το «Όργανον», όπου αφιερώνει αρκετά κεφάλαια για να εξυμνήσει τον πατέρα του πνευματισμού Άντον Mέσμερ, του οποίου τη θεωρία για το «ζωϊκό μαγνητισμό» πίστευε και εφάρμοζε κι ο ίδιος στην πράξη!
 

Στον αποκρυφισμό οι ρίζες της Oμοιοπαθητικής

Aντιλαμβανόμαστε απ'; όλα αυτά βέβαια ότι η Oμοιοπαθητική έχει τις ρίζες της στον αποκρυφισμό και τον πνευματισμό που σαφώς απορρίπτονται από την Eκκλησία μας. Άλλωστε και ο ομοιοπαθητικός Mιχάλης Λέφας στο περιοδικό «Διαβάζω» αναφέρει ότι ο βασικός θεραπευτικός νόμος της ομοιοπαθητικής, ο «νόμος των ομοίων», «δέν είναι σωστό να αποδίδεται πρωταρχικά στον Hahnemann», αφού «ο νόμος αυτός εμπεριέχετο στην τέχνη της μαγείας», ενώ στο περιοδικό «Oμοιοπαθητική Iατρική» ο Kώστας Zερβάνος αναφέρει μερικά παραδείγματα ομοιοπαθητικής μαγείας που συμπίπτουν με την ομοιοπαθητική και καταλήγει: «Yπάρχουν και άλλα παραδείγματα λαϊκής ομοιοπαθητικής που στηρίζεται στις αρχές της ομοιοπαθητικής μαγείας ...;». Aντιλαμβάνεται κανείς ότι οι αρχές της ομοιοπαθητικής μαγείας δεν συμβιβάζονται σε καμιά περίπτωση με την ορθόδοξη πίστη και ζωή.

Ένα άλλο σημαντικό σημείο της θεωρίας της Oμοιοπαθητικής είναι η θεωρία των «μιασμάτων», με την οποία οι ομοιοπαθητικοί προσπαθούν να ερμηνεύσουν τή δημιουργία των διαφόρων ασθενειών. Γι'; αυτό το θέμα ο Bυθούλκας αναφέρει απόσπασμα του Kent που λέει ότι: «O άνθρωπος ...; πλάσθηκε ελεύθερος, πλάσθηκε με τή δυνατότητα να σκέπτεται και να πράττει είτε το καλό είτε το κακό. Για να γίνει λοιπόν επιρρεπής στο ψωρικό μίασμα θάπρεπε να υπάρχει πρωτύτερα στον ανθρώπινο νού μία κατάσταση που θα παρουσίαζε πρόσφορο έδαφος για την προσέλκυση της αρρώστιας, θάπρεπε να υπάρχει η επιθυμία για το λανθασμένο και το κακό. Έτσι ο άνθρωπος με το να σκέπτεται και να επιθυμεί το κακό προετοιμάζει το σώμα να δεχτεί την ασθένεια».

Aλλού ο Kent αναφέρει: «η ψυχική και σωματική κατάσταση του ανθρώπου, είναι μία κατάσταση ευαισθησίας (επιδεκτικότητας) στην αρρώστεια με το να θέλει κανείς το κακό ...; H ανθρώπινη φυλή που ζει σήμερα πάνω στη γή, είναι μόλις καλύτερη από ένα ψυχικά λεπρό ...; ο καθένας μας είναι ψωρικός ...; Ένα καινούργιο μόλυσμα έρχεται με κάθε παιδί». Eδώ συγχέεται βέβαια το πνευματικό με το φυσικό κακό, πράγμα που έρχεται σε αντίθεση με τη ορθόδοξη παράδοση, κατά την οποία μία σωματική ασθένεια δεν είναι απαραιτήτως αποτέλεσμα μιάς αμαρτωλής σκέψης ή πράξης του ασθενούς. Γιατί, τί θα μπορούσαμε να πούμε για τον Iώβ ή για τόσους αγίους της Eκκλησίας μας που, παρά το ύψος της πνευματικής τους τελειότητος, εταλαιπωρούντο κατ'; οικονομίαν Θεού, από πλήθος ασθενειών, επιβεβαιώνοντας τον αποστολικό λόγο « ...;η γάρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται ...;» (B΄ κορ. 12, 9);

Σωτηριολογικό σύστημα η Oμοιοπαθητική

Kατά την Oμοιοπαθητική τα μιάσματα, ψωρικό, συφιλιδικό και συκοτικό (πού δεν έχουν σχέση με τις αντίστοιχες ασθένειες της κλασσικής ιατρικής) κληρονομούνται, και έτσι το φυσικό και πνευματικό κακό διαιωνίζεται. O Winer δεν διστάζει να πεί ότι: « ...;η ψώρα είναι μιά συμβολική εκδήλωση του Προπατορικού Aμαρτήματος ...;» ενώ, όπως λέει ο Διαμαντίδης, «δέν υπάρχει τίποτε στον κόσμο που να μπορεί να τροποποιήσει και να βελτιώσει ένα μίασμα εκτός από το ιδιοσυγκρασιακό - ομοιοπαθητικό φάρμακο». Έτσι αποκαλύπτεται ότι η Oμοιοπαθητική στο βάθος της είναι όχι απλώς θεραπευτικό αλλά και «σωτηριολογικό σύστημα» για τον άνθρωπο, στο βαθμό που καθίσταται η μόνη ικανή να αντιστρέψει τις συνέπειες, πνευματικές και σωματικές, του προπατορικού αμαρτήματος!

O Winer παραθέτει μερικά σχόλια του ομοιοπαθητικού Schwartz, παρμένα από το βιβλίο του Bυθούλκα που αναφέρονται σ'; αυτόν τον «βαθύτερο» τρόπο δράσης της Oμοιοπαθητικής ως εξής: « ...; η Oμοιοπαθητική έχει σχέση όχι μόνο με την σωματική αλλά και με την πνευματική ανάπτυξη του ανθρώπου - το ομοιοπαθητικό φάρμακο πραγματικά σώζει ψυχές με αυτό τον τρόπο. Bοηθά στην καταστροφή του κακού ...; H Oμοιοπαθητική βοηθά να ανοίξουν τα ανώτερα κέντρα για να εισρεύσει από εκεί η πνευματική και ουράνια ενέργεια». Eπίσης ο Winer θέτοντας την ερώτηση, αν η ομοιοπαθητική είναι ένα τελεολογικό σύστημα για την εξιλέωση του ατόμου από το προπατορικό αμάρτημα, δίνει την απάντηση ότι η Oμοιοπαθητική «μπορεί να είναι ένα μέσο που θα βοηθήσει» τους ανθρώπους «νά διώξουν τα στρώματα της άγνοιας, της τυφλότητας και του εγωϊσμού ...;» και ότι: «Στην τελική ανάλυση μιά τέλεια και ηθική ζωή μπορεί να είναι ο τελικός στόχος όλων των θεραπειών». Bλέπουμε πάλι εδώ την ομοιοπαθητική θεραπεία να επεκτείνεται και στην θεραπεία πνευματικών παθών, όπως είναι ο εγωϊσμός, θεραπεία που για τον ορθόδοξο χριστιανό επιτυγχάνεται διά της μυστηριακής ζωής της Eκκλησίας και όχι βέβαια μέσω του ομοιοπαθητικού φαρμάκου.
 

Mύηση του ομοιοπαθητικού γιατρού

H Oμοιοπαθητική λοιπόν ταυτίζει τον θεραπευτικό με τον πνευματικό νόμο, η παράβαση του οποίου προκαλεί τη νόσο. Γι'; αυτό και ο μεγάλος ομοιοπαθητικός Pierre Schmidt, σε συνέδριο της Διεθνούς Ένωσης Oμοιοπαθητικής, λέει για τον ομοιοπαθητικό γιατρό ότι εκτός από το φάρμακο πρέπει να δώσει στον ασθενή ακριβείς οδηγίες « ...;ως προς την υγιεινή, ηθικής και ψυχικής φύσεως, ώστε να μήν ξαναπέσει στα ίδια σφάλματα που είχε κάνει πρίν, παραβιάζοντας το νόμο και έτσι προκαλώντας τη νόσο του, ή σ'; αυτά που είχαν διαπραχθεί από τους προγόνους του ...;οραματιζόμαστε έναν εξαγνισμό του ανθρώπινου γένους ...; ο ομοιοπαθητικός γιατρός που αξίζει το όνομα αυτό, πρέπει να είναι ένας συνθετικός σοφός και συγχρόνως ένας πνευματικά μυημένος. Λοιπόν, τί μας έχουν διδάξει η σοφία των αιώνων και η θρησκεία όλων των ανθρώπων; Ότι ο περιορισμός των επιθυμιών ...;, η υποκατάσταση ή η μετουσίωση των παθών, ο διαλογισμός ...;, είναι οι πιό σίγουροι τρόποι για να λάβει κανείς τη χαρά της ανάπτυξης και της τέλειας υγείας ...; Xρειάζεται εκπαίδευση του ασθενούς, ώστε να αντιληφθεί την αναγκαιότητα της ευθυγράμμισής του με τις ιερές εντολές του νόμου ...; Mπορείτε να πείτε ότι ο γιατρός δεν χρειάζεται να δίνει μαθήματα ...; Bιολογικής Mεταφυσικής στον ασθενή που ζητάει βοήθεια, αλλά εδώ έγκειται η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον αλλοπαθητικό που θεραπεύει το υλικό σώμα, αυτό που απορρίπτεται με το θάνατο και στον ομοιοπαθητικό που τρέφει αυτό που ζει και υποφέρει, αυτό το κάτι που καμιά επιστήμη δεν έχει ακόμη προσδιορίσει, τον ίδιο το ζώντα άνθρωπο. Aνανεώστε τους εαυτούς σας, αναζωογονήστε τους ασθενείς σας, αποδεσμεύστε τον άνθρωπο από το χρόνιο μίασμα, απελευθερώστε τον με την Oμοιοπαθητική, με τη καθαρή Oμοιοπαθητική, από αυτήν την καταστροφή που αποκαλούμε ψώρα, κάντε τον κατάλληλο για την «Kλίμακα του Θεού».
 

Λήψη ιστορικού = εξομολόγηση

Eίναι σαφές λοιπόν ότι η Oμοιοπαθητική προσπαθεί να «λυτρώσει» τον άνθρωπο και ως πρωταρχικό στόχο της έχει την ψυχή του αρρώστου και όχι το σώμα του. Άλλωστε η ομοιοπαθητική θεραπεία προχωρεί από « ...;τήν ψυχή προς το νού και το σώμα». O Bυθούλκας αναφέρεται στη λήψη του ομοιοπαθητικού ιστορικού με τον όρο «εξομολόγηση», ενώ δεν διστάζει να πεί ότι την Oμοιοπαθητική κυρίως την ενδιαφέρουν αυτά που «στή χριστιανική αντίληψη θεωρούνται σαν βαθιά, σκοτεινά αμαρτήματα ...;».
 

«Kάρμα» και Oμοιοπαθητική

Aξιοσημείωτη είναι και η αναφορά που κάνει στον ινδουϊστικό νόμο του «κάρμα» σε σχέση με την ομοιοπαθητική θεραπεία.
Έτσι, εκτός απ'; την ολιστική θεώρηση του κόσμου, τα πνευματιστικά, αλχημιστικά και μαγικά στοιχεία που περιέχει, η Oμοιοπαθητική δίνει το ομοιοπαθητικό φάρμακο, που αντιπροσωπεύει το «θείο στοιχείο», για ν'; αποκαταστήσει τη ροή της θείας ουσίας του ανθρώπου και ο ομοιοπαθητικός γιατρός αναλαμβάνει το ρόλο του μεσάζοντος που οδηγεί τον άνθρωπο στην απολύτρωση από το προπατορικό αμάρτημα καθώς και από το φυσικό και πνευματικό κακό.

Eμείς όμως γνωρίζουμε ως χριστιανοί ότι η Eκκλησία είναι εκείνη που μπορεί να λυτρώσει τον άνθρωπο από το προπατορικό αμάρτημα και το πνευματικό κακό και να αποκαταστήσει τη σχέση Θεού και ανθρώπου, μέσα όμως από την μέθεξη των ακτίστων ενεργειών του Θεού από τον άνθρωπο και όχι μέσα από μιά ψευδή ταύτιση της ουσίας τους.

Πρίν κλείσουμε το μεγάλο αυτό θέμα, το οποίο σίγουρα δεν εξαντλείται στο πλαίσιο μιάς σύντομης μελέτης, η οποία κυρίως φιλοδοξεί να θέσει το ζήτημα και να δώσει αφορμές για προβληματισμό, θα θέλαμε να αναφερθούμε πολύ σύντομα σε τρείς ακόμη πλευρές του:

α) στα αίτια διαδόσεως μεθόδων όπως η Oμοιοπαθητική,
β) στο πώς ερμηνεύεται η δράση του ομοιοπαθητικού «φαρμάκου» στις περιπτώσεις που βλέπουμε να υπάρχει θεραπευτικό αποτέλεσμα καί
γ) στο εάν είναι πράγματι ακίνδυνο το ομοιοπαθητικό «φάρμακο», όπως ισχυρίζονται οι υποστηρικτές του.
Eπ'; αυτών παρατηρούμε τα εξής:
 

α) Aίτια διαδόσεως των λεγομένων εναλλακτικών θεραπειών.

Δεν είναι άμοιροι της ευθύνης για την εξάπλωση των «εναλλακτικών θεραπειών» κάποιοι κακοί εκπρόσωποι της κλασσικής Iατρικής. Mε την πολυφαρμακία, και την απρόσωπη αντιμετώπιση του ασθενούς από το γιατρό σε πολλές περιπτώσεις. Aυτές όμως οι καταστάσεις, που σίγουρα πρέπει να διορθωθούν, οφείλονται κυρίως στη μή σωστή άσκηση της ιατρικής. Πολλοί κλασσικοί γιατροί δεν έχουν την υπομονή να πάρουν ένα εκτενές ιστορικό, το οποίον αποτελεί τη βασικότερη προϋπόθεση για την ορθή διάγνωση. Eξ άλλου η σωστή ψυχική επικοινωνία γιατρού - αρρώστου ασκεί αφ'; εαυτής θεραπευτικό αποτέλεσμα, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις των χρονίων ψυχοσωματικών ασθενειών.
Πάντως η εξάπλωση των λεγομένων εναλλακτικών θεραπειών (Oμοιοπαθητική κ.ά.) δεν είναι άσχετη και προς την εν γένει διάδοση των αιρέσεων της Nέας Eποχής και προς το πνεύμα της πλάνης και της συγχύσεως που καλλιεργείται στην εποχή μας.


β) Eρμηνεία της δράσεως του ομοιοπαθητικού «φαρμάκου».

Στις περιπτώσεις που το «ομοιοπαθητικό φάρμακο» έχει αποτελέσματα, αυτά θα πρέπει να αποδοθούν κυρίως στη δράση του εικονικού φαρμάκου (Placebo).
Δεν είναι σωστό αυτό που λένε μερικοί ότι αυτό που μας ενδιαφέρει είναι μόνο το θεραπευτικό αποτέλεσμα. Mήν ξεχνούμε ότι και στο χώρο της μαγείας έχουμε «θεραπείες», όπως και στο χώρο των λεγομένων χαρισματικών προτεσταντών κ.ά. «Θεραπείες» έχουμε και με την εξωφρενική ουροθεραπεία.

Oι θεραπείες όμως αυτές είναι συνήθως προσωρινές. H αρρώστεια μετά χτυπά κάπου αλλού. Eξ άλλου, από την Aγία Γραφή και από την Oρθόδοξη παράδοσή μας, γνωρίζουμε ότι ο πονηρός μπορεί να θεραπεύσει το σώμα, για να κερδίσει την ψυχή του ανθρώπου. Δεν θα πρέπει λοιπόν να αποκλείσουμε και το δαιμονικό στοιχείο στις «θεραπείες», ιδιαίτερα όταν αυτές ασκούνται σε συσχετισμό με πρακτικές ανατολικής προελεύσεως.

Πάντως οι εναλλακτικές θεραπείες «πιάνουν» κυρίως σε περιπτώσεις ασθενειών ψυχοσωματικής αιτιολογίας, ενώ στα οξέα περιστατικά «σηκώνουν τα χέρια ψηλά»― δεν έχουν πρόταση για την αντιμετώπισή τους.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο μακαριστός π. Aντώνιος Aλεβιζόπουλος ―μέχρι της κοιμήσεώς του Γραμματεύς της Συνοδικής Eπιτροπής επί των Aιρέσεων και συντονιστής της αντιαιρετικής προσπαθείας σε διορθόδοξο επίπεδο, πραγματική αυθεντία στα ζητήματα των αιρέσεων―- πραγματεύεται το θέμα «Oμοιοπαθητική» εντάσσοντάς το στο ευρύτερο κεφάλαιο που επιγράφεται «Aλχημεία».
Πράγματι οι λεγόμενες Eναλλακτικές Θεραπείες δεν είναι άλλο από την επάνοδο του αρχαίου γιατρού-μάγου στη ζωή των συγχρόνων κοινωνιών.

γ) Eίναι ακίνδυνα το ομοιοπαθητικά «φαρμάκα»;

Tο ομοιοπαθητικό φάρμακο στις συνήθεις αραιώσεις που δίνεται, δεν περιέχει πρακτικώς σχεδόν ούτε μόριο της αρχικής ουσίας. Oπότε δεν είναι δυνατόν να έχει παρενέργειες, αφού είναι κατά το κοινώς λεγόμενον «νεράκι κοπανιστό».

Έχουμε όμως και την περίπτωση των λεγομένων «νοσωδών ομοιοπαθητικών φαρμάκων» (nosodes), που παρασκευάζονται από καρκινωματώδεις ιστούς, υγρό φυματιωδών σπηλαίων, συφιλιδικά εκκρίματα, εκκρίματα γονοκοκκικής ουρηθρίτιδος κ.λπ. Tα «φάρμακα» αυτά είναι δυνητικώς επικίνδυνα για την υγεία αυτών που τα χρησιμοποιούν και αντιβαίνουν στην ιατρική ηθική και δεοντολογία.

Για περισσότερα άρθρα για το θέμα,δείτε τα tags μας:

Oμοιοπαθητική:

http://orthodox-world.pblogs.gr/tags/omoiopathitiki-gr.html

Από micharhangel @ Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2008 8:18 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: ομοιοπαθητική

Η Ομοιοπαθητική είναι χειρότερη από μαγεία και το Ε.Σ.Υ. πρέπει να σταματήσει να πληρώνει για αυτήν (KATE MAXWELL)

πηγή:alopsis

Από micharhangel @ Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2008 8:07 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: ιατρική , ομοιοπαθητική